<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186</id><updated>2012-01-24T10:45:58.405+01:00</updated><category term='despistes'/><category term='paseos'/><category term='Twitter'/><category term='medioambiente'/><category term='cole'/><category term='Rosario'/><category term='infancia'/><category term='cambalache'/><category term='estudiantes'/><category term='exámenes'/><category term='AAECAD'/><category term='eventos'/><category term='ubicate'/><category term='Pablo'/><category term='II Semana Sostenibilidad'/><category term='retos'/><category term='recuerdos'/><category term='animalitos'/><category term='personajes'/><category term='fotos'/><category term='madres'/><category term='yo misma'/><category term='pena penita pena'/><title type='text'>¿Dónde está Lucía?</title><subtitle type='html'>¿Me acompañan en mi recorrido por el mundo? Lástima que no tengo fotos digitales de Argentina ni de los viajes que hice cuando era más chica...</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default?start-index=101&amp;max-results=100'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>114</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7878059860475738615</id><published>2011-02-07T16:14:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T16:53:11.837+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='medioambiente'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='II Semana Sostenibilidad'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>Hoy abrimos la cápsula del tiempo</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Esta mañana, en el colegio donde trabajo, abrimos una cápsula del tiempo. Los alumnos, padres y profesores de 2010, cuando se inauguró el cole, nos dejaron una caja llena de objetos representativos de aquellos años:&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;ul style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;una lata de Coca-Cola (¡increíble lo poco que han cambiado!),&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un dólar, un euro (de los antiguos. Que raras se me hacen ahora esas monedas) y ¡una moneda de 25 pesetas! (hace 28 años que ya no circulan, pero, ¡todavía se escucha, de vez en cuando, aquello de "son seis mil pelas"! ¿Necesitaremos otros 30 años más y otro cambio de moneda para que se deje de hablar de pesetas? Jajaja, somos asombrosos),&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un peluche de Bob Esponja (era un personaje de dibujitos bastante popular entonces),&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un móvil "de última generación" (tecnología punta, con realidad aumentada y todo. Eran los comienzos, y no estuvo mal el desarrollo que tuvo el cacharro. Después de todo, es gracias a ello que podemos impartir clases en casi todos los puntos del planeta, evitando que los niños tengan que desplazarse demasiado para poder aprender),&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un folleto de un coche (Nissan Leaf. No lo conocía yo ese coche. Al parecer, era uno eléctrico con una autonomía, atención, de ¡175 km! Los de ahora no tienen tanta, ¿para qué? Desde que se comenzaron a implantar, en 2022, las carreteras solares y los dispositivos para cargarlos con la energía solar, las baterías dejaron de tener tanta importancia, así se redujeron costes, peso y residuos. En algo más de 5 años, casi todo el parque de vehículos de España se reemplazó),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;una muñeca Barbie (el año pasado se cumplieron los 70 años de esta muñeca. Eso sí, las de ahora ya no son de ese plasticorro y salieron nuevos modelos. Ya no se inculca a las niñas el ser súper delgada, rubia y famosa. Por suerte. Las de ahora son de materiales reciclables y parte de la diversión es llevarlas a los puntos de recogida para enviarlas a niños con menos recursos. Algo hemos avanzado),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un disco extraíble con documentales, series y películas (de Félix Rodríguez de la Fuente, pelis de Disney, ¡hasta algún capítulo de Friends y de Lost! Esos tienen que haber sido los padres, porque yo también lo veía. Había dibujos de Pocoyó, de Bob Esponja, de Pokémon, de Los Simpson... Tenemos ahí para hacer todo un documental sobre la vida de un niño de principios de siglo, ¡puf!),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;una piedra (no sabemos quién pondría una piedra ni la razón... Pero ahí estaba),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un envoltorio de Chupa-Chups (era una marca de piruletas),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;unas semillas (con los niños las vamos a plantar... ¿Saldrá alguna? Sería lindo, ya les contaré),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;unas gafas, que al parecer eran para ver pelis en 3D en el cine. Al principio no me acordaba, pero creo que sí, que era para eso... Pero hacían doler la cabeza y se veía todo oscuro. Ya no necesitamos de esos artificios para ver las pelis en 3D, ¡si hasta muchas veces se proyectan en ambientes que recrean a los de las películas!,&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un CD con un juego de ordenador (bueno, de videoconsola, de la Wii o algo así. Ya no podemos reproducirlo, así que no sabemos bien como se jugaría. Nuestros niños tenían mucha curiosidad por esto), &lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;un mapa de la zona de Guadarrama, con los límites del Parque Nacional marcados. Es interesante ver ese plano, ahora el pueblo es más pequeño que el parque. Había también otro mapa, de la Península. ¡La línea de costa sí que cambió! Pensar que hace unos 25 años yo viví en Huelva... Ahora sería imposible vivir en la capital, ¡a menos que tengas unas buenas escafandras! (de acuerdo, lo de las escafandras me quedó un poco de vieja... La edad, que no perdona),&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;una entrada usada al zoológico de Madrid. Imagino que los habrían llevado en ese primer año de andadura del colegio. Nuestros alumnos ahora los gorilas los ven en los libros, en sus sueños, en la tele. Lo mismo con los elefantes, los osos polares, los koalas... Por no hablar de las miles de especies de mariposas, escarabajos, ranas, serpientes, tortugas, ... Tantos y tantos animales y plantas que ya no están o que están muy cerca de extinguirse. Otros, sin embargo, se recuperaron. Pero sí, la diversidad ya no es lo que era hace unos años, y&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;li style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;una foto de los chavales de 2010. Eran pocos, porque este colegio comprendió pronto que era mejor tener pocos alumnos y poder dedicarles más atención (lo que es la tendencia ahora, en 2010 era toda una novedad). La foto está sacada en Madrid, con la sierra al fondo. ¡Había nieve! No mucha, pero se veían las cumbres blancas. Me encantaba cuando nevaba... Ahora, para ver nieve, hay que desplazarse bastante, ya no la tenemos tan cerca. Y lo que tampoco tenemos cerca, por suerte, es esa nube horrorosa que cubría Madrid. En la foto se distingue perfectamente la famosa "boina". Aunque, más que una boina, era un sombrero de mariachis, ¡qué cantidad de humo!&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Todo esto me llevó a pensar en lo que cambiaron las cosas en apenas 20 años. La capa de ozono terminó de cerrarse, pero no llegamos a tiempo a parar el calentamiento global (¡todavía se discute si es cierto o no!); el decrecimiento, que empezó como una corriente alternativa, "de hippies", de trasnochados, se hizo fuerte y ahora es la mentalidad imperante. A mí, personalmente, ya no me hace falta preguntarme, como hace unos años, si realmente me estaba comprando lo que fuera por capricho o por necesidad. Ahora ya me sale solo. Mis hijos, que crecieron con ese pensamiento, lo tienen aún más fácil.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Por cierto, tanto Nahuel como Daphne van al instituto donde yo trabajo. Son unos 15 alumnos por clase; se les enseña historia, matemáticas, geografía, educación cívica y también se les enseña a cuidar de su huerto y de sus animales (tienen ovejas, conejos, patos, gallos y gallinas ahora. También tuvieron un tiempo una cabra, pero nos la llevamos a otro sitio. ¡Ah!, y un axolote. La pecera se la limpian por turnos, así les enseñamos a ser responsables). Hace unos días, después de las inundaciones que hubo en Levante, me llegaron con una bolsa llena de su ropa y una petición: juntar ropa, alimentos y mantas para enviar a los damnificados. Les pregunté qué maestra les había dicho que hicieran la colecta, para hablar con ella y organizarlo, y me dijeron que habían sido los propios alumnos los que lo habían pensado. Las desgracias que ven en la tele no les son ajenas. Tengo confianza en que estos niños que hemos educado puedan ahondar en el cambio que se produjo en los primeros años del siglo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Si me hubieran preguntado en 2010 (ó 2011) cómo vería el 2030, no sé qué hubiera puesto. Yo me imaginaba un futuro mucho más negro (gente yendo con mascarillas por la calle, catástrofes naturales todos los días, hambre, desigualdades) y aunque aún nos quede mucho camino por recorrer, creo que las bases están bien asentadas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;----------&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;II Semana de la Sostenibilidad, Eje #SOStener: "&lt;a href="http://www.semanadelasostenibilidad.es/sostener/%C2%BFcomo-ves-la-vida-dentro-de-20-anos/"&gt;¿Cómo ves la vida dentro de 20 años?&lt;/a&gt;".&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7878059860475738615?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7878059860475738615/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7878059860475738615&amp;isPopup=true' title='9 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7878059860475738615'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7878059860475738615'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/02/hoy-abrimos-la-capsula-del-tiempo.html' title='Hoy abrimos la cápsula del tiempo'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5322589559812750987</id><published>2011-02-06T22:45:00.008+01:00</published><updated>2011-02-08T15:14:02.191+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='infancia'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cole'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='recuerdos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rosario'/><title type='text'>Canciones</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La verdad es que no soy muy musical. Por ejemplo, no tengo ni una sola canción en el portátil. Ni un solo CD en toda la casa (en el coche sí, unos 20 o así). Prefiero la radio ya, que pasan más variedad, antes que escuchar un solo CD de un único artista, pero hay ciertas canciones que tengo muy asociadas a momentos, instantes, concretos de mi vida. Y allá van, sin ningún orden concreto, sino según me van saliendo:&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;1. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=S0yL1RVvR24"&gt;Lucía, Joan Manuel Serrat&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, esta era obvia. Me gusta más la versión de Rosario Flores,  pero si me llamo Lucía, es por Serrat. Lo sé desde siempre, desde que mis papás  me contaron por primera vez que se enamoraron de esta canción y decidieron, por  unanimidad, mi nombre (la decisión de mi segundo nombre no fue tan unánime,  jajajajaja). Pero no fue hasta mucho tiempo después, en casa de Fer Fodrini (en  Rosario, con 18 añazos) que no la escuché. Esta canción no me trae ningún  recuerdo particular, pero si voy a hacer una especie de “banda sonora de mi  vida”, no puede faltar. “&lt;i&gt;No hay nada más bello que lo que nunca he tenido, nada  más amado que lo que perdí&lt;/i&gt;”. Adoro esa frase.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;2. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=WlAHZURxRjY"&gt;Song #2, Blur&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Puf, ¿tendría yo 17 y él 13? No, no me suena... A ver, San  Google me saca de dudas: yo 19, Pablo, 15. 27 de noviembre de 1999. Luna Park.  Concierto de Blur. Pablo y yo, sentaditos muy modositos en nuestras butacas.  Suenan los primeros acordes y los primeros “&lt;i&gt;yuuuujuuuuuuuuuuu&lt;/i&gt;”. A la mierda la  decencia, a la mierda las butacas, a la mierda todo lo que no fuera saltar,  cantar y chillar como locos con cada “&lt;i&gt;yuuuuuuujuuuuuuuuuuuuuuu&lt;/i&gt;”. Un año y poco  después, yo estaría en España. Fue el único concierto al que fuimos juntos.  Tocarían todas las canciones, digo yo, pero Song #2 es mi hermano y yo pasando  uno de los ratos más agradables que recuerdo. Jajajaa, ahora me vino a la  memoria también una canción que inventamos con mi hermano (las manzanas no caen  lejos del árbol, ¿eh?), que decía algo de la luna... Uy, no me acuerdo, espero  que Pablo tenga mejor memoria que yo. Pero me acuerdo de eso, de inventarnos una  canción y cantársela a mis papás.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;3. Yes, I do; yes, I do&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Esta no tiene link, porque es una canción inventada.  “&lt;i&gt;Yes, I do; yes, I do, I looooooooooooove you&lt;/i&gt;”. La canción en sí no es gran  cosa. Lo mejor era el baile que lo acompañaba, jajajajajaa. Y “&lt;i&gt;On the ocean,  please, zarigüeya&lt;/i&gt;”. Pablo, tenemos que subir un video a Youtube con papi y mami  cantando y bailando esto. ¡¡¡Te lo encomiendo para cuando vaya para  Argentina!!!&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;4.&amp;nbsp;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=t-idDbIfGvw"&gt;Unchained melody, Righteous Brothers&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Oooooooooooh, my love, my darliiiing, I've hungered for your touch.&lt;/i&gt;  Así sonaba cuando entraba, del brazo de mi papá, a mi fiesta de quince.  Obviamente, era la canción que más me gustaba entonces, y me sigue  gustando ahora. Un poco harta de la canción en sí, pero no de la emoción  que sentía cuando mi papá y yo flanqueábamos la puerta, con el camino  lleno de amigos a ambos lados, e iniciábamos la fiesta bailando un vals.  Yo, &lt;a href="http://www.facebook.com/album.php?aid=385948&amp;amp;id=655615091&amp;amp;l=5a4f6fe4bf"&gt;con mi vestido blanco&lt;/a&gt;, mi papá, todo elegante con su traje y  orgullosísimo de presentar a su hijita, que se convertía en una  mujercita. La única fiesta de quince de la familia. Y empezó con esa  canción.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;5. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=BD3ovfZXO5Q"&gt;Hey Jude, The Beatles&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Me retrotrae al colegio. Y es que cuando estábamos en  sexto o séptimo (11, 12 años), nos enseñaron a tocar esta canción con la flauta  y nos aprendimos la letra. Íbamos a representarla ante nuestros compañeros,  maquillados y disfrazados para la ocasión. Mi mamá me había puesto un vestido  todo setentero, cortito... Demasiado cortito, según la maestra de inglés, que me  dijo que cómo se me ocurría vestirme así, que me fuera a cambiar de ropa... &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;6.&amp;nbsp;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=0nBFWzpWXuM"&gt;La vida es un carnaval, Celia Cruz&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Esta canción me lleva a Rosario. Estaba de moda el  año que hice biotecnología y me acuerdo como si fuera hoy que Nico Paz y  ¿Cecilia? la cantaban todo el rato, se morían de risa con ella... Y me acuerdo  también de Mario (¿qué será de la vida de ese muchacho? ¡Qué coco que tenía!),  en una fiesta que hubo en la facultad, todo sonrisa y todo simpatía, sacándome a  bailarla. “&lt;i&gt;No hay que llorar, que la vida es un carnaval, y las penas se van  cantando, ooooh ooh aaaaaaaaaaay, no hay que llorar&lt;/i&gt;”.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;7. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=ZGoWtY_h4xo"&gt;(Everything I do) I do it for you, Bryan Adams&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cuándo éramos chicos, pero empezábamos a dejar de serlo, nos reuníamos en la casa de alguno y los chicos llevaban bebidas y las chicas nos hacíamos cargo de la comida (¡viva la igualdad! Jajajajajaja). Nos pasábamos toda la tarde tonteando, jugando lo mismo a la escondida (escondite) que a la botellita (no, papi, yo no jugué nunca, siempre me daba miedo que descubrieras que había jugado y que me había tocado darme un piquito con alguno y pensaras mal de mí) o a verdad-consecuencia (a esto sí jugaba, era divertido inventarse maldades para los que preferían "consecuencia"). Y, además de comer y tomar Coca-Cola, bailábamos. Me acuerdo que bailábamos ¡Twist!, rock, pop, lambada... Hasta que llegaban los lentos. Era la parte preferida de los chicos (y de las chicas, que participábamos con nuestros codos y nuestro "las manos en la cintura" para imponer la distancia marcada por nuestros padres, mientras que dejábamos que los chicos que nos gustaban nos acercaran un poco más hacia sí). Una de las que no podía faltar era esta. Para los que no se acuerden, hay un silencio casi al final, y después sigue unos pocos acordes más, y siempre, SIEMPRE, en ese espacio, Bruno soltaba un brazo de la chica con la que estuviera bailando para recordarnos que "¡¡¡todavía no terminó!!!" y que aún nos quedaban unos minutitos más en brazos de nuestra pareja.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;8. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=EceOhfqYQhw"&gt;Too much love will kill  you, Brian May&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;  Esta es muuuuuuuuuuuy buena. La canción en sí no es que me diga mucho,  pero la historia que trae detrás es muy tierna. Estábamos en el cole. En  mi casa nos solíamos juntar mucho, era un punto de reunión bastante  frecuente. Aquella vez, a saber porqué, estábamos Tommy, Vale y yo en  casa. Tommy salió y Vale y yo, que nos olíamos lo que pasaba, lo  seguimos. Se había ido a comprar cigarrillos. Lo que temíamos, se  convertía en realidad. Tommy fumaba. ¡Era muy joven para fumar! ¡Eso lo  iba a matar! Lo queríamos muchísimo, no podíamos quedarnos de brazos  cruzados viendo como tiraba su vida por la ventana. Tampoco queríamos  ser muy directas, ¿cómo podíamos hacerle ver que no tenía que fumar?  Brian May nos iba a ayudar. Reemplazamos el "&lt;i&gt;too much love will kill you&lt;/i&gt;" por un muy directo "&lt;i&gt;too much smoke will kill you&lt;/i&gt;". No funcionó, pero la intención era buena.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;9. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=8v626CMvM5Q"&gt;Don't want to miss a thing, Aerosmith&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;  Esta canción es Junior, esta canción es IRC, es noches (muchas noches)  en vela chateando. Tendría 18 años, aprox, cuando Junior escribía como  yo (con mis letras azules y mis signos de puntuación) y yo escribía como  él (nos intercambiábamos los nicks y todo; así de compenetrados  estábamos). Esta canción es también Junior en Rosario, es la orilla del  río. Son un montón de charlas... Esta canción siempre me recuerda a  Diego. La verdad es que era una amistad súper bonita la que teníamos.  Primero Rosario y después todo un continente nos alejaron, pero lo sigo  queriendo muchísimo y voy siguiendo sus aventuras por Facebook (con sus  papers, su retoño, su grupo de música). Sí, me gusta esta canción. &lt;i&gt;Blah&lt;/i&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;10. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=IpxuZtNb_GY"&gt;Valiente, Vetusta Morla&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Esta es la incorporación más reciente a mi BSO. Bueno, creo que todas las de Vetusta Morla están asociadas a buen rollo, a alegría, a felicidad, a frescura, a locura, a coger al toro por los cuernos y a perseguir mis sueños. "&lt;i&gt;Porque ser valiente no es solo cuestión de suerte&lt;/i&gt;", Vetusta Morla me recuerda momentos de conocer gente muy interesante, muy querida para mí, momentos de "&lt;i&gt;disfrazar, seducir, ponerme guapo para tí&lt;/i&gt;" para descubrir que no hace falta ni disfrazarse, ni seducir, ni ponerse de ninguna manera para tirar para adelante, aprovechando cada momento para crecer, quedándome con lo mejor de cada persona e ignorando (y/o aceptando) el resto. &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;11. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=0S19dt7JWQs"&gt;Himno  español&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Llamará la atención esta canción. ¿El himno? Sí, señores y señoras, el himno español. Y por muchas razones. La primera, y por la que la incluyo en la lista, es porque &lt;i&gt;Do, Sol, Mi, Do, Sol, Fa, Mi, Re, Do, Do, Si, La, Sol&lt;/i&gt;. Fue la primer canción que aprendí a tocar en gaita, y por eso le tengo un especial cariño. Creo que fue la única que supe tocar entera, jajajajajaa. Pero bueno, ahora, cuando llevo casi 10 años viviendo acá (ya no queda ná, fue en marzo), la verdad es que me siento como si hubiera vivido en España toda la vida (no, argentinos de mi alma, no reniego de Argentina, ni me olvido, ni nada, es solo que me siento acá muy cómoda y muy "en casa"). Y porque, además, el mundial está aún muy reciente y como vi todos los partidos de La Roja, con su himno sin letra, esta melodía me recuerda al gol de Iniesta, a las celebraciones posteriores, al miedo de Stan y el pasotismo de Lisa ante los petardos del festejo. Pero, vamos, que la hubiera incluido igual, porque, como digo, DO SOL MI DO FA MI RE DO DO SI LA SOL, ... &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;12. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=QtqADo-D3mQ"&gt;Love of my life, Queen&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La canción más llorada habida y por haber. Dicen que el  mundo se acaba en 2012, pero el mundo se acababa en 1992. Terminábamos el  primario, nuestros amigos se iban a otros colegios a hacer el secundario y no  nos íbamos a ver más. Después de muchos años juntos, solo nos quedaba el viaje  de egresados a Esquel, y, más allá, la nada, la muerte, el vacío absoluto. Con  quienes compartíamos día, comidas, peleas, enamoramientos... La vida, con 12  años, ya no tenía sentido. Durante todo ese año, en coro (¡con Omar!) preparamos  muchas canciones, pero la última era “&lt;i&gt;Love of my life&lt;/i&gt;”. Maga de soprano, como  siempre, con esa voz y esa presencia que años más tarde la llevarían a protagonizar &lt;i&gt;La Bella y la Bestia&lt;/i&gt;, los demás acompañándola y haciendo el resto de voces. ¿Había alguien al  piano? De eso no me acuerdo. Pero sí me acuerdo de estar frente a todo el  colegio, padres, alumnos, profesores, directora... Cerrábamos el acto de fin de  curso, con nuestros uniformes de cuadrillé rojo y los jeans, y las caras más  rojas que las camisas. No podíamos cantar. Me acuerdo de Karen, la hermana de  Pame. Ella no acababa aún la primaria, pero también lloraba. Todos llorábamos.  No pudimos terminar de cantar, la mayoría de nosotros. Obviamente, nuestras  vidas no acabaron ahí, después vino el viaje de egresados, la secundaria (¡con  muchos de los compañeros de la primaria a los que creíamos que no volveríamos a  ver!), la facultad, Rosario, España... Pero ese caluroso día de diciembre,  mientras cantábamos en la galería del colegio, no veíamos salida a nuestra  congoja. Cuando escucho esta canción, pienso en el cole y en la amistad y unión  tan bonitas que teníamos.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;13. &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=AwUZVkKfE70"&gt;Losing my religion, REM&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Uy, que se me había olvidado anoche de agregar esta. Y esta es Rosario también; Claudio&amp;nbsp; (el "anteojudo pelotudo", jajajaja) frente al ordenador de casa, buscando partituras para tocar con la guitarra, todos alrededor, cantando voz en cuello, dándolo todo con el "&lt;i&gt;I thought that I heard you laughing, I thought that I heard you sing, I think I thought I saaaaaaaaay youuuuu try&lt;/i&gt;". Y Cris, y Rama, y Mauro, y la Peli, y Fer, y Cachito (Cachito's office), y Leo, y Sebas, y Vero, y todos aquellos buenos momentos que pasamos cantando en mi casa (la casa del pueblo. Medio Rosario tenía llaves de casa y no era raro que, al llegar de pasar un fin de semana en Buenos Aires con mis papás, me encontrara gente ahí).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-------&lt;br /&gt;Actualización del 08/02/2011: &lt;a href="http://www.untiliwake.wordpress.com/" rel="nofollow"&gt;pulitaroxxx&lt;/a&gt; también hizo su historia de &lt;a href="https://untiliwake.wordpress.com/2011/02/07/canciones/"&gt;&lt;i&gt;Canciones&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;, como dijo en el comentario. Por si alguien quiere conocerla un poco más, leer sus anécdotas y/o cotillear su blog, ahí les dejo el enlace.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5322589559812750987?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5322589559812750987/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5322589559812750987&amp;isPopup=true' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5322589559812750987'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5322589559812750987'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/02/canciones.html' title='Canciones'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1976905073902701750</id><published>2011-02-03T18:24:00.001+01:00</published><updated>2011-02-08T17:12:52.235+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='infancia'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='madres'/><title type='text'>Frases de madre</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Mi mamá es un gran personaje. Quienes la conocen, lo pueden asegurar. Y los que todavía no lo hacen, podrán vislumbrarla a través de este gran recopilatorio de "Frases de madre". Podría hacer otra de "Frases de hermano" o de "Frases de Padre" (jajajaja, "¿y la tapita?"), pero hoy le toca a ella. Esto nos hará reír más al entorno familiar que a los demás, pero ahí va.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La de "x cubo" ya la conté, no me repito, pero fue un gran momento que no puede faltar. Joder, ¿que no la conté? La estaba buscando en el blog, juraría que ya la escribí, pero veo que estoy peor que mi mamá, ajajajajaja.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, resulta que, como bien saben los estudiantes, llega un momento en que uno se agilipolla totalmente. Mi mamá no iba a ser menos, así que, subiéndose al colectivo (bus), después de una noche en vela estudiando matemáticas, en vez de pedir el billete, le dijo al conductor "x cubo". Nació así una estrella. Cuando decimos alguna pelotudez, soltamos el "x cubo".&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Otra mítica fue en unas vacaciones en Brasil (mi mamá, de vacaciones, se crece). Fuimos a un hotel en Río de Janeiro y, casualidades de la vida, al momento de entrar no tenían habitaciones disponibles de la categoría que habíamos pedido, así que nos mandaron a la planta de mega lujo. Pablo y yo éramos chicos, y flipamos con el minibar, saltábamos por las camas, estábamos desatados. Mi hermano agarró un brick de algo como el Nesquik y mi mamá, toda alarmada por la posibilidad de manchar la lujosa habitación, le soltó: "Pablo, cortá una rodaja de Nesquik con el cuchillo, no vaya a ser que se caiga al suelo y se rompa la alfombra". Jajajajajajajajajajaa.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Otra de vacaciones. Jajajaa, esta va sobre el sentido de la oportunidad. Florianópolis. Vacaciones con los Demyda. Lavando los platos con una amiga de ellos, después de la comilona. Cacareo sin importancia, hablando de niños. "Ay, sí, es que claro, los hijos de los psicólogos están todos locos, son difíciles de tratar, como si los padres no les pusieran límites. Sí, se nota que Carlitos (por decir un nombre) es hijo de psicólogos. Y vos, ¿de qué trabajás?". La respuesta, se la imaginan. Mujer que se da la vuelta lentamente, aferrándose al plato que tiene en la mano, el delantal con gotitas de agua y jabón, mi mamá, repasador en mano, secando, levanta la cabeza al notar que no hay respuesta; casi se le cae el plato cuando de esa boca salió un "yo soy psicóloga".&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A veces, no es lo que dice, sino lo insistente que se ponga con el temita. Ejemplo A: cena (o comida, da igual) familiar. Todos sentados a la mesa del restaurante, y mi mamá le pregunta a mi hermano si quería una Fanta. "No, má, gracias". Al rato. "Pablo, ¿no querés una Fanta?". "No". "Dale, pedite una Fanta". "Má, que no quiero Fanta". Y así, en todas las combinaciones posibles, repetidas hasta el infinito, acuñaron el "Pablo, ¿querés una Fanta?" que todavía decimos alguna vez. Ejemplo B: reciente. Les mandé ayer un mail a mi papá, mi mamá y a Pablo, y las respuestas degeneraron, como siempre (es que Pablo y yo somos una influencia el uno para el otro). Al parecer, Pablo se va al Champaquí y mi mamá ya le preguntó 4279 trillones de veces que cuándo se va. Otra frase que promete ser mítica: "¿Cuándo te vas al Champa?".&amp;nbsp; &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Muchas veces dice pelotudeces. Pero ella sabe que suelta pelotudeces. Había un programa en la tele, que cuando un famoso decía una frase idiota, después decían, con una voz así como muy grave "Paquito Pérez" o "Julia Alsogaray". Así que, el "Mónica López" es lo que decimos (ya en la distancia) mi hermano y yo cuando se manda alguna de esas.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y el otro día, la demostración inequívoca de que la vejez no la aplaca. Ayer fue el cumple de mi hermano. 27 añazos que cumple el mozo. Bueno, eso es lo que creíamos todos, porque ayer, toda segura ella de sí misma, le felicitó los 26...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1976905073902701750?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1976905073902701750/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1976905073902701750&amp;isPopup=true' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1976905073902701750'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1976905073902701750'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/02/frases-de-madre.html' title='Frases de madre'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5664819911445462777</id><published>2011-02-03T16:45:00.002+01:00</published><updated>2011-02-07T10:53:45.715+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Carta a Endesa</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Iba a escribir un post, pero Mar Mayoral me acaba de enviar esto, y me gustó muy mucho. Bueno, lo del apagán del final no, no creo que sea una buena forma de protesta (¿qué alternativa nos queda?, por otra parte), pero corto y pego:&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Carta de Endesa a usuario canario y respuesta de éste&amp;nbsp;&lt;/span&gt;   &lt;br /&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-weight: bold; line-height: 110%;"&gt;primera carta de amor)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;br /&gt;“Estimado señor:&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-style: italic; line-height: 110%;"&gt;Endesa  Distribución va a proceder próximamente a la sustitución de su contador  de electricidad por uno nuevo que dispone de capacidad de Telegestión,  en cumplimiento de la normativa vigente (RD 1110/2007 de 24 de agosto y  Orden TC/3860/2007 de 28 de diciembre). El nuevo sistema de Telegestión  permitirá entre otras funciones la lectura a distancia de su consumo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-style: italic; line-height: 110%;"&gt;A  lo largo del próximo trimestre, un operario autorizado por Endesa  sustituirá el contador que usted tiene actualmente instalado. Si su  contador se encuentra en el cuarto de contadores o es accesible desde el  exterior de su vivienda, no será necesario que usted esté presente. En  caso contrario, el operario se pondrá en contacto con usted para poder  realizar el cambio de contador.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-style: italic; line-height: 110%;"&gt;El  coste de la sustitución correrá a cargo de Endesa y usted sólo tendrá  que abonar una cantidad en concepto de Derechos de Enganche, que según  se establece en la legislación actual asciende a &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;9,04 euros&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Por otra parte, el coste mensual de alquiler del contador a aplicar será &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;de 0,81 euros&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-style: italic; line-height: 110%;"&gt;Si  necesita cualquier aclaración sobre esta sustitución o desea realizar  alguna consulta, puede contactar con nosotros dirigiéndose al Teléfono  de Atención de Endesa Distribución Eléctrica 902 509 600. Estaremos  encantados de atenderle.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-style: italic; line-height: 110%;"&gt;Agradeciendo de antemano su colaboración, reciba un cordial saludo”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-weight: bold; line-height: 110%;"&gt;II (respuesta. Segunda carta de amor)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Estimados señores de Endesa Distribución:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;He  recibido su amable carta de fecha indeterminada (porque no la ponen) en  la que me comunican una serie de hechos consumados basados,  naturalmente, en que ustedes como monopolio hacen siempre lo que les  sale de los electrones y a nosotros, como miembros de la honorable  manada de borregos forzosamente consumidores, nos queda la única opción  gozosa de pagar. &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Les  dirijo esta carta porque en el texto que me han enviado, como a otros  muchos miles de consumidores, supongo, existen algunas cuestiones que me  han sumido en un estado de estupor, catatonia y asombro. O dicho de  otra forma, que me han fundido ustedes los plomos. &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Porque  vamos a ver. Me dicen ustedes amablemente que van a proceder a  cambiarme “mi” contador de electricidad. Una cuestión bastante curiosa  porque resulta que en el desglose de la factura que les pago a ustedes  todos los meses les abono una cantidad en concepto de alquiler de  contador. Y digo yo, ¿cómo es posible que les haya pagado un alquiler  por algo que &amp;nbsp;era mío? ¿Habrán incurrido ustedes, mi querido monopolio,  en un involuntario y pequeño error por el que me han estado cobrando  indebidamente una modesta pero significativa cantidad a lo largo de los  últimos años? &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Sigo adelante con la carta y observo que me cuentan ustedes que el nuevo contador permite la lectura a distancia (&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;es decir, más gente al paro, me temo, maldita tecnología&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;) lo cual, como fácilmente comprenderán, a los usuarios nos la refanfinfla. Dicho de otra manera, que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;me da igual que lean ustedes &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;el contador a &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;medio metro&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; o desde las &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;quintas chimbambas&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, a &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;condición de que las lecturas sean las reales&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Añaden que el coste de la sustitución -en cumplimiento de la normativa legal- correrá a cargo de Endesa. Y digo yo que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;faltaría más que nos cobraran a nosotros por algo que ni hemos pedido ni maldita la falta que nos hace&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. O sea, que les agradezco la información aunque me resulte irrelevante. Lo que me llena de asombro es que me indiquen que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;“solo” &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;tendré que abonar “&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;una cantidad en concepto de derechos de enganche que según la legislación actual asciende a 9,04 euro&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;s”. Vamos a ver, querido monopolio, ¿&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;cómo nos van a cobrar a los usuarios un reenganche&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; de un &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;desenganche que ni hemos pedido&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, ni &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;hemos contratado&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;?  Porque digo yo que porque a ustedes les salga del flujo de electrones  cambiar los contadores, como les podría dar por cambiar esas divertidas  torretas eléctricas de colorines con las que generosamente nos han  adornado las autopistas para mejorar nuestra imagen turística, ¿a mi que  me cuentan? &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Eso del derecho de enganche&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;,  que debe ser un asunto más complejo que el derecho romano, es un  devengo que se produce cuando un usuario se da de alta en la red por  primera vez o lo vuelve a hacer después de que le hayan cortado la luz  por impago. ¿&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Pero cómo le pueden  cobrar enganche a un consumidor que no se ha desenganchado, que está al  corriente de sus pagos y que tiene un contrato vigente con ustedes para  el suministro en unas condiciones pactadas&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;? &amp;nbsp; &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Es que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;si tenemos en cuenta que tienen ustedes&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, un suponer, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;600.000 usuarios en Canarias&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;a casi diez euros por barba&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, se &lt;i&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;van a embolsar&lt;/span&gt;&lt;/i&gt; así como quien no quiere la cosa &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;unos seis millones de euros&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;hay meses que no los gana uno&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, créanme, au&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;nque sea expresidente de Gobierno y además de llevarse 80.000 del ala al año limpios de polvo&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; (aunque no me consta que de paja) cobren por hacer de lobby para algunas de las grandes empresas españolas. &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Lo que ya me descalabra completamente es que añadan -supongo que intentando convertir la carta en un relato kafkiano- que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;el coste mensual del alquiler del contador a aplicar &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;(un lapsus sintáctico porque en todo caso querrán decir ustedes ·el costo mensual a aplicar del alquiler del contador...·) &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;será de 0,81 euros&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. A veeeeerrr. &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Si el contador es mí&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;o ¿&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;me van a pagar ustedes 0,81 euros mensuales&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;?  ¿O será que realmente el contador es de quien es -es decir, de ustedes-  y amablemente me comunican que me van a cobrar esa módica cantidad  mensual?. Y &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;si es de uste&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;des, ¿&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;por qué principian hablando de “mi” contador&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;? &amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Queridos amigos del monopolio. &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;No se líen&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;.&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt; El contador es de ustedes&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Lo era antes y lo es ahora&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Por &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;eso me cobraban antes el alquiler y me lo van a cobrar ahora&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Y &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;lo cambian ustedes por imperativo legal&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;con lo que esa pretensión de cobrarles diez euros a los usuarios&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;  me parece sencillamente que es sacar las patas del tiesto y echarle un  poco de morro al asunto. Sobre todo porque lo que realmente se callan en  su amable carta -en las cartas, como en la vida, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;es más importante lo que se calla&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; que lo que se cuenta- es que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;el nuevo contador tecnológicamente avanzado&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; que nos están cascando por decisión unilateral &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;les va a permitir&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; a sus señorías detectar a aquellos usuarios -viviendas, oficinas, bares, restaurantes y otros- que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;están consumiendo ligeramente por encima de la potencia contratada&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;.  O dicho de otra manera, que aquellos consumidores que tienen con  ustedes un contrato de potencia de 5 kw y resulta que de media están  consumiendo un poco por encima -que como bien saben son un porrón- &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;van a tener que pagarles esa energía extra con un sustancioso recargo&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; y, de propina, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;estarán obligados a realizar un nuevo contrato de mayor potencia&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Es decir, que con &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;esos nuevos contadores van a detectar ustedes los pequeños sobreconsumos que ahora se les escapan&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, van a cobrarlos con banderillas y van a hacer &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;el negocio redondo aumentando el rango de potencia de los contratos&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Ustedes lo saben. Yo lo sé. Los usuarios no lo sabían. &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Resulta descorazonador que &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;mientras hacen ustedes todo esto&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;,  la gente que se supone que representa los intereses de los ciudadanos  sigan discutiendo del sexo de los galgos y los podencos. &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Si  esto fuera un libre mercado, allá penas porque estarían ejerciendo con  toda legitimidad sus derechos como empresa y los usuarios estarían en  condiciones de elegir&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. Como &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;resulta  que tienen ustedes el monopolio real de la distribución no estamos  hablando de un mercado libre y las reglas del juego deben ser distintas&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;.  Desde luego no deberían pasar porque ustedes hagan lo que les salga del  forro de los cajones de los electrones y a los usuarios, forzosos, no  les quede otra que tragar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Les &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;agradezco su amable y distorsionada información&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;  en torno a sus planes para apretarnos un poco más los bolsillos, les  recomiendo encarecidamente que su grupo de producción compre energías  renovables de los nuevos parques eólicos del Cabildo de Tenerife (y de  paso quesos, vino, yogures, piensos, vacas... o jugarse incluso unas  perritas en los casinos de la casa) y &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;les aseguro que como se les ocurra cobrarme diez euros por un reenganche que no he pedido&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;pienso acudir a la Organización de Consumidores y Usuarios para que no me hagan ni puñetero caso&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, perder el tiempo, &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;frustrarme y pensar una vez más que estamos indefensos ante los monopolios&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;, los mercados intervenidos y los ineptos que se suponen que tienen que defendernos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; line-height: 110%;"&gt;Reciban un cordial saludo.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="line-height: 110%;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-weight: bold; line-height: 110%;"&gt;III. (y una objeción desesperada)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="line-height: 110%;"&gt;&lt;br /&gt;PD. El número de información al que me indican en la carta que debo  llamar (el 902 509 600 de Atención al Cliente de Endesa Distribución  Eléctrica) es un call center -como dicen los modernos- que está en  Madrid (&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;me gustaría que creen puestos de trabajo donde yo pago, no sé si me entienden&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;).  Te atiende primero un sistema robotizado y luego una amable persona que  solo acierta a repetir el manual de la compañía que viene a ser: “&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Le entendemos, pero le vamos a cobrar. Esto es lo que hay&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;”. Ah. &lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Y  el número es de tarificación especial, de pago, con lo cual además de  esperar, preguntar y no tener respuesta, también terminamos pagando&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;. &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Por cierto, por mucho que me he leído las disposiciones legales que citan en su carta &lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;-y otras- sobre el cambio en los equipos de medidas básicos, p&lt;b&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;or ninguna parte he visto otra interpretación&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; que la de que &lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;son ustedes los que deben instalarlos y pagar el coste de la instalación&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;&lt;span style="color: black; font-family: Times;"&gt;QUE EMPICE A CIRCULAR AHORA, NO ESPERAR HASTA FEBRERO....(Y apuntar en vuestras agendas en el día del consumidor)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="margin-bottom: 12pt;"&gt;&lt;span style="color: red; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: red;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: red; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: red;"&gt;QUE NO SE TE OLVIDE&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: teal;"&gt;&lt;span style="color: teal; font-family: Trebuchet; font-style: italic; font-weight: bold;"&gt;Este puede ser el comienzo, así lo he recibido y así os lo mando.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; font-family: Comic;"&gt;VAMOS A PASAR DEL CABREO A LOS HECHOS.&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;&lt;br /&gt;APAGÓN GENERAL DÍA 15 DE FEBRERO&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El DÍA 15 DE FEBRERO DÍA DEL CONSUMIDOR, apagón general de  electricidad en los hogares españoles a las 22 horas en señal de  protesta por la subida abusiva que ENDESA, IBERDROLA y FENOSA han  llevado a cabo en sus tarifas eléctricas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La única forma que tenemos de luchar los consumidores contra estas  practicas abusivas, es con medidas como esta por eso os convocamos a  seguir esta iniciativa Que comenzara a las 22 horas y durara mínimo 5  minutos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="margin-bottom: 14pt;"&gt;&lt;span style="color: black; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: black; font-family: Comic;"&gt;CON SOLO 5 MINUTOS HAREMOS UN HUECO EN SUS ARCAS, QUE SE ACORDARÁN DE TODOS A LOS QUE ESTÁN ROBANDO.!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;!!!! &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #c00000; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #c00000; font-family: Comic;"&gt;OS ROGAMOS QUE LO HAGÁIS PASAR AL MAYOR NUMERO DE CORREOS ELECTRÓNICOS&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Comic;"&gt;!!!!!......&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5664819911445462777?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5664819911445462777/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5664819911445462777&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5664819911445462777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5664819911445462777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/02/carta-endesa.html' title='Carta a Endesa'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3717115371704633617</id><published>2011-01-31T10:34:00.002+01:00</published><updated>2011-02-08T17:11:14.722+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='despistes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Exámenes o ¿dónde dejé mi cabeza?</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, ha llegado el día. Comienzan los exámenes en la UNED. Tras x meses de estudio (no voy a decir que, en mi caso, x &amp;lt; 1, aunque sea verdad, que queda mal), nos acercamos a nuestro centro asociado a vaciar nuestra neurona. Dos horitas que, como dije alguna vez, son el glorioso momento de la venganza, el momento cuando nos podemos desquitar de lo leído y dar rienda suelta a nuestra imaginación. De verdad, me encanta hacer exámenes. Tal vez por eso me pasó lo que voy a relatar.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Anoche me acosté temprano, estaba cansada, así que a las doce estaba en la cama. A las siete sonó el despertador, al que apagué con la promesa de "cinco minutitos más" que, por supuesto, fueron 40. Hala, a correr. Ni desayuno ni nada, no había tiempo. El examen era a las 9, pero con el maravilloso cambio de centro asociado, ahora el atasco estaba asegurado. A Las Rozas tardaba unos 25 minutos en llegar. A Las Tablas, en plena hora punta, prometía ser una odisea.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cogí los apuntes, me armé de paciencia, puse Vetusta Morla y me encomendé a la suerte. Y la suerte me envió 4 hermosos atascos que convirtieron el trayecto de 40 minutos en uno de 75. Teniendo en cuenta que había salido de casa a las ocho menos cinco, sí, llegué tarde al examen. Pero da igual, hay media hora de cortesía, así que, entré. Le doy mi carnet al de la entrada: "no tiene ningún examen en esta convocatoria". ¿Ninguno? ¡Pero si tengo para elegir entre tres hoy! Nos sentamos, revisamos el calendario y, efectivamente, tengo para elegir entre tres: organización de proyectos a las 11.30 (que es el que venía a hacer a las 9) y física y estadística a las 16 (estos los hago en otra semana). &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Por tanto, mis ganas de hacer los exámenes eran tales que llegué, atascos mediante, dos horas y media antes. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3717115371704633617?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3717115371704633617/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3717115371704633617&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3717115371704633617'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3717115371704633617'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/01/examenes-o-donde-deje-mi-cabeza.html' title='Exámenes o ¿dónde dejé mi cabeza?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5340129288065417595</id><published>2011-01-17T17:32:00.002+01:00</published><updated>2011-02-07T11:17:06.646+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='pena penita pena'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='personajes'/><title type='text'>Al este y al oeste</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TTRunvqP3FI/AAAAAAAAA5A/8mSan6HAm00/s1600/Jacarand%25C3%25A1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TTRunvqP3FI/AAAAAAAAA5A/8mSan6HAm00/s320/Jacarand%25C3%25A1.jpg" width="264" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr style="color: #8e7cc3;"&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;http://cosodeilustradores.blogspot.com/&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hace unos días me desperté pensando en la canción esa de "Al este y al oeste, llueve y lloverá, una flor y otra flor celeste, del jacarandá". Tooooooooodo el día con la cancioncita resonando en la cabeza "se ríen las ardillas, jajarajajá".&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A lo mejor era por la lluvia. Llevaba unos cuantos días lloviendo y ese día, aunque amaneció despejado, volvía a llover.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A lo mejor era porque, con tanto reyes y tanta ilusión infantil, vuelvo yo también a mi infancia.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A lo mejor es porque el jacarandá es un árbol que me gusta mucho, pero que hace tiempo que no veo. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A lo mejor era porque simplemente me gusta la canción (que también es verdad) y me dio por ahí.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y, a lo mejor, fue por eso que no dudé lo que había pasado cuando leí el twitt de alguien que decía "Manuelita se hizo a la mar". No me acuerdo quién fue, pero sí recuerdo que no es alguien a quien tenga identificado con Argentina. Es decir, no había muchas razones para asociar a Manuelita con ESA Manuelita que vivía en Pehuajó.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Como digo, sin embargo, no había lugar a dudas. Google me confirmó que el nudo en la garganta me iba a durar unas cuantas horas, porque sí, ESA Manuelita era la que se había hecho a la mar.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Estoy lejos, en España. No conozco de nada a &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Mar%C3%ADa_Elena_Walsh"&gt;María Elena Walsh&lt;/a&gt;. Pero, sin embargo, sentí una gran tristeza al leer el titular. En ese momento no pude leer nada más que el titular. Estaba en la oficina y sentía que los ojos se me llenaban de lágrimas. No sabía ni que estaba enferma, ni que tenía 80 años, ni que vivía con una fotógrafa. Lo único que sabía (que sé) de ella es que crecí con sus canciones, que las representábamos en el cole en las obras de fin de año, que nos trataba a los niños con un respeto y una naturalidad inmensos. Porque ella era inmensa y creo que lo seguirá siendo en la historia y en los corazones de los que fuimos niños en los 70's, 80's y 90's...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5340129288065417595?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5340129288065417595/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5340129288065417595&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5340129288065417595'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5340129288065417595'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/01/al-este-y-al-oeste.html' title='Al este y al oeste'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TTRunvqP3FI/AAAAAAAAA5A/8mSan6HAm00/s72-c/Jacarand%25C3%25A1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3229964005644473749</id><published>2011-01-05T12:36:00.001+01:00</published><updated>2011-02-03T18:28:37.195+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='infancia'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Twitter'/><title type='text'>#amigoinvisible</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Ay, ¡qué ilusión! Ya, ya lo sé, a veces soy peor que una cría, pero es que a mí me gusta hacer "amigos invisibles". Me acuerdo que en Argentina lo hacíamos bastante, y nos intercambiábamos los regalos durante el &lt;/span&gt;&lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADa_del_amigo" style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;día del amigo&lt;/a&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; (el 20 de julio, según pone Wikipedia, aunque a mí me sonaba que era el 20 de junio).&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La cosa es que hace mucho que no participo en un amigo invisible (desde que lo hicimos con los ANG en Málaga), y ahora, que estoy tan enganchá a internet, estamos haciendo uno 2.0. &lt;a href="http://twitter.com/cucodevenegas"&gt;@cucodevenegas&lt;/a&gt; hizo una aplicación que realizaba el sorteo, &lt;a href="http://twitter.com/angelfmarin"&gt;@angelfmarin&lt;/a&gt; no juega, pero fue quien nos dijo a cada uno quién le tocó. El resto de participantes somos &lt;a href="http://twitter.com/molcru"&gt;@molcru&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://twitter.com/javier_hdez"&gt;@javier_hdez&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://twitter.com/belbelart"&gt;@BelBelart&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://twitter.com/solportero"&gt;@solportero&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://twitter.com/iperezbaroja"&gt;@iperezbaroja&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://twitter.com/dariorts"&gt;@dariorts&lt;/a&gt; y yo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La consigna es fácil. Preparar algo (handmade, no vale comprar) para una de esas personas (aaaaaaains, ¿a quién le habré tocado???) y entregarlo el sábado 29 de enero. Aún no decidimos si será virtual o en persona (los de Madrid lo tenemos más fácil, pero los de fuera, como que no), pero va a estar divertido igual.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A mí me tocó uno de esos que están ahí escritos, y aún no sé muy bien qué voy a hacer (mentira, lo tengo claro clarísimo, pero digo esto pa despistar).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, si alguno quiere aprovechar este post para dejarle un mensaje a su amigo invisible, ¡adelante!, que se pueden dejar mensajes anónimos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3229964005644473749?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3229964005644473749/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3229964005644473749&amp;isPopup=true' title='9 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3229964005644473749'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3229964005644473749'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2011/01/amigoinvisible.html' title='#amigoinvisible'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6067544184204333076</id><published>2010-12-24T20:27:00.001+01:00</published><updated>2011-02-07T09:52:33.232+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>¡Feliz navidad!</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ¡Hoy es Nochebuena! Mi mamá está viendo en el salón el concierto del Palacio Real, por la calle ya suenan los primeros petardos (jajajaajajaja, me acuerdo cuando vivíamos en Temperley, que el loco de mi tío apuntaba al edificio de enfrente con las cañitas voladoras apoyadas sobre la reja de casa, intentando colarla por la ventana de mis vecinos... Mi tío Carlos estaba mal de la cabeza) y yo estoy en mi habitación, con la gata encima, Stancito en la cama y un te al costado (mío, no de Stan). O sea, ideal.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Podría soltar las cursiladas típicas de esta época (que comparto al 100%, ojo!), intentar decir algo ingenioso o provocar alguna sonrisa, pero, en vez de eso, voy a limitarme al simple y socorrido "Feliz Navidad"; el resto, nos lo vamos diciendo día a día, ¿no?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="color: #38761d; font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;¡¡¡FELIZ NAVIDAD!!!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6067544184204333076?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6067544184204333076/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6067544184204333076&amp;isPopup=true' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6067544184204333076'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6067544184204333076'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/12/feliz-navidad.html' title='¡Feliz navidad!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-380169617385121982</id><published>2010-12-24T00:22:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T09:47:36.074+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Twitter'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='medioambiente'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='II Semana Sostenibilidad'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>El ciudadano 2.0</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; En febrero se va a celebrar la &lt;a href="http://www.semanadelasostenibilidad.es/"&gt;II Semana de la Sostenibilidad de Rivas&lt;/a&gt;. Habrá que estarse atenta a esta convocatoria, porque tiene una pinta buenísima, además de que participan personas con las que trato más o menos a menudo y mola ver cómo se va desarrollando el proyecto.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Uno de los temas a tratar será la interacción de la gente, conectada entre sí para intercambiar ideas, opiniones, formas de trabajar, sugerencias; donde se aprende, se comparte, se escucha, se expone, se conversa, ... En definitiva, una &lt;a href="http://www.semanadelasostenibilidad.es/?page_id=86"&gt;ciudadanía en red&lt;/a&gt; que avanza a la par y construye la sociedad del conocimiento.&amp;nbsp; &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Nos proponen elegir, entre los miles de internautas, al &lt;a href="http://www.semanadelasostenibilidad.es/?p=248"&gt;ciudadano 2.0&lt;/a&gt;. Txema, &lt;a href="http://uncuartodeambiente.es/12/se-busca-al-ciudadano-2-rivas-semana-sostenibilidad/"&gt;en su blog&lt;/a&gt;, lo define como "&lt;i&gt;aquel capaz de aprovechar ese potencial tanto  para crecer él como para ponerlo al servicio de la comunidad (...) alguien que  aprovecha las redes para crear &lt;b&gt;una sociedad más sostenible, más ambiental&lt;/b&gt;. Los que han conseguido cambiar las cosas de manera local para que repercutan de forma global&lt;/i&gt;" y propone a Rubén García Colsa (&lt;a href="http://twitter.com/rgcolsa"&gt;@rgcolsa&lt;/a&gt;). Desde luego, su labor es monumental. Busca acortar distancias, acercar conocimientos, facilitar relaciones, desde y para el ámbito rural (o comarcal).&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Rubén podría ser mi elección para ciudadano 2.0, pero también podría serlo el mismo &lt;a href="http://twitter.com/txemacg"&gt;@Txemacg&lt;/a&gt;. Él es ambientólogo (y &lt;a href="http://twitter.com/ambientologos"&gt;@ambientologos&lt;/a&gt;), fue uno de los que me tuvo paciencia cuando lancé mis primeros tweets (sí, también el infaltable "Estoy aprendiendo como funciona Twitter"), se maneja por el Social Media como pez en el agua... Definitivamente, si yo pienso en 2.0, pienso en Txema.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Otros nombres que se me vinieron a la cabeza cuando escuché la iniciativa fueron &lt;a href="http://twitter.com/roberto_r_r"&gt;@Roberto_R_R&lt;/a&gt;, por su carisma, su capacidad comunicativa, organizativa, por lo mucho que transmite o &lt;a href="http://twitter.com/cejudojavier"&gt;@CejudoJavier&lt;/a&gt;, por permitirnos entrar, con fluidez, facilidad e inmediatez, al #CONAMA10 con su "streaming sin vídeo".&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Sin embargo, quien me haya leído alguna que otra vez por Twitter sabrá que mi voto, incondicional, pero también razonado, es para Santiago. Tal vez no sea objetiva, porque para mí es casi un semidios (si fuera argentino, sería dios completo, está claro, jajajaa). Sabe de Social Media, sabe cómo sacarle partido a esas herramientas (no me voy a olvidar nunca cuando me propuso, después de intercambiar dos tweets, que colaboráramos para hacer la comunicación para Conama), pero también sabe de personas, de cuidarlas, de guiarlas, de acompañarlas y de dejarse acompañar.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Para mí, 2.0 es compartir, colaborar, escuchar, construir, imaginar, soñar, interaccionar, conversar, sentarse a tomar un café o salir a dar una vuelta por la sierra, aprender, planear e improvisar. 2.0 es ser profesional, pero también humano y cercano. 2.0 es sacarle partido a todos los recursos al alcance, con una facilidad tal que pareciera que se hace por sí solo. 2.0 es &lt;a href="http://twitter.com/molcru"&gt;@molcru&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-380169617385121982?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/380169617385121982/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=380169617385121982&amp;isPopup=true' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/380169617385121982'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/380169617385121982'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/12/el-ciudadano-20.html' title='El ciudadano 2.0'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3412198011867861905</id><published>2010-10-15T19:06:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.232+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='ubicate'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>¿De verdad?</title><content type='html'>&lt;div class="mobile-photo"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hace un tiempo me compré una bici, como ya conté &lt;a href="http://ondetalucia.blogspot.com/2010/09/soy-gafe.html"&gt;en otro post&lt;/a&gt;. Como decía, la idea era tenerla para usarla para ir al curro en ella. Ideal para el verano y su jornada reducida, pero no tanto para esta época con atardeceres tan tempranos. Sin embargo, los viernes salgo a las tres, así que hoy me atreví: me desperté media hora antes, comprobé que las ruedas estuvieran infladas (increíblemente, ¡lo estaban!), metí bomba, cámara, parches (con la trayectoria que llevo, son elementos fundamentales) y p'allá que me fui. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La verdad es que me encantó. No hacía ni frío ni calor, no había muchos coches, el sol empezaba a inundar el campo y, además, era cuesta abajo. Aún así, tardé media hora en llegar.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;De vez en cuando me asomaba al almacén y veía incrédula a mi bici, ¡lo había logrado!&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TLlsZseUxbI/AAAAAAAAA4c/KJd6xPMEe34/s1600/DSC01048_2-726618.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528569206264874418" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TLlsZseUxbI/AAAAAAAAA4c/KJd6xPMEe34/s320/DSC01048_2-726618.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Sabía que la vuelta sería más complicada. Lo que no sabía es que además iba a tener que lidiar con el viento en contra. Total, que tardé 45 minutos en llegar a casa.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Mientras me acercaba, con las piernas temblorosas después de 18 kilómetros de bici (9 de ida y otros tantos de vuelta), vi que había unos hombres, de traje, tocando insistentemente todos los timbres. Comerciales. Entraron antes que yo y cuando estaba abriendo, sosteniendo la bici en una mano, mi alma en la otra y haciendo malabarismo para abrir, me abren desde dentro.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ¿Vives aquí? - En ese momento, hablar de "vivir" era bastante optimista, dado mi lamentable estado.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - Sí -, logro articular.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ¿Tienes teléfono e internet en casa?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Mi única reacción fue quedarme mirándolo. ¿Qué? ¿De verdad este buen hombre, que aún sostenía la puerta abierta para que yo pudiera subir las tres plantas con mi bici a cuestas, me estaba intentando vender algo?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - No, no tengo -  arriesgué. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ¿Te interesaría tener?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - Lo único que me interesa ahora mismo es subir a casa a descansar y a comer algo.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - Si nos pudieras atender unos momentos...&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Quiero decir a mi favor que respeto mucho a los comerciales. Sé que es un trabajo duro, yo no lo podría hacer nunca, la gente se pone muy desagradable con ellos. Por eso siempre intento no ser descortés, los despido con educación (pero con firmeza), no les dejo la palabra en la boca... Pero no estaba yo para charlas y este muchacho no parecía dispuesto a dejarme subir.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - Disculpa que te interrumpa, ¿pero de verdad crees que este es el mejor momento para venderme nada? Ni os molestéis en subir al último piso -.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cogí lo mejor que pude la bici y subí, pensando que o bien se tenía mucha fe, o bien estaba desesperado por ganar su comisión, o bien quería evitarse llamar a otra puerta o bien se había saltado la clase de psicología comercial (si es que eso existe).&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3412198011867861905?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3412198011867861905/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3412198011867861905&amp;isPopup=true' title='11 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3412198011867861905'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3412198011867861905'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/10/de-verdad.html' title='¿De verdad?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TLlsZseUxbI/AAAAAAAAA4c/KJd6xPMEe34/s72-c/DSC01048_2-726618.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4439857076084681252</id><published>2010-10-08T18:53:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T09:48:04.086+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>Como perros y gatos</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Esa expresión es muy común cuando queremos decir que dos personas no se llevan  bien. Pero eso es porque no conocen a Michelle y Stan. Gata ella, perro él, se  pasan el día jugando, saltando, presiguiéndose, peleando como dos hermanitos  pequeños que no pueden vivir el uno sin el otro.&lt;br /&gt;La verdad es que Michelle lo  trae frito a Stan. La otra noche, como ya empieza a hacer frío, Stan se metió  bajo el edredón. Así como el Principito veía un elefante dentro de una serpiente  cuando los demás veían un sombrero, ella no veía más que un bulto que se movía  tentadoramente, una presa que cazar. No tardó ni dos segundos en avalanzarse  sobre él y a los pocos instantes ya estaban los dos corriendo por todo el piso.  Son pa verlos. Otras v&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ec&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;es &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;es Stan qui&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;empi&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eza, qui&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en la busca, qui&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en l&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e ladra &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en posición "V&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;enga, jugu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;emos, qu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e m&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e aburro", con &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;el culito l&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;evantado y las patas d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;elant&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eras &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;el su&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;elo.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Cuando m&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e lo ll&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;evo a Stan a casa d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e Tomy, y no s&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e v&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en todo &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;el fin d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e s&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;emana, Mich&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ell&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e, qu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e m&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e adora, m&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e r&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;egaña con sus lastim&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eros miiaaaaaaaauuuuus porqu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e la d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ej&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;é&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt; sin su compañ&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ero. Claro qu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e s&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e l&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e pasa &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ens&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eguida, d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;emasiado cont&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;enta como para no subirs&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e al lomo d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e Stan d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt; un salto&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Tambi&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;é&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;n du&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;erm&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en juntos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;E&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;spalda con &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;espalda, o Michi apoyando su cab&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eza &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;en una patita d&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e Stan.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Adoro a mis animalitos. ¿S&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e nota? J&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ej&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ej&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ej&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;ej&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;P&lt;span style="font-size: small;"&gt;ero no &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;es solo &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;eso. Tambi&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;é&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;n &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;es qu&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;e h&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;oy estamos en los &lt;a href="http://senovilla-pensamientos.blogspot.com/2010/08/convivencia.html"&gt;blogs hablando de convivencia&lt;/a&gt;. Y digo yo,  ¿no podríamos llevarnos todos como &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;estos &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;perro y gato?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4439857076084681252?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4439857076084681252/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4439857076084681252&amp;isPopup=true' title='12 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4439857076084681252'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4439857076084681252'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/10/como-perros-y-gatos-convivencia.html' title='Como perros y gatos'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4935835087071109680</id><published>2010-09-29T08:12:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:51:45.195+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Y al fin llegó el 29S...</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 29S. Mi primer huelga general como trabajadora. Trabajo en un polígono industrial y la verdad es que tengo un poco de miedito. Se habla que va a haber "piquetes informativos". Para mí los piquetes son los que veía en la tele en Argentina: "señores" con pañuelos para que no se los reconozca, en medio de una nube de humo negro causada por los neumáticos quemados de su alrededor; gente que como quieras pasar (para ir al trabajo o a cualquier otro lado) te rompen el coche...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Mi jefe ayer hablaba de atascos. ¿A eso únicamente nos exponemos? Los atascos no me dan miedo... Los piketeros, sí.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Toca bajar al perro y salir a ver que son los piquetes informativos españoles.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4935835087071109680?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4935835087071109680/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4935835087071109680&amp;isPopup=true' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4935835087071109680'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4935835087071109680'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/09/y-al-fin-llego-el-29s.html' title='Y al fin llegó el 29S...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7571815988482430404</id><published>2010-09-27T17:07:00.001+02:00</published><updated>2011-02-08T17:11:14.723+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>¡6,4!</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Hace un tiempo hicimos los exámenes de septiembre (hace como mil años, en realidad; a principios de mes) y ahora ya van saliendo las notas.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Ya tengo la de física (un asqueroso 2. Y asqueroso porque estudié, y sin haber estudiado saqué, en febrero, 3,5... Iba a decir que alguien me lo explique, pero hay cosas que no tienen explicación), la de recursos geológicos (6,5. Esperaba más, pero bueno, no está del todo mal) y la de tecnología energética (que la pusieron anoche: 5,2. Tampoco estoy contenta con la nota, esperaba cerca de un 7, pero bueno, mejor ni pensarlo). Me falta solo por conocer la de ampliación de física. Ahí espero un... Puf, digamos un 2, por ser generosas conmigo misma.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Estoy todo el tiempo dándole al F5 en la secretaría virtual para ver si salen nuevas notas (aunque descubrí que no hace falta, porque se recarga solita cada poco tiempo, pero la impaciencia me puede). La secuencia fue:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;F5.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Nota nueva.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;6,4.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Parada cardio-respiratoria.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Técnicas de autocontrol con el último aliento que me quedaba en el cuerpo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Miro nuevamente: 6,4.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;F5 (por si es un error).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Perdura, 6,4.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Boqueo. Me rasco los ojos. Me lo empiezo a creer: ¿6,4 en ampliación de física!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Sigo mirando. Nombre del profesor: Vicenta Mu... Ooooooooooh, ya entiendo. Estaba también pendiente de dos notas de dos trabajos que hice para otras dos asignaturas. 6,4 es la nota definitiva de Aguas y suelos. Ahora me cuadra más.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;En fin, fue bonito mientras duró. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7571815988482430404?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7571815988482430404/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7571815988482430404&amp;isPopup=true' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7571815988482430404'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7571815988482430404'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/09/64.html' title='¡6,4!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-385472833644155877</id><published>2010-09-23T18:11:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T09:50:22.713+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Twitter'/><title type='text'>El avatar de Twitter</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, esto será una mini entrada, porque en realidad iba a ser un tweet, pero necesitaba más de 140 caracteres.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y es que me llama la atención la importancia que le damos al avatar de Twitter. La verdad que eso y la bio es lo único que podemos conocer,&lt;i&gt; a priori&lt;/i&gt;, de una persona, así que, bien pensado, es normal que sea algo bastante reseñable, ¡pero no me imaginé que tanto!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; No sabría decir cual fue mi primer avatar, se pierde en la bruma de los tiempos (joer, es que cuatro meses son muchos para que me acuerde de eso, jajajaja).&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt06FuMflI/AAAAAAAAA4E/q0n64ddJ7QE/s1600/Yo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt06FuMflI/AAAAAAAAA4E/q0n64ddJ7QE/s200/Yo.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Con el que me conoció casi todo el mundo fue con este, con mi querida y robada Pentax. Y mi querido y perdido anillo del dedo, aunque no lo vea más que yo, jajaja. Bueno, lo que digo es que, con este avatar, me convertí en fotera. Obviamente me gusta la fotografía, me encanta, pero no sé nada de foto. Claro que si pongo esta imagen, normal que uno se crea que estoy todo el día disparando por ahí. Ains, ¡qué más quisiera!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Un día llegó &lt;a href="http://twitter.com/cosechadel66"&gt;@cosechadel66&lt;/a&gt; con su juego de cambiarnos por actores de cine de pelis clásicas. Como mi querido &lt;a href="http://twitter.com/javier_hdez"&gt;@Javier_Hdez&lt;/a&gt; siempre me dice (decía, snif) princesa, me puse a Sissí Emperatriz, pero cuando el juego acabó, decidí aprovechar para cambiar mi look.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt2bfTRLzI/AAAAAAAAA4M/EtvWKPW6MCI/s1600/24207_481033135091_655615091_11218459_8141768_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt2bfTRLzI/AAAAAAAAA4M/EtvWKPW6MCI/s200/24207_481033135091_655615091_11218459_8141768_n.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y el nuevo look fue este otro, con el que pasé a ser una chica simpática, sonriente, de &lt;a href="http://cucodevenegas.blogspot.com/2010/09/como-llego-esto-del-wenrolling.html"&gt;#wenrolling&lt;/a&gt; y agradable. Cosas que, como en el caso anterior, soy, ¿¡quién osa dudar!? (jajajaja), pero como que yo tampoco me veo tan ultramegasúpermajísima como parecía percibirse. Eso sí, ¡molaba un huevo!, muchos tweets eran sobre mi sonrisa. Oh, que momentos más bonitos. Y que engañaos que los tenía a mis queridos followers, jajajajaa (PD: un besito pa ustedes, claro).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y ahora, tras otro juego (#avatarburton, pero parece que no cuajó mucho), me puse... Cha chan, cha chaaaaaaaaan... El que mejor me define, yo creo. De los que he tenido, creo que me voy a quedar una buena temporada con él, porque como estoy fatal de lo mío, ¿qué mejor que plasmarlo en una de las partes que mira más un tweep? Con ustedes, mi nuevo avatar: &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt5ipt9YGI/AAAAAAAAA4U/0MwjCnPaniE/s1600/27171_486652880091_655615091_11258904_918534_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt5ipt9YGI/AAAAAAAAA4U/0MwjCnPaniE/s320/27171_486652880091_655615091_11258904_918534_n.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Ahora me falta por comprobar, porque la verdad es que no me suelo fijar, si a mí también el avatar de alguien me dice tanto de la persona/personalidad que hay detrás.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-385472833644155877?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/385472833644155877/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=385472833644155877&amp;isPopup=true' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/385472833644155877'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/385472833644155877'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/09/el-avatar-de-twitter.html' title='El avatar de Twitter'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJt06FuMflI/AAAAAAAAA4E/q0n64ddJ7QE/s72-c/Yo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8499196547640107899</id><published>2010-09-16T17:22:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.233+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>¿Soy gafe?</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Jajajajajajaa, ¡no puedo empezar esta historia de otra manera, más que riéndome! Jajajajajajajaaa.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Por deferencia a mis paisanos del sur, gafe es yeta. Y es que, últimamente, ¡¡¡estoy muy yeta!!!&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;No sé que tan atrás remontarme. No mucho, porque mi memoria es malísima, pero es que tan solo relatando los últimos acontecimientos...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: left;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Hace rato que quiero comprarme una bici. Una bici de montaña, para andar por el monte y para hacer el trayecto casa-trabajo-casa en dos ruedas. Pero, claro, soy bajita. Y en el Decathlon no tenían bicis para enanas, así que me tuve que aguantar hasta el sábado. Porque el sábado fuimos y ¡había una bici talla S! Joder, ¡qué alegrón! No dudé mucho en comprarla, a pesar de que era 100 euros más cara de lo que tenía pensado. Me compré el casco, un bidón y una maletita para colgar del manubrio, porque en el cuadro no entra el bidón (sin comentarios).&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="color: purple; float: left; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: left;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;img border="0" height="121" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJIqEppRGjI/AAAAAAAAA38/FkY77FpHW9E/s200/asset_17456825.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="200" /&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Mi querida Rockrider 6.3&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Bueno, pero que yo salía muy contenta con mi bici, y con unas ganas locas de estrenarla. El domingo lo convencí a Tomy de que me llevar a a probarla. Que sí, que a las dos estamos de vuelta para ver la carrera, de verdad, que ya sé que es la primera vez que sale Alonso de la pole y sí, la vemos. Damos una vuelta cortita y nos volvemos. No mentía. La vuelta fue corta. En distancia. No llegamos ni a los ocho kilómetros, porque de repente le digo "No sé porque, me noto muy inestable" y su respuesta fue "¿Será porque tenés la rueda delantera pinchada?". Lo mismo sí. ¡O lo mismo era porque la trasera también estaba pinchada! Menos mal que él no es tan improvisado como yo y tenía parches, pegamento, bomba y esas cosas tan imprescindibles para salir en bici al campo. Yo lo único que llevaba era la cámara. Por no llevar, no llevaba ni el bidón de agua, jajajajajaa.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Desmontamos rueda delantera. Encontramos y reparamos (repara) dos pinchazos. Desmontamos la trasera (joder, es complicado, ¿eh?), un pinchazo. Reparado. La sombra del árbol bajo el cual nos habíamos cobijado nos indicaba que las horas pasaban y que seguíamos en el mismo sitio. Y pasaban horas enteras porque, al montar la rueda trasera, nos dimos cuenta que la delantera estaba nuevamente desinflada. Vuelta a desmontar (¡la había revisado dos veces y no había encontrado otro pinchazo!), arreglamos un tercero. Y fue ahí cuando vimos que la delantera de su bici también estaba pinchada. Lo suyo fue más rápido: cambio de cámara (dado que ya había consumido casi todos sus parches). Pero todavía no nos íbamos. ¡Mi rueda trasera comenzaba a desinflarse! De a muy poquito, pero con paso firme. Ni caso. A inflarla a cada rato de camino a casa (la vuelta la hicimos por otro lado y solo distaba 2km), que eran más de la una. Me la infla a conciencia, y tiro. Tiro sin casco. Me lo había sacado y lo había dejado en un árbol. Jajajajajaa. El pobre tuvo que volver a buscarlo. Pero bueno, no pasaba nada, llegamos a ver a Alonso ganar la carrera de Monza. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Después de comer revisamos las cámaras. Resultado: 4 pinchazos la de adelante, 2 la de atrás. Reparado. Me la llevo a casa, parece que todo bien. En la semana podría usarla.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;El lunes quedé con Santás. Nos tomamos una tarta de chocolate y una tarrina de helado a la salud de Mireia, ¡que ya es licenciada!!! Enhorabuena, por cierto.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;El martes tenía que entregar un trabajo para la facultad. Lo tenía medio hecho, pero tenía que echarle parte de la tarde, así que el salir iba a estar complicado, aunque lo intentaría con todas mis fuerzas. Pero yo no contaba con que soy idiota.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;En realidad, fue muy gracioso. Llego el martes temprano a la ofi, para ir adelantando con la memoria. Abro los cursos virtuales y veo que el pinchito que indica que hay que entregar un trabajo no estaba. Me extrañó muchísimo, ¡si el plazo todavía no había vencido! Coño, que hasta el 13 podía entregarlo. Busco en los foros. Me lo confirman. Hasta el 13 hay tiempo. Y si hasta el 13 había tiempo, ¿por qué el martes estaba ya deshabilitado? Un rápido vistazo al calendario me hizo darme cuenta... El 13 había sido el lunes. Y yo, toda convencida de que tenía que entregarlo el martes... Llamo a la profesora, le cuento mi idiotez y me dijo que vale, que lo podía entregar el martes. Así lo hice, pero como a las ocho de la tarde. Ergo, me quedé sin paseo en bici. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;El miércoles quise ir a dar una vuelta... Esta vez sí. Me cambié de ropa, me puse mi casco, llené el bidón de agua, ignoré a Stan que me miraba con cara de "sacame a pasear"... ¡Pero la rueda delantera estaba pinchada! Así que, a la tienda de bicis.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;La tienda de bicis del pueblo es tienda de deportes. Tienen unas pocas bicis, pero también zapatillas, mochilas, y demás. Yo no iba muy confiada en que fueran a tener cámaras, kit de reparación y bomba de inflado. Así que, mientras hablaba con Santás por teléfono, me dije "que le den a la bici, me voy a comprar una napolitana de chocolate y me voy a quedar más a gusto que ná". Paso por la puerta de la panadería, ¡y estaba cerrada por vacaciones! Vale, me quedo sin napolitana.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Vista la racha que llevaba, casi ni me acerco a la tienda de bicis. Hice bien en hacerlo (aunque me clavaron), porque compré de todo. Y hoy, cuando fui a casa, cambié la cámara (como cuando llegue esté pinchada, tiro la bici) y la dejé preparada para dar una vuelta esta tarde. Vuelta que se truncará, porque si bien esta mañana estuvo lloviendo, al mediodía hacía sol. Y ahora caen chuzos de punta. Así que, creo que hoy no tocará bici.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Pero eso no es todo. Llego a la oficina después de "comer" (malcomer sería más realista) y me siento a pasar pedidos y tal. Afuera había alguien armando un jaleo espantoso. No. Alto. Esperen... No era afuera. Era en el rack. Un ruido como de aspiradora. Llamo al soporte técnico. El móvil apagado y el de la oficina, no lo cogen. Lo llamo a Tomy. Muy razonablemente me dice que vaya apagando todo hasta encontrar lo que hace el ruido. Pero no hizo falta. Era la CPU del servidor. Por alguna extraña razón, el ventilador giraba a toda leche, parecía que fuera a despegar de un momento a otro. Era algo tan ruidoso, que me dije "voy a grabar un vídeo y mandárselo a Santás, que ayer me decía que era gafe". Le doy al botón del móvil... Y se apaga. Lo intento otra vez. Que no, que no había caso, que se me moría el móvil. Al final, apagué el servidor, lo dejé un rato pensándoselo y ahora ya va bien otra vez.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Espero que ya no pase más nada... ¡Pero es que es muy gracioso (a mí me hace gracia, al menos) todo lo que está pasando!&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8499196547640107899?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8499196547640107899/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8499196547640107899&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8499196547640107899'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8499196547640107899'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/09/soy-gafe.html' title='¿Soy gafe?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TJIqEppRGjI/AAAAAAAAA38/FkY77FpHW9E/s72-c/asset_17456825.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4106199992705396789</id><published>2010-08-28T10:18:00.002+02:00</published><updated>2011-02-08T17:12:52.236+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>Soy Aries</title><content type='html'>&lt;div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Jajajajajaa, así rezaba una &lt;a href="http://www.facebook.com/pages/Yo-Soy-Aries/45172253005?v=info"&gt;página de Facebook&lt;/a&gt;. Y me llamó la atención, así que me metí a leer. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="color: purple;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Siempre me causan gracia estas cosas. Porque las leo y me siento identificada con muchas. Les copio lo que pone. ¿Me reconocen en alguna cosa en concreto? ¿Creen que erraron mucho?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Cómo es el signo Aries?&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El signo Aries es un pionero y como tal va  por un camino que nadie ha pisado. No le interesa tanto el destino de  ese camino como la dirección que toma. El signo Aries tiene necesidad y  capacidad de actuar, pero no porque su acción tenga un sentido concreto.  Responde al principio de aportar su energía hacia el exterior, energía  primaria, la finalidad de la cual responde a un impulso del ego. Y como  responde a un impulso, no tiene gran resistencia o paciencia, pero sí  tiene capacidad de lucha y de enfrentamiento con los demás. Es un signo  de fuego y cardinal, su decisión es independiente de aquellos que le  rodean porque busca dejar clara su identidad.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El signo Aries se  siente capaz de empezar algo con acción rápida y valiente, y acabarla  por sí mismo. Es genuino, intenta ser él mismo en todo lo que hace, esto  le confiere gran fidelidad a sí mismo. En este signo existe la  dificultad de adaptarse al otro y la necesidad de enfrentarse para  obtener éxitos y conquistas.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El  planeta regente de Aries, Marte, le da naturaleza luchadora que a veces  le hace sobrepasar la meta y correr hacia el peligro sin preocuparse  por las consecuencias.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Expresión negativa y desarrollo del signo Aries&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Aries  al desear imponer sus deseos no tiene en cuenta a las otras personas.  La crisis de transformación se da cuando es rechazado por el tú y se ve  obligado a tener en cuenta las necesidades de los demás y considerar su  opinión. Entonces, al reconocerlo, puede controlar su naturaleza  impulsiva; y, por lo tanto, pensar antes de actuar. La cualidad del  signo Aries nos indica todo aquello que necesitamos poseer al comienzo  de una acción, de un propósito, de la consecución de algo.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Resumen de las cualidades del signo Aries&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Vitalidad,  goce de vivir, emprender cosas nuevas, no reflexión sobre lo que hay  que hacer, acción rápida y decidida. Pionero. Autoafirmación. Fuertes  deseos. Intuición. Atrevido. Espontáneo. Dinámico.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El signo Aries en el trabajo&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Este  arquetipo necesita poder desplegar su fuerza e iniciativa en cualquier  sector de la vida; por lo tanto, en lo laboral necesita autonomía y  poder auto realizarse sin barreras. Aunque los retos le van muy bien y  lo estimulan para avanzar.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Le cuesta trabajar en equipo, sobre  todo si no es él le que lleva la batuta. Pero también es una persona  directa y generosa que en todo lo que hace da lo mejor de sí mismo.  Puede aportar entusiasmo a cualquier que esté a su lado. Y le va mejor  empezar una empresa, otros tendrán que ocuparse de los detalles o de el  seguimiento del proyecto.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El signo Aries en las relaciones&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;A  las personas sensibles la forma de relacionarse de este signo les puede  hasta asustar. Pero se puede confiar en su forma directa de comportarse.  Con el tiempo y los fracasos va aprendiendo a dejar sitio a los demás y  sobre todo que las demás personas no son tan impulsivas como él. Para  el signo Aries querer es poder y en las relaciones esta forma de  comportamiento le suele crear problemas.&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Planetas en el signo Aries&lt;/span&gt;&lt;br style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Cualquier  planeta en Aries toma sus cualidades. Por ejemplo, la Luna, capacidad  de contacto y empatía, contactará de forma rápida y directa. Mercurio,  comunicación y aprendizaje, hablará rápido y poco detalladamente. Marte,  la capacidad de lucha, no tendrá miedo a nada y siempre estará  dispuesto a moverse.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: purple;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4106199992705396789?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4106199992705396789/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4106199992705396789&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4106199992705396789'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4106199992705396789'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/soy-aries.html' title='Soy Aries'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8273717241034014050</id><published>2010-08-27T09:20:00.001+02:00</published><updated>2011-02-08T17:12:14.698+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>Una mañana cualquiera</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; El despertador interrumpe con su insistente musiquilla, despertándonos a todos los habitantes de mi habitación.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La que más rápido reacciona es Michelle. A la par que me estiro para apagarlo, ella salta sobre mi pie y así comenzamos la jornada, ella cazando y yo disfrutando con su juego. Stan suele ponerse a resguardo de tanta actividad, y se tumba a mi lado, con la cabeza apoyada en la otra almohada. Pero su tranquilidad no dura; no puede durar porque según los primeros rayos de sol comienzan a trepar por mis paredes, por mi cama, por mis puzzles, Michelle decide que mi pie es muy aburrido y que se lo pasa mejor acechando a Stan y enzarzándose en una lucha a vida o muerte que acaba con los dos corriendo por toda la casa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hora de levantarse. Ya pasaron entre quince y veinte minutos y el cielo está teñido de rosa en esta época del año. Yo tengo aún las legañas pegadas y Stan está harto de Michelle, así que bajamos a la calle a que nos de el aire.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Debe ser que me levanto antes que mis vecinos, porque Guadarrama está silenciosa, vacía de humanos pero llena de naturaleza. Mirlos, estorninos, cigüeñas (ahora no, pero haberlas haylas), milanos, cernícalos, vacas, gallinas... Gatos que nos miran indiferentes, perros con los que Stan quiere jugar o pelear, según sea el caso. A la vuelta del recorrido sí que nos vamos dando cuenta de que existen personas en el pueblo. Personas que se duchan, que se encienden la tele, que se preparan para ir a trabajar, que van con paso corto y apresurado a coger el bus. Pero mi persona favorita de mi paseo matutino es el panadero. O panadera, no lo sé. Cuando el viento es favorable, llega hasta nosotros el olor del pan recién horneado y de los bollos, inundándolo todo e invitando a un abundante desayuno.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Otras mañanas, como la de hoy, la luna, tozuda en su competencia contra el sol, se mantiene desafiante en el cielo, iluminando con tanta intesidad que es imposible fijar la vista en ella. El resto de estrellas se desvanecen ante el poderío solar, pero ella, elegante y firme, no se deja amedrentar. Sabe que tiene las de perder, pero estoy segura que aún al mediodía, si alzo la cabeza, me la encontraré vigilando y esperando su momento para volver a triunfar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Me deleito con todas estas pequeñas cositas mientras sigo a Stan. Él decide si vamos para La Torre, si vamos para abajo o si vamos para el río. Yo me dejo llevar, porque esos minutos no son míos y no tengo derecho sobre ellos. Él lo sabe. Por eso va con ese paso tan decidido. Por eso va tan concentrado en sus cosas, en sus olores, en sus rastros, haciendo caso omiso de mi presencia. Huele acá, huele allá, marca aquel árbol, intenta comerse la comida que una señora le deja a los gatos callejeros (ahí sí que intervengo, que eso no es para él), ladra al señor de la esquina que está fumándose un cigarrillo mientras espera a alguien, se acerca cauteloso al husky y con más entusiasmo a la labrador; se tumba en el suelo, se revuelca en la hierba... Yo creo que a él también le gustan esos paseos. Pero es hora de volver a casa, me tengo que ir al curro. Reclamo el mando. Él, a regañadientes, me lo cede.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Subimos y nos encontramos a Michelle, que está deseando que me meta en la ducha para meterse conmigo. O, cuando no toca ducha, que me lave los dientes para meterse en la pila y morder ese hilito de agua tan escurridizo. Como yo, se aburre rápido de las cosas, así que se sube a mi hombro para explorar la estantería de las toallas. Ahí la dejo, mientras me acerco a la habitación para coger el móvil y salir pitando. Debe ser que tengo dos gatas negras iguales, porque la Michelle que estaba sobre las toallas dos minutos atrás, está ahora en mi mesa del puzzle. Stan, ajeno a todo esto, está tumbado en la puerta de la cocina, esperando que le dé un queso de Burgos o una lata de atún para desayunar. Lo hago ya en un suspiro, cojo las llaves del coche y bajo corriendo las escaleras.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La mañana, esa horita que comparto con mis animalejos, es el momento más feliz del día.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8273717241034014050?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8273717241034014050/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8273717241034014050&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8273717241034014050'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8273717241034014050'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/una-manana-cualquiera.html' title='Una mañana cualquiera'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-2546095186156777856</id><published>2010-08-25T09:16:00.001+02:00</published><updated>2011-02-08T17:11:34.172+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>¡Indecisión!</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ¿Cojo por sorpresa a alguien a estas alturas si digo que soy muy indecisa? No, yo creo que no.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La indecisión de hoy viene marcada por los exámenes que empiezan (glups) la semana que viene. Tengo que hacer cuatro exámenes: el viernes 03/09, cotizadísimo con su Física I a las 9:00, Física II a las 16:00 y Tecnología energética a las 16:00. Recursos geológicos es el sábado a las 11:30. Y lo que me genera tantas dudas es la coincidencia de Física II con Tecnología energética. No se pueden hacer dos exámenes a la vez, por lo que existe un día de reserva para estos casos. Sería el jueves 09/09 por la mañana.&amp;nbsp; &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A veces pienso "Me presento a tecnología el viernes, y así tengo una semana más para estudiar física", pero después, como ya me voy conociendo algo (tampoco mucho, pero algo sí), me enfrento con la triste realidad de mi cansancio. Estoy jartita ya de estudiar, y sé que el sábado (ni el domingo ni el lunes) voy a estudiar nada, entonces me digo "hago física el viernes, así me dejo tecnología, que es de leer y menos complicada, para el jueves". Pero, claro, si no volviera al "hago tecnología el viernes", el círculo no se cerraría y no estaría escribiendo que soy una indecisa.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Alguno pensará: &lt;i&gt;Hacé (o "haz", depende) primero la que lleves mejor&lt;/i&gt;. Error. A estas alturas, estoy en todas más o menos igual. Ya toca el último repaso, así que, no, no me sirve eso para decidir.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Otro pensará: &lt;i&gt;¿Todavía no lo tiene claro?!?!?!?!?! ¿Cómo se puede preparar un examen sin saber si te presentás dentro de una semana o de dos?&lt;/i&gt; Y con ese coincidiré en parte, porque la verdad es que soy un desastre, ya debería saberlo... ¡Pero es que no me decido!&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ¿Qué haré al final? No lo sé, ¡no lo sé! Creo que no lo voy a saber hasta el fatídico momento en que entre en cortocircuito ante la pregunta de quien entrega los exámenes: &lt;i&gt;¿Vienes a Física II o a Tecnología energética?&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-2546095186156777856?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/2546095186156777856/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=2546095186156777856&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2546095186156777856'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2546095186156777856'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/indecision.html' title='¡Indecisión!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4521698243031174533</id><published>2010-08-23T15:17:00.001+02:00</published><updated>2011-02-08T17:12:52.237+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>Quiero</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero que &lt;a href="http://twitter.com/LuciBuscaCasa"&gt;@LuciBuscaCasa&lt;/a&gt; consiga &lt;a href="http://lucibuscacasa.blogspot.com/2010/08/y-que-busco.html"&gt;su objetivo&lt;/a&gt; antes de fin de año.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero aprobar física el 03/09/2010!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero acabar la carrera el curso que viene (para lo que antes tendré que haber cumplido el punto anterior).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero hacer el &lt;a href="http://www.unir.net/grado-comunicacion.aspx"&gt;Grado online en Comunicación de la UNIR&lt;/a&gt;.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero hacer pis, ahora vengo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero un smartphone.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y/o un portátil (idealmente, le funcionará también la "e", y no como el que tengo ahora, que lleva sin furular dos semanas, el pobre).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y/o un camarón de esos que dejan a la gente con la boca abierta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y, ya puestas, aprender a sacarle el máximo provecho al smartphone/portátil/camarón.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero dejar de tener el impulso de llamar a la Caqui cada vez que voy llegando a casa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero demostrarle a Cachito que se equivocaba cuando decía que los grupos de amigos me duran tres años (lo lograré, ya verás).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero vivir metida en un laboratorio, con el delantal blanco que ya soñaba hace 12 años.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero hacer divulgación científica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero seguir sorprendiéndome con la gente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero que mis papás y mi hermano se sientan tan orgullosos de mí como lo estoy yo de ellos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;¡Quiero viajar a Noruega! Y ver la aurora boreal y el sol de medianoche.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Ah, y a Islandia también.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y a Ushuaia, por soñar...&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero aprender euskera.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero perfeccionar el català.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero no perder (aún más) el inglés.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero ver Origen y Toy Story 3. Y Océanos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero seguir riéndome de tonterías.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quiero irme a comer, que es lo que voy a hacer ahora mismo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Esto quiero. Y más, pero que ahora se me olvida o que es demasiado íntimo para colgarlo acá. Y, parafraseando a Fito Páez, yo quiero y con eso basta. Así que, ya iré contando cuando lo vaya consiguiendo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4521698243031174533?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4521698243031174533/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4521698243031174533&amp;isPopup=true' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4521698243031174533'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4521698243031174533'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/quiero.html' title='Quiero'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8093246712025018538</id><published>2010-08-17T13:53:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:07.879+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Más que nunca, ¡mi coche hoy es azul LUCÍA!</title><content type='html'>&lt;div class="gmail_quote" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Entrada fugaz para compartir que ¡MI COCHE YA ES MÍO!!! &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Cuando Ale se fue a Andalucía después de estar en Madrid unos meses, me quedé sin coche. El Clio era suyo, dado que sus papás habían puesto una entrada importante y llevábamos poco tiempo pagándolo juntos, así que se lo llevó para abajo. Yo estaba encoñada con un C3 (color azul Lucía, como no podía ser de otra manera), así que &lt;a href="http://ondetalucia.blogspot.com/2008/01/mi-coche.html"&gt;me lo compré&lt;/a&gt; (de segunda mano; bueno, de Km 0, con unos 2000 km en su haber). Y hoy, el glorioso 17 de agosto de 2010, ¡lo terminé de pagar! Me quedaban unos meses para acabar el crédito, pero tiré la casa por la ventana y gasté mis (siempre escasos) ahorros en cancelar el crédito. &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Ahora mismo, estoy libre de deudas. No le debo un céntimo a nadie. ¿Existe acaso algo mejor en el universo?!!?!?!?!!?!?!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8093246712025018538?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8093246712025018538/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8093246712025018538&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8093246712025018538'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8093246712025018538'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/mas-que-nunca-mi-coche-hoy-es-azul.html' title='Más que nunca, ¡mi coche hoy es azul LUCÍA!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1949258254935257713</id><published>2010-08-17T13:04:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:01:48.892+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>De cómo llegué a España</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Sé que  llegué a España apenas unos días antes de cumplir 21 años. O sea, el veintipico  de marzo de 2001. Me acuerdo que vine con mi papá y con Cris. Y que llegamos a  Barcelona, donde mi papá tiene primos; que viajamos a Girona, a casa de otro  de sus primos, antes de instalarnos en Dalt Vila, en lo alto del puerto de  Ibiza (y fue ahí porque mi papá tiene a su prima Neus).&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;También me acuerdo que llevaba año y pico viviendo en Rosario cuando recibí las "órdenes de  equipo" que me traían a España. Y que pensé que, dado que mi papá tenía mucha familia en  Catalunya, lo más seguro es que acabara rodeada de catalanoparlantes y, por  tanto, aprender català era algo fundamental ("&lt;i&gt;Hola, soc la Llúcia. Tinc  trenta anys i soc estudiant de ciències ambientals&lt;/i&gt;"&lt;i&gt;.  &lt;/i&gt;"&lt;i&gt;Disculpi, Sr. Conill, em podría indicar el camí a l'estació de tren?  Moltes gràcies&lt;/i&gt;". No sé el affair que tendría nuestra profesora con el Sr. Conill, pero salía siempre). Estuve cuatro o seis meses aprendiendo, más un par que  pasé en Témperley con mi familia antes de venirme, así que imagino que sería en  2000 cuando se decidió que yo era la persona idónea para ver, de primera  mano, si nos convenía mudarnos a otro hemisferio. Mi papá hacía el viaje de  regreso, 50 años después, al Viejo Continente, aunque, por esta vez, durante unas pocas semanas.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;También me  acuerdo que, al principio, yo no quería saber nada con venir a España. Si bien  mi entusiasmo por lo nu&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;evo, por  lo desconocido, por la aventura; mi independencia y &lt;i&gt;culoinquietidad&lt;/i&gt; ya eran un rasgo destacado de mi personalidad, yo  estaba muy ricamente en Rosario, con mis amigos, con Cris, con mi piso de  alquiler (alquiler pagado religiosamente todos los meses por mis papás), con mis  estudios de biotecnología... Yo estaba bien así; ¿qué se me había perdido a mí en España? Despu&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;és de muchas idas y venidas, al fin estaba saliendo con Cristian, y  no quería dejarlo. Mi mamá lo entendió a la perfección y me dijo "Preguntale a  Cris si se quiere ir con vos; nosotros le pagamos el billete". Cris ni lo dudó. Por eso,  tambi&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;én me acuerdo de estar en una de las islas del Paraná con Mauro, tomando sol, y decirle: "En tres meses voy a estar tomando el  sol en Ibiza", reconciliada e ilusionada ya con la idea del &lt;i&gt;fly  away&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Pero, por  mucho que lo intento, no logro acordarme del momento exacto en que decidimos que  yo, con mis casi 21 años, me iba a cruzar medio mundo para terminar viviendo, durante siete meses, en una calita de las Pitiüses, con el novio importado, el perro adoptado y el curro justo debajo de casa. Que yo, con mis casi 21 años, tenía que decidir si España era mejor que Argentina para vivir. Que yo, con mis casi 21 años, iba a presenciar, desde la distancia y casi como si fuera una película en la que yo solo era espectadora, el Corralito, a De la Rúa huyendo de la Casa Rosada en helicóptero, a mis papás y hermano relatándome el miedo que se pasaba por las noches en mi Témperley natal. &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Que yo, con mis casi 21 años, iba a dejar mi vida acomodada de señorita medio pudiente para llegar a ser lo que soy hoy: una mujer con muchos recursos, independiente hasta rozar el desapego, cabezota e impulsiva en grado extremo, ... &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Estoy a gusto con lo que soy. Así que, no sé cómo fue que terminé en España, pero estoy feliz de que así haya sido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1949258254935257713?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1949258254935257713/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1949258254935257713&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1949258254935257713'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1949258254935257713'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/de-como-llegue-espana.html' title='De cómo llegué a España'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1550134901604546407</id><published>2010-08-09T23:30:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:50:21.078+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>El increíble caso del gato acuático</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;En  realidad, debería empezar por el principio y el principio fue, sin duda,  septiembre del año pasado. Pero no, no voy a empezar por ahí, sino un poco más  adelante, porque cómo llegó a ser esa llorona gatita negra nuestra Michelle es  para otro post.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TGDw2IkipaI/AAAAAAAAA20/28NBmQf99Kc/s1600/DSC00795.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="147" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TGDw2IkipaI/AAAAAAAAA20/28NBmQf99Kc/s200/DSC00795.JPG" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;A Micky  desde chica le gustó mucho el agua. Me acuerdo las primeras semanas, cuando era  imposible poner un vaso en la mesa sin que asomara su cabecita (que todavía le  entra en el vaso, dicho sea de paso) y cuando las jarras, botellas y recipientes  quedaban vacíos, de tanto que metía sus manitos y las retiraba sorprendida por  mojarse. Fregar los platos tampoco era tarea sencilla, porque había que pasarse  más tiempo quitándola de la pila que lavando.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TGDw8nOquUI/AAAAAAAAA28/DqkcT2QRFGk/s1600/DSC00796.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="151" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TGDw8nOquUI/AAAAAAAAA28/DqkcT2QRFGk/s200/DSC00796.JPG" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;Ahora ya  está un poco más tranquila, en cuanto al agua se refiere, dado que sigue estando  igual de loca con todo lo demás (en pocos días se le acaba el quilibrismo,  porque compramos unas redes protectoras para que no se suba más a la barandilla  del balcón), pero aún hay dos cosas que no perdona: jugar con el chorro de agua  cuando me lavo los dientes y pegarse a mi pecho en cuanto salgo de la ducha. Es  verano, así que no me importa, y hasta me divierte, abrir la mampara y ver la  pelotita negra (es diminuta mi Michi. Tiene ya un añito pero sigue igual de  delgada y patilarga&amp;nbsp;como cuando la encontramos), estirándose, como diciendo  "uf, al fin ésta abrió la ducha" y venir a lanzarse, con un recriminatorio miau,  a mis brazos. A mí apenas me da tiempo a envolverme con la toalla y ella se  queda mirándolo todo, con sus ojazos amarillos, observando cada gota que me cae  del pelo, los últimos estertores de la alcachofa, el desagüe tragándose el agua  entre remolinos... Si por ella fuera, no me cabe la menor duda de que se  quedaría todo el día en su atalaya, refrescándose y observando. A veces la  termino bajando, pero es que me encanta tenerla encima, y postergo ese momento  cuanto puedo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana; font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;Me gusta  que juegue con el agua, pero ¿no se supone que a los gatos no les gusta el  agua?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1550134901604546407?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1550134901604546407/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1550134901604546407&amp;isPopup=true' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1550134901604546407'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1550134901604546407'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/el-increible-caso-del-gato-acuatico.html' title='El increíble caso del gato acuático'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/TGDw2IkipaI/AAAAAAAAA20/28NBmQf99Kc/s72-c/DSC00795.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7661937048176842756</id><published>2010-08-06T19:09:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:02:41.261+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>¿Complejos por estudiar en la UNED?</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Ayer me desperté y, como todos los días, me metí en internet. Mi Twitter estaba lleno de retuits de una noticia:&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt; &lt;a href="http://www.elpais.com/articulo/sociedad/educacion/online/pierde/complejos/elpepusoc/20100805elpepisoc_1/Tes"&gt;&lt;i&gt;La educación 'online' pierde complejos&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;. Y yo, estudiante desde hace años de la UNED (Universidad Nacional de Educación a Distancia) me pregunté: "¿qué complejos?".&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La universidad no presencial no solo no debería tener complejos, sino que debería sentirse muy orgullosa de sus estudiantes. Hay excepciones, claro, pero la mayoría son currantes que quieren mejorar su formación y, generalmente, lo hacen por una cuestión personal más que laboral o profesional.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La calidad de los contenidos, de los planes de estudios, de los profesores y estudiantes que la conforman no tienen nada que envidiarle a las universidades presenciales. Es verdad que se echa de menos el calor y la camadería que existe en cualquier clase, en cualquier cafetería de los claustros habituales. Para nosotros es algo más complicado conocer a compañeros y profesores (y eso en Madrid, ya ni hablar en otros lugares, tales como Málaga, donde estudié un año); pero también es verdad que los lazos que se consiguen en una universidad como la UNED son fuertes y duraderos porque, justamente por aquello de sentirse tan solo, cuando encontramos a alguien de nuestra carrera, cuando tenemos la suerte de cruzarnos con personas, mayores y menores que nosotros mismos, con las mismas inquietudes y los mismos desafíos, no los dejamos ir muy fácilmente.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Yo solo estudié dos años en universidades presenciales. Fue en la Universidad de Buenos Aires un año, haciendo el CBC, allá por 1998, y no tengo ni el teléfono ni el email (ni el recuerdo) de un solo compañero o profesor. Después hice un año en la Universidad de Rosario, el primer curso de la licenciatura en biotecnología. De esta etapa sí tengo recuerdos, conocidos y amigos con quienes trato más o menos habitualmente. Imagino que es lógico, pero es en la UNED donde encontré más personas afines. Como digo, soy estudiante desde hace años de la UNED, y en estos cinco años he conocido gente maravillosa, profesional como la copa de un pino, y cercana como la que más. Y hablo de compañeros, profesores, tutores, coordinadores, vicedecanos... Así que, complejos por las relaciones sociales y personales, no puede ser.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ¿Complejo entonces tal vez por la calidad de la enseñanza? Vale, soy imparcial, pero creo que el haberse sacado una carrera a distancia (u 'online') implica una voluntad, una organización y una perseverancia que no admite ningún tipo de complejos. Quien estudia a distancia tiene un interés real en esa formación, no me imagino a alguien estudiando a distancia porque sus papás lo obligan. Y eso debe ser un valor añadido que ofrece la universidad no presencial.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Por eso &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;yo, estudiante desde hace años de la UNED me sigo preguntando: "¿qué complejos?". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7661937048176842756?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7661937048176842756/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7661937048176842756&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7661937048176842756'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7661937048176842756'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/08/uned.html' title='¿Complejos por estudiar en la UNED?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3273132785466533619</id><published>2010-07-28T18:55:00.001+02:00</published><updated>2011-02-08T17:12:52.238+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='madres'/><title type='text'>Madre solo hay una (y ¿para qué queremos más?)</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Sucedió ahora mismo. Os sitúo. Ella con el ordenador de sobremesa en el cuarto del idem, yo en mi habitación terminando de cotillear con el portátil Facebook y Twitter y juntando fuerzas para ponerme con física. Se la oye preguntar desde la otra punta de la casa:&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M: Lucía, ¿se fue la luz?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: No sé.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M: Pero sí, se acaba de ir la luz, ¿no?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: No sé, mami.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M: ¿Pero vos tenés luz?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: Mami, no sé si hay luz, perá que me fijo.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M (utilizando su lógica aplastante de madre): ¿No estás con tu ordenador acaso?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: Es un portátil, mami...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M: ¿Y? ¿No usa luz?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L (ignorando la última pregunta y mirando el piloto encendido de la tele): Sí, mami, yo tengo luz.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M (acercándose con su pata coja): En mi ordenador no hay luz, se apagó de repente, ¿te podés fijar?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L (yendo al cuarto del ordenador): Mami, tenés la luz del baño encendida, no puede no haber luz.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;M: Es que no sé, se apagó de repente, ¿eso es posible?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: No solo es posible, sino que además es raro que no haya pasado antes. ¿No se te quemó el año pasado una fuente de alimentación por tener el ordenador las 24 horas del día encendido? No podés dejarlo encendido durante meses, de vez en cuando tenés que apagarlo.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Aún así, me fijo a ver si funciona. Le doy al botón de encendido. Arranca sin inconvenientes.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;L: Mami, ¿no probaste encenderlo?&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;M: No, como se apagó solo de repente...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Claro, cuando las cosas se apagan, no hay que volver a encenderlas...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3273132785466533619?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3273132785466533619/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3273132785466533619&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3273132785466533619'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3273132785466533619'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/07/madre-solo-hay-una-y-para-que-queremos.html' title='Madre solo hay una (y ¿para qué queremos más?)'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-569340759550997437</id><published>2010-07-21T12:16:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:05:15.650+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='madres'/><title type='text'>Les Invalides</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Oh, París, con sus luces, sus paseos por el Sena, sus museos y cafecitos en terrazas, su &lt;i&gt;Hôtel des Invalides&lt;/i&gt;...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Pero no, esta entrada no va sobre Francia, sino sobre mi madre.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y es que ayer, mientras yo estaba tan ricamente en casa a las cuatro y media de la tarde, me llamó mi mamá diciendo que se había caído a la mañana yendo para la oficina y que le dolía mucho la pierna, que la fuera a buscar. A regañadientes (¿para qué engañarnos?), me subí al sauna que era mi coche y recorrí los 50 km que separan mi casa de su trabajo. La vi bajar, cogida del brazo de Gema, como una ancianita, pasito a pasito, recorriendo 3 cm cada vez que movía una pierna. Las tres nos reímos, era muy graciosa la situación, verla avanzar penosamente para subirse al coche.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; De Alcorcón directas al ambulatorio de Guadarrama. Exploración mediante, nos envían al Hospital de El Escorial, a hacerse unas radiografías. Nueva exploración:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿Dónde te duele?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Ahí, en el talón.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿Acá duele?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- No, no, más arriba.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- En el tobillo entonces.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Ah, sí, el tobillo, siempre me confundo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿Acá duele?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- No... ¡¡¡AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHH, SÍ, AHÍ SÍ QUE DUELE!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Vale, te vamos a hacer unas radiografías a ver qué vemos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Y en la radiografía se veía que había una "probable" fractura de peroné. Claro que para cuando lo supimos, ya no bromeábamos como hasta entonces (yo le decía que la iban a escayolar y no podría volver a la pisci en todo el verano; que la saludaría nadando mientras ella miraba desde el balcón).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La saqué en sillas de ruedas del hospital, con su pata escayolada hasta la rodilla (obviamente, hay registro gráfico de esta situación), nos paramos en la ortopedia de Guadarrama a comprar muletas y una bolsa impermeable para que se pueda bañar y llegamos a casa. Me voy a ahorrar los comentarios escabrosos, pero fue una lucha convencerla de que no se quitara la escayola y que aprendiera a usar las muletas. La mujer es muy impaciente, y se queja más que habla (¡que ya es decir!), pero tengo mis esperanzas depositadas en que lo logrará.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Eso sí, no sé si seguiremos todos vivos cuando lo consiga o nos habremos matado los unos a los otros.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-569340759550997437?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/569340759550997437/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=569340759550997437&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/569340759550997437'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/569340759550997437'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/07/les-invalides.html' title='Les Invalides'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6650638655309497551</id><published>2010-07-08T17:29:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:05:34.586+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='pena penita pena'/><title type='text'>"Pasó una desgracia"</title><content type='html'>&amp;nbsp;&amp;nbsp; No me gusta contar penas por internet. No lo hago nunca. Cuando estoy mal por algo, me lo guardo para mí y para mis cercanos. Internet es el ámbito de Luli, la frívola Luli, la alegre y despreocupada Luli. Pero hoy necesito hacer esto. Para mí. Como algo terapeutico... Ojalá no tuviera que escribirlo, ojalá no tuviera que exorcizarlo.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; El 22 de mayo llevamos a Stan al veterinario porque tenía un bulto un poco raro  en el culo. No parecía molestarle ni nada, pero tampoco parecía que fuera algo  que tuviera que tener el animal en el culete. Después de muchas idas y venidas,  le diagnosticaron una hernia perianal bilateral. Solución: operarlo. No era una  operación más riesgosa que cualquier otra, pero mi mamá y yo estábamos  preocupadas y pasamos unos días de incertidumbre hasta que llegó el 15 de junio  y lo dejamos en la clínica.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Al día siguiente lo recogimos. Nos dijeron que la  operación había salido muy bien y nos dieron una batería de analgésicos,  antibióticos, antiinflamatorios, laxantes... Total, que el miércoles 16 nuestra  casa parecía un hospital. Lo llevamos a casa, y a las dos horas lo volvimos a  llevar a la clínica, desesperadas por sus aullidos y sus llantos de dolor. Lo  volvieron a meter en su jaula, suya hasta el viernes 18, cuando ya lloraba de  mimo y de mamitis, pero no de dolor.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Fueron unos días duros, de perseguirlo para darle los medicamentos, para darle de comer, para limpiarle herida. Días de llevarlo al veterinario para revisiones, días de controlar si comía, si no lo hacía, si hacía caca bien o no... Días volcadas, más si cabe, en Stan. Pero al fin el viernes 2 de julio recibimos el alta definitiva. Mi mamá estaba con su amiga Gema en el Romantic, el bar que queda debajo de casa, el bar reino de Caqui, donde siempre se acercaba a tomar algo con nosotros cuando estábamos en la terraza.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Al día siguiente me fui a la casa de Tomy, porque el domingo tirábamos para Asturias. Bajé el sábado corriendo, porque habíamos dejado a Caqui durmiendo fuera, dado que la había estado llamando por la noche y no había querido subir. Así que, para compensarla, le puse una tarrina de Wiskas, y me fui para Mejorada. El domingo llegamos por la noche a Asturias, y descubrimos que en la pensión yo no tenía cobertura.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cuando sonó el móvil de Tomy a las siete de la mañana del lunes 5 de julio, con su pipipi incesante, me revolví en la cama, todavía me faltaba una hora para que sonara el despertador. Creí que sería de su trabajo, pero tampoco me extrañó que me dijera que me pusiera, que era mi mamá. Mi mamá tiene costumbre de llamarme cada cinco minutos para darme el parte de caca de Stan, decirme si peleó, si comió o si la miró dos veces. Así que me arrastré fuera de la cama al único lugar de toda la habitación donde había un poco de cobertura. Y entre sonidos extraños escuché "Lucía, pasó una desgracia". El segundo siguiente fue eterno. Pensé en Stan, pero lo descarté en una fracción de segundo, porque sabía, sin necesidad de que me dijera nada, que Michi se había caído por el balcón. No escuchaba bien, la conexión no era buena, pero le pregunté en un in crescendo de preocupación, dolor, sensación de pérdida... En un in crescendo de locura, le pregunté qué había pasado. No era Stan. No era Michelle. Era mi Cacatúa. Mi gata. Mi Caqui. Mi compañera, mi amiga, mi animalito que no daba nada de guerra, pero sí mucha compañía, mucho amor... Esa misma mañana un camión la había atropellado. Un camión se llevó a mi gatita, a mi gordita... Dice mi mamá que no sufrió nada, que fue instantáneo. En un momento estaba con ella esperando a que llegara el bus, y al momento siguiente estaba tirada en la carretera. Mi Caqui... Mi gordita que me lloraba por las noches para bajar, la que venía a mi encuentro al mediodía para que la subiera a casa, la que dormía entre mis piernas o en la banqueta de mi habitación. Ahora en verano le gustaba dormir en el balcón, en las sillas que tenemos fuera, con la patita estirada, o tumbada en el suelo para burlar el calor.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Recién hoy, jueves, vuelvo a casa. Una casa donde está Stan, donde está Michelle, pero donde no está Caqui. Yo estaba muy orgullosa de mí misma porque hoy, al fin, no había llorado. Creo que todavía me queda mucho llanto. El mismo llanto que se me escapaba en medio de las ponencias del curso al que asistimos en Asturias. Con lo pudorosa que soy yo con estas cosas, me daba igual que la gente me viera con los ojos rojos e inflamados.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Fueron tres días duros en Asturias, pero creo que lo más duro es estar acá, en la habitación donde Caqui ya no va a llenar de pelos la cama, la silla, donde ya no va a jugar con sus juguetes o donde no va a escapar más de Michelle.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6650638655309497551?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6650638655309497551/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6650638655309497551&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6650638655309497551'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6650638655309497551'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/07/paso-una-desgracia.html' title='&quot;Pasó una desgracia&quot;'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1981678741450543774</id><published>2010-06-29T16:56:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:52:05.294+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Más redes sociales</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Después de Facebook vino Tuenti. Ésta no me acuerdo porqué la abrí. Alguien me invitó, y bueno, hay que estar en todas partes. Aunque según la abrí puse un cartelito diciendo "Estoy en Facebook" porque odio el Tuenti. Me parece lo más caótico que existe y no la reviso apenas (creo que entro solo los 29 de marzo para ver si alguien me saludó por ahí).&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hace un par de meses, me abrí también una cuenta en Twitter. Esta sí la abro todos los días. Por lo mismo, por lo de estar en todas partes... A este paso me abriré una en LinkedIn, StumbleUpon, Menéame y MySpace...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Ah, porque en Buzz, de Google, ya estoy también... Jajajajaa, ¡estoy hasta en la sopa! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1981678741450543774?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1981678741450543774/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1981678741450543774&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1981678741450543774'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1981678741450543774'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/06/mas-redes-sociales.html' title='Más redes sociales'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4487897191671671167</id><published>2010-06-08T22:45:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:47:44.585+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='despistes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Ya me vale...</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Si digo que soy un despiste andante no sorprendo a nadie a estas alturas de la vida. Pero a veces yo misma me quedo con la boca abierta viendo hasta qué extremo puedo serlo.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cuando yo entré en la UNED, esperábamos en la puerta del aula de examen a que la señorita de turno gritara nuestra asignatura (era divertido, porque también llamaban al resto de asignaturas de ciencias: "Alumnos de óptica de Fourier", "Macromoléculas", "Sistemas en tiempo real", "Radioisótopos", ... Tienen unos nombres muy graciosos las asignaturas de nuestra facultad. Aunque, bien pensado, ninguna es tan emocionante como las nuestras "Técnicas de investigación social para estudios medioambientales", "Clasificación y naturaleza química de los contaminantes", "Fundamentos matemáticos para el estudio del medio ambiente"). Unos años después se modernizaron (modernidad que ya existía en Málaga cuando cursé allá): la señora de voz de pito fue reemplazada por un lector de códigos de barras que con un "bip" te dice que tu examen está siendo impreso y que te sientes en la silla que está en la columna 5, fila 29 durante un máximo de dos horas. Por tanto, el carnet de estudiante, que es donde viene el código de barras, resulta imprescindible para poder demostrar los conocimientos adquiridos y ya deja de ser solo útil para conseguir descuento en la entrada del cine.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Después de esta breve introducción, voy a lo que voy: ayer hice dos exámenes (tecnología energética y ampliación de física. Espero aprobar la primera y divertirme mucho este verano con la segunda). Iba con mi mochila, dado que llevé el portátil para estudiar entre medias, y según salía del examen tiraba todo dentro. Al salir de ampliación bajé a la biblioteca a estudiar, pero no me podía conectar y sin conexión era imposible estudiar gestión y conservación de flora y fauna, así que me vine para casa. La idea era ir a la biblio de Guadarrama, pero no pudo ser y me subí a estudiar en mi habitación.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Esta mañana fui al curro, al mediodía vine a comer y cogí el estuche y a las 18:00 tiré para Las Rozas. Empezaba a llover, un chaparrón de estos de verano que descargan por sopresa (tan sorpresa que yo iba en sandalias y, además de emparme, se me salían). Me encontré con medio mundo, bajé a cafetería, me asomé a la biblioteca y me dije "Enga, Lucía, pa'rriba, que ya llegás tarde". Y me puse a buscar mi carnet de la UNED (sí, ese tan imprescindible). Y mi DNI (también necesario para entregar el examen). No estaban. Todavía no los busqué, pero estaba indocumentada. Tenía la tarjeta de crédito y la tarjeta de VIPS, pero como que eso no me valía! Se lo explico a la chica de secretaría, que me dice que ella me puede hacer un carnet provisional de la UNED, pero que sin nada que demostrara que yo era yo, no me iban a poder dejar entrar. Menos mal que mi mente funciona mejor que la suya, porque le pregunté si me valía el carnet de conducir. "Puede valer", fue su respuesta. Valía, sí, pero es que estaba en el coche! Salí corriendo todo lo que me permitían la lluvia y mis sandalias-estorbo, cogí el carnet, fui a secretaría, recogí mi papel y sin preguntarme si me dejarían entregar el examen después de tirarme hora y pico escribiendo, me metí pa'dentro.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; El examen en sí bien, lo aprobaré, y por eso la anécdota de hoy es que soy una despistada y no que me fue mal en un examen =o)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4487897191671671167?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4487897191671671167/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4487897191671671167&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4487897191671671167'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4487897191671671167'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/06/ya-me-vale.html' title='Ya me vale...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3982021873655439441</id><published>2010-05-20T17:38:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:46:35.550+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>Monasterio de Piedra</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Recientemente  estuve en Monasterio de Piedra.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Bueno, antes de  eso, tendría que decir que los paisajes kársticos son de mis preferidos. Las  grutas con sus estalactitas y estalagmitas, las cimas, las dolinas, el agua  diluyendo la roca y poniéndola gota a gota en otro lugar... Me encanta. Y  Monasterio de Piedra queda en una zona kárstica.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Llevo cinco años  con ganas de ir a ese sitio, que había escuchado que era muy bonito, con sus  cascadas y sus formaciones geológicas. Y tuve la oportunidad hace poco y no me  lo pensé: a Monasterio de Piedra! Efectivamente, el lugar se llama así porque  hay un monasterio sobre el río Piedra (como curiosidad, en las cocinas de ese  monasterio fue donde se cocinó el chocholate traído de México por primera vez en  Europa!).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VV_-6ivrI/AAAAAAAAA2E/uQw0wJode88/s1600/DSC00672.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="81" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VV_-6ivrI/AAAAAAAAA2E/uQw0wJode88/s320/DSC00672.JPG" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;Panorámica  del Monasterio&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Llegamos y la  entrada costaba un dinero interesante para un parque (13 euros, y no había  descuento para estudiantes), pero yo, a Monasterio, cueste lo que cueste. Nos  perdimos por los senderitos, subimos una pequeña cuesta (sin mirar el mapa, que  era trampa!) y tuvimos una panorámica de todo el lugar. Verde, verde&amp;nbsp;y más verde  por todas partes, susurro de agua (estruendo, más bien, que estábamos sobre una  cascada). La gente estaba congregada en una exhibición de vuelo de rapaces que,  aunque no lo habíamos acordado de antemano, no fuimos a ver. Así que, en esta  primera aproximación, solo se escuchaba el agua, el viento y poco más ("poco  más" = "2 buitres encerrados en una minijaula a la que preferí no prestar mucha  atención"). &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VUryCVvdI/AAAAAAAAA1U/7f1xIHIRYhY/s1600/DSC00687.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VUryCVvdI/AAAAAAAAA1U/7f1xIHIRYhY/s200/DSC00687.JPG" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Empezamos a bajar, paseando por los caminos y me llamó la atención  que eran casi avenidas. Los senderos eran mega amplios, con bancos para sentarse  a disfrutar del paisaje, señalizado a cada dos pasos... Después me llamó la  atención el césped. No había hierba en Monasterio de Piedra, había césped, con  las rayas de los cortacéspedes marcadas y todo. A pesar de todo el agua que  había, se veían también los sistemas de riego. Entramos en una gruta (yo con los  ojos bien abiertos; porque estaba oscuro pero, más, porque quería captarlo todo)  y me sorprendió que hubiera una escalera tallada en las... (momento complicado  del relato...) ¿estalagmitas? (nunca me acuerdo cuales son las que penden del  techo y cuales las que se derraman al suelo). Pues eso, en la escalera se veía  el corte de las estalagmitas, los anillos que forman a lo largo de años y años y  años y años. No había murciélagos en esa cueva... Tal vez porque había mucha  gente (la exhibición ya podría haber durado todo el día, cohone'), tal vez  porque no era lo suficientemente profunda, tal vez porque... A saber.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VUmTFoYbI/AAAAAAAAA1M/4mghQFJGDU0/s1600/DSC00674.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VUmTFoYbI/AAAAAAAAA1M/4mghQFJGDU0/s200/DSC00674.JPG" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Seguimos paseando  y encontramos una cascada enooooooooooorme gigante. Subimos por un costado y  cuando llegamos arriba vimos que estaba canalizada. Y las demás cascadas que  había llegaban hasta el camino y después se iban por unas acequias al río...&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; No sé, me resultó  todo demasiado artificial. Ojo, precioso, muy verde, muy lleno de agua (y más  este año, que ha llovido tantísimo), muy bonito, pero... No sé, demasiado  cuadriculado, envarado, manoseado. Parecía como si estuviéramos en un jardín y  no en un paraje natural.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana;"&gt;Eso sí, me lo pasé  muy bien igual, a pesar de la mala hostia que me entró cuando vi más buitres  encerrados en jaulas y decenas de rapaces atadas a un aro  metálico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="383171511-20052010"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana; font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VU2Sm6g0I/AAAAAAAAA1c/3TuZ-4bh3cA/s1600/DSC00696.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VU2Sm6g0I/AAAAAAAAA1c/3TuZ-4bh3cA/s200/DSC00696.JPG" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VU-hWajwI/AAAAAAAAA1k/kz5Q5LXLQeY/s1600/DSC00697.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VU-hWajwI/AAAAAAAAA1k/kz5Q5LXLQeY/s200/DSC00697.JPG" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VVH8bwYJI/AAAAAAAAA1s/MxhkNQimhRQ/s1600/DSC00700.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VVH8bwYJI/AAAAAAAAA1s/MxhkNQimhRQ/s320/DSC00700.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3982021873655439441?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3982021873655439441/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3982021873655439441&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3982021873655439441'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3982021873655439441'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/05/monasterio-de-piedra.html' title='Monasterio de Piedra'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S_VV_-6ivrI/AAAAAAAAA2E/uQw0wJode88/s72-c/DSC00672.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5946612072074966716</id><published>2010-05-11T11:10:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:46:24.244+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='AAECAD'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>XVI JAPCA Granada mayo 2010</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;¿JAPCA? ¿Qué es eso? Yo no había oído hablar de esas siglas en mi vida hasta hace... Hmmmmmm... ¿Un&amp;nbsp; mes? ¿Dos semanas? ¿Tres días? No, fue a finales de abril, cuando nos pusimos en contacto con la CECCAA (Coordinadora Estatal de Ciencias Ambientales) y nos invitaron a ir a la reunión que organizaban el segundo finde de mayo en Granada. Yo, que no me pierdo ninguna oportunidad de saltar a todos los charcos habidos y por haber, me dije "yo quiero ir. No sé a qué, pero yo voy". La lié a Santás (los otros se salvaron porque tenían prácticas de diversidad el sábado), y nos apuntamos. Insisto en la parte de "No sé a qué", porque creo que no supimos lo que nos esperaba hasta el momento en que llegamos a Granada.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;No me voy a extender enoooooooormemente (sin que sirva de precedente, ¿eh?), pero sí quiero redactar un poco como fue la cosa.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Como digo, recogí a Santás a las 17:30 en su curro (la anti GPS se perdió, pero no tardé más de cinco minutos en encontrarme). Atasco en la M30, se veía que la A4 también estaría así, así que R4 y andando. Y tanto que anduvimos. Cerca de 500km después llegamos a Granada. Esta vez sí, sin perdernos, que llevaba yo la cosa preparada de casa y me había impreso el recorrido que marcaba el gran Google Maps.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Llegamos al albergue y llamamos a Rocío, una chica encantadora que fue nuestro primer contacto con lo que iba a ser el fin de semana. No, miento, nuestro primer contacto fue descubrir en recepción que Santás y yo ¡no dormíamos juntas! Los granaínos, demostrando sus ganas de juerga, nos habían separado a todos los que veníamos juntos (me imagino como fue lo de asignar las camas, así en plan sorte de la Champions o por el estilo!). Yo dormía con otras tres personas (en ese momento no me acordaba del nombre de nadie) y Santás con un chico. Para colmo, ¡nos habían dejado preservativos en las camas! Mu fuerte, jajajaja.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Bueno, el resto de la gente estaba ya cenando (acabando de cenar, mejor dicho), así que cuando nos reunimos con el grupo ya casi no había comida... Por eso, sobre las doce, Santás y yo nos plantamos frente a Cecilio y le dijimos que ¡teníamos hambre! Por suerte los chicos de La Rioja estaban igual y no quedamos como unas desesperadas. Nos fuimos a cenar y nos volvimos a encontrar luego en un bar. Carmen, haciendo gala de la cordura de la que yo carezco, se fue a dormir, pero yo me metí en un bar (sí, yo, en un bar), junto con un montón de desconocidos (sí, yo, con desconocidos) y estuve a punto de salir corriendo para alcanzar a Carmen en su vuelta al albergue. ¡Es que no conocía a nadie! ¿Qué hacía yo ahí metida?!?!? Además no me atrevía a hablar con nadie, estaba muerta de vergüenza! Las chicas de Extremadura lo notaron y se acercaron a hablar. Después se dispersaron y se me acercó otro chico (de Catalunya, según descubrí después), al rato otra chica... Y así, a lo tonto, empecé a hablar con la gente. Además, había futbolín, y sobreponiéndome a mi vergüenza pedí de jugar. En fin, fue una larga noche (sí, yo, en un bar con desconocidos hasta las cuatro de la mañana). Poco a poco me fui aprendiendo el nombre de la gente... Llevábamos una identificación, pero su efectividad disminuyó cuando empezamos a intercambiárnosla, jajajajaa. Eso sí, fomentaba el que te pusieras a hablar con el que tenía tu nombre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;En fin, llego al albergue como a las cuatro y media de la mañana y me encuentro, lógicamente, a mis compañeros de habitación durmiendo. Me metí en la cama sobre las cinco menos algo y no quería ni moverme, por no molestar... Dormí intranquila, pensando en si ellos se iban a levantar temprano a ducharse o no, a que hora habían quedado... Total, a las siete me desperté y ya no me volví a dormir.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El sábado nos repartimos en diferentes comisiones de trabajo (yo a comunicación, claro) y cuando nos quisimos dar cuenta, ya eran las siete de la tarde! Se me pasó volando el día. Por la noche hicimos un paseo por el bosque de la Alhambra (lo empezamos a los cinco minutos de que los de seguridad nos echaran por estar comiendo bocadillos y tomando refrescos en la calle...) y después, juerga otra vez. ¡Hasta las cinco de la mañana! Estoy que no me conozco ni yo misma. Y tampoco me conocen los organizadores de los premios que dan en las JAPCAs... Al parecer, en cada reunión dan premios a los más guapos. Esta vez, también dieron unos cuantos más: a la más trabajadora, al más enganchado a redes sociales (no, no lo gané yo, malpensados!), al que más ronca, a los que más bailaron... Y a los más simpáticos. Me hubiera gustado ver mi cara cuando dijeron "Lucía, de la UNED". La sorpresa no podría haber sido mayor cuando fui a recoger mi diploma y mi premio (una bolsa de golosinas)!!! Todavía estoy sorprendida y encantada, jajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-gxvqG5zrI/AAAAAAAAA0I/F-Tm-SHiRD8/s1600/CCF10052010_00000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="276" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-gxvqG5zrI/AAAAAAAAA0I/F-Tm-SHiRD8/s400/CCF10052010_00000.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;El  domingo estaba hecha una mierda después de haber dormido 6 horas en  todo el fin de semana, pero valió la pena. La vuelta a casa, con Santás y  Jorge de AAM fue bien hasta que ya llegando a casa se me cerraban los  ojos! Pero valió la pena, lo volvería a hacer sin dudarlo. Conocer a toda esa gente, conocer la forma en la que trabajan, conocer lo que hacen... Fue inmejorable.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5946612072074966716?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5946612072074966716/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5946612072074966716&amp;isPopup=true' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5946612072074966716'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5946612072074966716'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/05/xvi-japca-granada-mayo-2010.html' title='XVI JAPCA Granada mayo 2010'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-gxvqG5zrI/AAAAAAAAA0I/F-Tm-SHiRD8/s72-c/CCF10052010_00000.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-2876092755688743824</id><published>2010-05-07T15:53:00.002+02:00</published><updated>2011-02-08T17:12:52.239+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>Me enamoré</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Viernes (hoy), tres de la tarde. Apago el ordenador, cierro la puerta, conecto la alarma y doy por finalizada mi semana laboral cerrando con llave la puerta de calle. Voy para el coche, pensando ya en lo que voy a meter en la mochila que me llevo a Granada (todavía no la hice!), cuando un amistoso perrote (labrador o algo así) me viene a saludar. "¿Es tuyo?", escucho que me preguntan, mientras yo, a mi bola, con el perro. "No. ¿Está perdiiii...do?". Esa "perdido" tan largo fue originado por las babas que me caían a raudales. Porque la pregunta salía de una sonrisa resplandeciente (últimamente me dio por  fijarme en las sonrisas, curioso) en un muchacho vestido de negro. Resultaba que sí, que al parecer el perrito estaba perdido y el chico-mega-sonrisa-mega-simpático había llamado a la policía para que vieran si tenía el microchip que lo llevaría de vuelta con sus dueños.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - Bueno, si ya llamaste a la policía me voy a ir yendo, que tengo que preparar una mochila, arreglarme un poco, coger el coche y recoger a Santás en su oficina, a la que no sé bien llegar, a las 17:30 para irme a Granada - es lo que tendría que haber dicho, pero, en cambio, me quedé jugando con el perro. Es que tenía que saber como terminaba la historia! Además, el perro ya pasaba del chico y me seguía a mí. Cuando quise ir para el coche, el señorito se vino para mi lado, mientras el muchacho lo llamaba para ir al final de la calle, que es donde había quedado con la policía. Así que, realmente, no tuve opción.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Nos quedamos un rato hablando con el chico y me contaba que siempre se encuentra perros perdidos, que había estado ayer en Valencia y que tuvo que montar a dos en el coche porque los iban a atropellar, que estaba pensando en mudarse de casa porque el casero no los dejaba tener animales ("si se lo llevo a mi novia se pone a llorar de la emoción". Sucia asquerosa llorica) y cosas por el estilo. El perro, para todo esto, ya me había puesto perdida (llevaba chaqueta blanca y estaba medio lloviendo... Total, chaqueta a la lavadora) y me olía y me mordía. Se notaba que era cachorro aún, ¡qué energía! Salió otra chica de otra nave y el perro se fue tras ella. Claro, como estaba jugando a lo bestia conmigo, se puso en dos patas y la chica salió corriendo. "No hace nada" le dijo Pelito-Perfecto; "No, si no es porque haga, es que me ensucia" dijo la Soy-mega-guay-y-no-quiero-meter-la-ropa-en-la-lavadora-aún y se fue.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; A los dos minutos (Labri jugaba con un cacho de manguera que había encontrado Mr.-Smile) llega un coche y se baja una mujer al borde del colapso gritando "Fatoooooor" (o como sea que se llame el perro). Resulta que se les había escapado y habían llamado a la policía. Fueron ellos quienes le dijeron donde encontrarlo. Se llevaron al animalito y el chico, después de unas palabras, me dice "Bueno, ya nos veremos por aquí, yo trabajo aquí enfrente". Al parecer, ya tengo un nuevo aliciente para ir al trabajo.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ¿Falta mucho para que llegue el lunes???&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-2876092755688743824?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/2876092755688743824/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=2876092755688743824&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2876092755688743824'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2876092755688743824'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/05/me-enamore.html' title='Me enamoré'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5656013193224357404</id><published>2010-05-06T20:10:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.235+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>Tutora por un día</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Fecha: principios del cuatrimestre (mediados de febrero de 2010).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Lugar: tutoría de Ordenación Territorial, Las Rozas, Madrid.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Hechos relevantes: Luis Miguel, tutor de OT, diciendo "yo todos los años lo ofrezco, pero nunca hay voluntarios. Si alguien quiere dar una clase sobre el tema 7 de Evaluación de Impacto Ambiental, lo hablamos y dejamos una tutoría al final del cuatrimestre para que dé la clase". Lucía, alumna metomentó, se escucha diciendo "no prometo nada, pero me gustaría".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Tres meses después...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Le mando un mail a Luis Miguel, a ver si estoy a tiempo de dar todavía la tutoría. Me contesta diciendo que quedaban dos clases nada más, que lo plantearía a los compañeros, a ver si en la última clase les parecía bien que diera yo la tutoría del tema ese que a él no le da nunca tiempo. Le digo que no, que mejor la última tutoría usarla para resolver dudas y ese tipo de cosas. No obtengo respuesta. Me quedo tranquila, centrándome en otras cosas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Hoy, jueves 06/05/2010. Voy a tutoría de OT. Entro al aula, la gente gira las cabezas como siempre que entra alguien que llega tarde (no puedo llegar antes, curro hasta la misma hora que empieza la clase). Según voy saludando con un gesto a los que conozco, escucho que Luis Miguel decía "justamente, hablando de Lucía"... ¿Perdón? ¿Hablando de Lucía? ¿Hablaban de &lt;b&gt;mí&lt;/b&gt;? Sí, hablaban de la loca que se había ofrecido a dar la tutoría de EIA. Me siento, digo que mejor no, que la última tutoría (la del jueves que viene) vamos a usarla para dudas. Luis Miguel me dice que como yo quiera y yo sigo erre que erre con que no preparé nada pensando que ya no la daría y que las dudas de cara al examen de dentro de tres semanas era más útil y... y... y se escucha a un compañero "no, que dé ella&amp;nbsp;la clase". WTF? Lo secundan unas cuantas voces (yo creo que divertidas por la cara de "Ouch, ¿quién me mandará a abrir la boca?" que&amp;nbsp;habré puesto&amp;nbsp;en ese momento).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana;"&gt;Total, que este fin de semana me voy a Granada a las Jornadas Académicas y Profesionales que se celebrarán allá, durante la semana tengo que terminar de resumir el temario de dos asignaturas y ¡preparar una clase de una hora y media sobre un tema que conozco solo por un libro! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana;"&gt;Ay, ¿quién me mandará a abrir la boca?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5656013193224357404?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5656013193224357404/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5656013193224357404&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5656013193224357404'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5656013193224357404'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/05/tutora-por-un-dia.html' title='Tutora por un día'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5756036160367660005</id><published>2010-05-05T13:33:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:45:18.104+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='medioambiente'/><title type='text'>Fitorremediación</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; No hace mucho, descubrimos con asombro que en la UNED hay investigación. Un montón de programas y de cosas súper interesantes, que, en general, el alumnado desconoce.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; No es común que sepamos que nuestros profesores, además de ponernos y corregir los exámenes y atender los cursos virtuales, hacen otras cosas. Escriben libros, hacen trabajo de campo, investigan, dan conferencias, ... Un montón de cosas! Y, lo mejor, es que algunos nos dejan acompañarlos en ese trabajo que tienen fuera los despachos.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Así fue como nos metimos ayer, Carmen Santás y yo, en el laboratorio de Javi... Javi... Este...&amp;nbsp; Javi. Es que para nosotros es Javi! Vale, no, Javier Pérez Esteban (lo tuve que buscar). Pero él es Javi porque es nuestro tutor de ecología y, más que por eso, porque es un infaltable a las cenas que organizamos una vez por cuatrimestre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; En fin, la cosa es que Santás habló con él para ver en qué andaba, y resulta que está investigando para hacer su tesis que va, como habrán adivinado, sobre fitorremediación. Nos paseó por el laboratorio inmeeeeeeeeensoooooo que tienen en la UPM, mostrándonos todos los cacharros que usa (él estaba ilusionado mostrándonoslos, pero más lo estábamos nosotras el ver los aparatos cuyo fundamento teórico conocíamos tan bien gracias a TIQ, pero que no habíamos visto más que en fotos). Nos estuvo contando anécdotas de cuando tuvo que ir a recoger muestras de suelos contaminados a dos fincas cercanas a minas abandonadas, los avatares que sufrieron las plantas cuando se fue de vacaciones, las horas metido en el laboratorio, las peripecias para tener todos los aparatos en marcha, olvidos causantes de evacuación de cafetería... En fin, fue muy divertido e instructivo! Ahora ya sabemos que si vas a usar la campana extractora para que no se concentren los gases amoniacales, más vale encenderla...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-FXJImpC3I/AAAAAAAAAyw/lIjsTnwb4AY/s1600/Imagen0234.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-FXJImpC3I/AAAAAAAAAyw/lIjsTnwb4AY/s200/Imagen0234.jpg" width="170" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Al final de la tarde nos pusimos a medir concentraciones de ... Jo, no me acuerdo. ¿Zinc? ¿Magnesio? No, magnesio no era... Bueno, no me acuerdo, pero sí que me acuerdo que fue con un espectrofotómetro de absorción atómica a la llama (se queda una sin aliento diciéndolo del tirón). Sí, ese mismo, el de la foto (aunque esa foto no es de ayer, es de la semana pasada). Ya está casi terminando con la parte experimental de la tesis, así que el año que viene le tocará ponerse a escribir. Joer, ¡qué guay! ¡Yo quiero hacer eso también!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Javi fue el segundo profe al que importunamos durante su trabajo. El primero fue Francisco Ortega, que nos tuvo todo un domingo enredando con los fósiles extraídos de Lo Hueco. Pero esa, ya es otra historia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5756036160367660005?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5756036160367660005/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5756036160367660005&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5756036160367660005'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5756036160367660005'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/05/fitorremediacion.html' title='Fitorremediación'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S-FXJImpC3I/AAAAAAAAAyw/lIjsTnwb4AY/s72-c/Imagen0234.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5971185764695871053</id><published>2010-04-30T21:01:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:44:47.214+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='ubicate'/><title type='text'>Hoy pité...</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Odio a los conductores que van todo furibundos con el coche. Zas, zas, zas, cambiando de carril, zas, empujándote para que aceleres, zas, zas, vuelta a cambiar de carril, zaaaaaaaaaaas, pasada a toda leche por la derecha... Pero los peores son los que pitan. Vas por Madrid y todo es &lt;b&gt;PPPPPPPPPPPIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII&lt;/b&gt;, &lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;, &lt;span style="color: red; font-size: x-large;"&gt;&lt;b&gt;PPPPPPIIIIIIIIIIIII!!!!&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;No sé porqué le llaman claxon, o bocina, o como sea, se debería llamar "&lt;i&gt;artefacto del demonio que no hace más que molestar a los demás y contaminar con su pi pi incesante e irreverente&lt;/i&gt;". Ya, es un poco largo, pero las cosas, por su nombre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Bueno, resulta que iba yo hoy a recoger a mi mamá al aeropuerto. En teoría llegaría a las 13:45, me esperaría a que yo saliera del trabajo a las tres y fuera a Barajas a buscarla, sobre las cuatro o así. Pero resulta que el cachondo del piloto llegó a las 12:30. Le pedí permiso a José Miguel para irme antes, y a la una y media cogí el coche.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Iba yo tan ricamente por la A6 y me meto en la inmensa cola para coger la M40 (acá suelen aparecer otros odiosos: los que entorpecen el tráfico incorporándose a último momento a la cola, y colándose a todos los idiotas que, como yo, esperaron 3 km a que les tocara el momento de dejar la vía principal. Muerte a todos esos sin piedad). Esa salida es un poco rara, porque en 100 metros tenés:&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;1. Entrada a una gasolinera.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;2. Salida a la M40 (3. en dirección A5; 4. en dirección A1 -ésa es la que tenía que tomar yo-).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;5. Vía de servicio de la A6 dirección Madrid.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S9sozV9usjI/AAAAAAAAAyo/ueUQMQchh18/s1600/coche2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="162" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S9sozV9usjI/AAAAAAAAAyo/ueUQMQchh18/s400/coche2.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Es decir, hay que saber de antemano en qué carril ponerte porque, aunque viene muy señalizado, hay que estarse al loro las primeras veces.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y había un coche que no había estado al loro. Lástima que no hubiera policía ni guardia civil en ese momento... Porque el coche este en cuestión estaba irremediablemente en la vía de servicio de la A6, con línea contínua y pivotes en el medio, detenido en actitud sospechosa. Delante mío iba un coche, que se habrá olido lo mismo que yo y frenó una décima de milímetro/hora, extrañado por la maniobra que estaba haciendo ese hijo de puta. Yo iba a una distancia razonable del coche que llevaba delante (5 metros) y cuando éste estaba casi pasando junto al sospechoso... ¡El muy cabrón se mete a la bajada de la M40! Vale, contado así no es para tanto, lo sé, pero es que el coche que iba delante mío tuvo que pisar el freno a fondo para no comérselo (porque es que ni siquiera tuvo la decencia de salir con decisión, no, salió así, tímidamente, a 2 km/decenio, haciendo aún más peligrosa la jugada). Claro, si el que iba delante pisó el freno, yo solo tenía una opción: pisar freno a fondo y dar volantazo a la derecha para no comerme al idiota y al que tuvo que frenar. Por suerte no venía nadie de ese lado, porque con el rabillo del ojo había llegado a intuir que estaba vacío el carril de al lado, pero no hubiera podido evitar dar el volantazo de todas maneras aunque hubiera venido alguien por ahí. Nos podríamos haber dado una hostia importante. Así que, lo que hice a continuación (y el de delante y el de detrás, todos igual) no era una opción, era una obligación: pasar por su lado pitando y cagándonos en sus putos muertos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5971185764695871053?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5971185764695871053/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5971185764695871053&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5971185764695871053'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5971185764695871053'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/hoy-pite.html' title='Hoy pité...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S9sozV9usjI/AAAAAAAAAyo/ueUQMQchh18/s72-c/coche2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5067847886232416248</id><published>2010-04-27T21:15:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.236+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>¡Quiero encontrar mi sitio!</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Es parte de la letra de una canción, pero es también lo que busco desde hace... Uf, no sé cuánto tiempo.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hace mucho escribí un post donde relataba el piso ideal que buscábamos con Ale para alquilar cuando él se iba a venir a vivir a Madrid. Ahora estoy buscando una casa para comprarme yo. Bueno, yoy mis animalitos, está claro.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cuando empecé el año pasado buscaba algo de ... Creo que 200.000 euros (no puedo escribirlo sin reírme de mi ingenuidad!!!!!!). Hace un tiempo puse un poco (no demasiado, al parecer) los pies en la tierra y buscaba algo de 150.000. Ahora, ya voy por los 130.000, y bajando. Les cuento.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Empecé a ahorrar el año pasado, como en febrero. Junté muy poco dinero, ni para cubrir gastos (los gastos de compraventa, notaría, escrituras, tasación y demás mierdas son un 10% aprox del precio de la vivienda). Cuando empecé a buscar, los bancos estaban locos y concedían hipotecas por el 120% del valor de tasación, tasaban las casas por encima de su precio real para poder dar más dinero, le concedían créditos a to quisqui... ¿Qué pasó? Que nos fuimos a la mierda; PUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUM hizo la tan sonada burbuja inmobiliaria. Yo no puedo decir que me haya aplastado en esa caída, porque, por suerte, aún no miraba casas. Pisos. Minipisos. Contendores con ventanas. Mobilhomes. &lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Como digo, no me pilló a mí lo peor, pero ahora los bancos se cubren las espaldas. Ojo, yo lo agradezco. Prefiero que me digan "piba, ubicate en tu situación, con ese sueldo no podés comprar esta mansión (mansión = dos cajas bajo un puente)" a que me digan "oh, sí, grandísima reina del capital, sumérgete en esta hipoteca con el endeudamiento hasta el cuello, que cuando suba el Euribor te vas a divertir un montón tirando la moneda al aire para ver si hoy te toca comer o no". Pero tampoco quiero que me digan que no cuando yo sé que sí. Se supone que ahora nos dejan endeudarnos hasta un 40% del sueldo. Mi 40% no es una fortuna, pero tampoco es una miseria, y si me miraran a los ojos comprenderían que voy a ser buena y voy a pagar. Y me creen, si no es por ellos, es porque... No tengo aval. Ser una sudaca paria y apátrida es lo que tiene. "Mi mamá me puede avalar, ella está con contrato indefinido también". Da igual. Sin casa no se puede ser avalista. Oiga, señor, que si tuviera casa no querría comprar otra, ¿sabe uste'?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cada tanto voy a visitar pisos. Me desanima mucho hacerlo. Además de porque "criaja irreverente, hasta que no tengas 30.000 euros en el banco no vengas a mirar siquiera mi escaparate", es que busco casa para mí sola. Y eso es MUY desilusionante. "Hola, llamo para informarme por el piso de Alpedrete", "Oh, es precioso, tiene un dormitorio amplio, un baño donde hasta te puedes girar, una cocina americana muy recogidita (eso sí, la vajilla la tienes que meter en la habitación porque no entra) y, lo mejor, ¡tiene un ventanuco que da a un patio interior, por lo que, una vez al día, si la vecina del segundo pone la maceta en el lugar correcto, tienes hasta luz natural! ¿Cuándo queréis ir a verlo?". "Queréis"... ¿Por qué a todos a los llamo suponen que soy parte de una feliz pareja que está buscando su primer nidito de amor? "&lt;b&gt;Iré &lt;/b&gt;a verlo mañana a la tarde", "Perfecto, aquí &lt;b&gt;os esperamos&lt;/b&gt;". Holaaaaaa, ¡que es pa mí sola, cohone'!&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Tomy, en su infinita paciencia, a veces me acompaña. Y entonces es cuando se demuestra el machismo que hay todavía en esta sociedad. A mí me resaltan las maravillas de la cocina "porque fíjate que si corres estos paneles, queda escondida y no molesta para ver la tele en el salón (seguramente pensando en ver algún programucho de esos de tertulia de Telecinco)", y a él le preguntan que cuánto tenemos ahorrado. "No, el piso es para ella" es su respuesta habitual, con su mejor sonrisa. Acto seguido, la mujer se gira sobre sus perfectos tacones, con el boli en la mano y cara de perplejidad, y suelta un "Ah...". ¿Sonrío o la mando a la mierda? Sonrío, sonrío.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Como también sonrío cuando me enseñan un piso por el que no pagaría ni dos céntimos. Soy una falsa, y después están todo el tiempo llamándome "¿Ya te has decidido? Es que vino otra pareja y le gustó, pero quería avisaros antes, por las dudas". Y yo no puedo decirles que no, que su cuchitril se lo pueden meter por donde les quepa (o sea, en cualquier lado, hay pisos que entran hasta en un bolsillo del pantalón), que no quiero saber nada ni de su piso, ni de su inmobiliaria ni de nadie del sector.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Peor es cuando algún piso me medio gusta (todavía no entré en ninguno que dijera "hostias, es éste"). Volvemos a la inmobiliaria y la señorita de turno me fulmina con su interrogatorio: ¿Ingresos mensuales? ¿Pagas extras? ¿Edad? (hoy lo mejor del día fue eso "bueno, como eres tan jovencita lo mismo te dan una hipoteca a 50 años"). ¿Algún crédito concedido? (gesto torcido cuando digo que sí, que estoy pagando mi coche). ¿Tienes algo ahorrado? (carcajadas ahogadas cuando digo, todo orgullosa, "tengo cinco euros"). ¿Avales? (huída despavorida en este punto. Más de una vez cerré yo la puerta de la inmobiliaria, al ver que la mujer no volvía pasadas las dos horas). Las que no huyen me dicen "si te parece, traéme DNI, 3 últimas nóminas, última declaración de la renta, contrato de trabajo, vida laboral, recibo del otro crédito, análisis de sangre completo con la primera orina de la mañana y ayuno de 30 horas (creo que lo del ayuno lo dicen para ir haciéndote a la idea de lo que es pagar una hipoteca y, aún así, querer salir al cine una vez al año) y hacemos un pre-estudio". Jamás llegué a mandar esos papeles a ninguna parte.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Después me tiro unos cuantos meses sin siquiera entrar en Idealista.com, hasta que, un buen día, sin pensarlo, mis dedos lo teclean: idealista ctrl enter. Zas. Los pisos que había guardado como favoritos siguen esperándome ahí a que los quiera visitar. Cierro, no me interesa. Vuelvo a abrir. Reviso los cambios. Miro si salió algo nuevo, pero sin demasiado entusiasmo. Lo dejo unos días. Vuelvo a teclar sin querer. Vuelvo a buscar "solo los de este mes". Y encuentro alguno que me gusta y vuelvo a llamar y vuelvo a ir y vuelvo a acordarme de porqué ya no buscaba, ni llamaba, ni iba.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y es porque buscar casa es una mierda. Y, buscarla para estar sola en ella, son dos mierdas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5067847886232416248?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5067847886232416248/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5067847886232416248&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5067847886232416248'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5067847886232416248'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/quiero-encontrar-mi-sitio.html' title='¡Quiero encontrar mi sitio!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3436614257670959942</id><published>2010-04-26T17:00:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.237+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='AAECAD'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>Asociación</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Estimados amigos,&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Acercad vuestras mantas a la lumbre y escuchadme con atención. Hoy os voy a hablar de la Asociación de Alumnos y Exalumnos de Ciencias Ambientales de la UNED.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Como cada vez que comienzo esta historia, no puedo dejar de referirme al grupo de Google.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Como sabéis, estudio en la universidad a distancia. Es universidad, sí, pero es, sobre todo, distancia. Distancia a la que es difícil adaptarse, distancia que, una y otra vez, por norma general, intentamos acortar. Quien no haya estudiado a distancia jamás lo entenderá. Aunque yo debo ser más gregaria que el resto de la gente, porque en los cinco años que llevo de carrera vi muy pocos mensajes del tipo "¿Hay alguien de la zona noroeste de Madrid?" como el que lancé yo, incansable, en cada foro el curso 2005/2006 (cansados acabarían los compañeros de ver a esa loca que buscaba gente hasta debajo de las piedras). Y sí, los había y tímidamente se fueron manifestando. Las tutorías, las prácticas, los exámenes nos fueron acercando hasta que, pasado el curso, me fui a vivir a Málaga. Perdí el contacto con casi todos los de Madrid, pero hice nuevas amistades (muchas menos, éramos pocos estudiando allí). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Al curso siguiente volví a Madrid. Y el grupete que yo había visto formarse y crecer, se había desarrollado de manera exponencial. Resultado: volvía a no conocer a nadie. Vuelta a empezar con tutorías, exámenes y prácticas (siempre pocas tutorías, nunca demasiadas prácticas) pero me dije que no, que esta vez si las vueltas de la vida me mandaban lejos de Madrid, no perdería el contacto con la gente. Yo, la freak del grupo, tenía que encontrar una solución. Y, como no podía ser de otra manera, fue una solución tecnológica: un grupo en Google, punto de encuentro para los más cercanos, y también para los cercanos de éstos y para los de los otros y para los lejanos... Y para todos. Llegamos a ser más de doscientas personas metidos en ese sucedáneo de cafetería. Encuentros, salidas al cine y a la montaña, consejos sobre asignaturas, préstamo de libros y de apuntes... Todo tenía cabida en el grupo. Pero se nos quedó chico. Y más cuando surgió la idea de darle un poco más de consistencia a la cosa: crear una asociación.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;  Y así, de manera natural, nació la asociación. Tanteamos a la gente, hablamos con otras asociaciones de ambientólogos, con la UNED, con nuestros compañeros... Y sí, todos nos apoyaban. Así que, allá que nos lanzamos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;  Fueron tiempos duros. En verano la redacción de los estatutos y la creación de la página web, la difusión, la inscripción en el Registro. Más adelante llegó el programa de radio (¡sale mañana! Ya pondré el link), la creación de la imagen (estamos en pleno proceso de votaciones para decidir el logo que nos representará; el 2 de mayo acaba), el alta en la Agencia Tributaria, más difusión, más reuniones, más congresos, jornadas, participación... Ahora se nos echan encima otra vez los exámenes y tendremos que volver a parar, con la rabia que me da a mí eso, pero a la vuelta tendremos la revista (en redacción ahora), actividades, movimiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;  Pero, especialmente, tendremos un puente que&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; nos acerca y nos hace preguntarnos si el nombre de nuestra universidad es correcto: Universidad Nacional de Educación ¿a Distancia?&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3436614257670959942?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3436614257670959942/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3436614257670959942&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3436614257670959942'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3436614257670959942'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/asociacion.html' title='Asociación'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-2522516439316507099</id><published>2010-04-25T18:52:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:50:21.079+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>Ustedes/Vosotros</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Soy argentina.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Puede parecer una obviedad, pero les voy a explicar porqué no lo es tanto.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Nací hace 30 años en Capital Federal. Ante el inminente nacimiento de mi hermano Pablo, cuando yo estaba por cumplir 4 años, me mudé (me mudaron) a Témperley, en la zona sur del Gran Buenos Aires.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Terminé la secundaria, empecé Ciencias Biológicas en la Universidad de Buenos Aires. Al año siguiente me mudé (esta vez sí) a Rosario, para hacer Biotecnología.&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Al año y poco, a recoger los bártulos que tocaba volver a cambiar de residencia (y de país, y de continente, y hasta de hemisferios). Con la doble nacionalidad mis problemas de identidad se agravaron: durante 20 años había sido Lucía Fernández Navarro y mi pasaporte español estaba expedido a nombre de una tal Lucía Fernández López ("Hola, vengo a homologar mi título de la secundaria para poder estudiar en la universidad acá en España"; "Este título está expedido a nombre de L.B. Fernández Navarro", "Sí, soy yo", "No, usted es L.B. Fernández López", "Sí, ya, pero es que soy yo también". Sí, lograr empezar en la UNED no fue fácil).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;No puedo decir que me haya adaptado nunca a vivir en España. Para que haya una adaptación, tiene que haber un cambio notorio en algo del entorno y yo estaba como si viviera en Argentina. El idioma a veces me resultaba complicado (¿no les conté nunca la primera vez que fui al cine en España? Jajajaa, queda para otro post), pero no noté mucho cambio entre un país y otro. Tal vez porque tenía 20 años, tal vez porque había venido con Cris, tal vez porque, en realidad, no existe ninguna diferencia. Después de todo, yo seguía siendo la misma. Cris no, Cris empezó a hablar "en español" en cuanto pisamos Barajas. O El Prat, mejor dicho, que llegamos a Barcelona.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Seguí siendo la misma durante todo este tiempo, pero, evidentemente, no lo soy. Bueno, quiero decir, que no hablo como hablaba hace 9 años. Porque más de una vez me han dicho "¿Argentina? ¡Pero si no se te nota nada el acento! Creí que eras canaria o andaluza". O pienso y digo (y escribo) cosas como "&lt;/span&gt;&lt;span class="UIIntentionalStory_Names" data-ft="{&amp;quot;type&amp;quot;:&amp;quot;name&amp;quot;}" style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;a href="http://www.facebook.com/Lucia.FL"&gt;Lucía Fernández&lt;/a&gt;                 &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;piensa que los  pistachos son un puto vicio! "Voy a coger unos poquitos"... Y media  bolsa después, seguía cogiendo", ante el horror (e hilaridad) de mis amigos argentinos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Sé que después de nueve años es normal que haya incorporado expresiones y palabras del castellano que se habla acá y que perdí algo de mi acento (impactantemente notable es esto cuando hablo con alguien que nunca salió de Argentina. El otro día, por mi cumple, me llamó Caro Tajes. Estuvimos un buen rato hablando y cuando cuelgo, mi mamá me preguntó de qué hablábamos. Mi respuesta fue "no sé, estaba tan anonadada escuchándola cómo hablaba que no me quedé bien con la copla de lo que decía", jajajajajajaa. O cuando, mes y pico atrás, unas amigas de Madrid se fueron a hacer un curso a Patagonia y unos días antes me preguntaron por vocablos tan difíciles como "boletería).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Como digo, sé que soy un híbrido ahora mismo, pero, para mi gran sorpresa y pesar, me encamino más hacia ser gallega que hacia ser argenta. Y es que, de un tiempo a esta parte, hablo de "vosotros". Me sale, casi de manera natural y sin pensarlo demasiado, decir cosas como "¡que os divirtáis!" o "¿dónde habéis quedado, así me acerco?"... Lo que me resultaba tan difícil e impronunciable hace tan solo un año, ahora me sale solo! Y esto ya es preocupante. Porque, como digo, soy argentina, y los argentinos ¡no hablamos de "vosotros"!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-2522516439316507099?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/2522516439316507099/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=2522516439316507099&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2522516439316507099'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2522516439316507099'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/ustedesvosotros.html' title='Ustedes/Vosotros'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6807636570307744545</id><published>2010-04-22T17:49:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:12.469+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Sismicidad Inducida</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Aunque no lo parezca, a veces estudio también. Puede resultar difícil de creer, pero sí, saco un rato para hacerlo (especialmente cuando logro levantarme a las seis de la mañana, aunque no suele pasar mucho).&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://platea.pntic.mec.es/%7Ecmarti3/FOTOS/PATONES/index.htm" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S9Bvoj--o2I/AAAAAAAAAyg/V38AVqGUAko/s200/atazar02.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Ayer, leyendo el temario de Tecnología energética, me encontré lo siguiente: "Los reservorios grandes pueden alterar la actividad  tectónica", hablando de la energía hidroeléctrica y las presas que se  construyen. Le pregunté a la profesora para que me explicara un poco  eso, y me contestó diciendo que es un fenómeno llamado "sismicidad  inducida". Ejerce una influencia limitada, pero está demostrado que hay una relación  directa  entre presas y terremotos, debido al efecto de carga. Claro, tanta agua de repente donde antes no la había provoca un aumento de presión en el fondo del embalse y si había una falla activa antes de su construcción, y más si es en zonas con formaciones sedimentarias, se pueden producir movimientos sísmicos. Continuaba diciendo mi profesora que como ejemplos podía nombrar uno en China en 1962, en Zambia (1963), Grecia (1966), India (1967) o California (1975).&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Me llamó mucho la atención. Sobre todo porque últimamente, con tanto terremoto, volcán y demás sacudiendo la tierra a cada rato, más de una vez escuché eso de "normal que la Tierra se rebele, con todo lo que le estamos haciendo", como si fuéramos nosotros culpables de los terremotos de Haití, Chile o China. Una visión muy antropocentrista, desde luego. Entiendo que esta simicidad inducida no es capaz de causar un terremoto de grado 7, pero... ¿Qué otras cosas hacemos que tienen consecuencias de las que no somos conscientes? Hay que joderse como está todo tan relacionado, ¿verdad?&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Si alguien sabe algo sobre este fenómeno, que me deje un comentario. ¡Besitos!&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6807636570307744545?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6807636570307744545/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6807636570307744545&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6807636570307744545'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6807636570307744545'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/sismicidad-inducida.html' title='Sismicidad Inducida'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S9Bvoj--o2I/AAAAAAAAAyg/V38AVqGUAko/s72-c/atazar02.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3171239038370670938</id><published>2010-04-21T09:19:00.001+02:00</published><updated>2011-02-07T10:43:21.798+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>El potro</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Iba yo esta mañana tan tranquila para el trabajo. Como siempre, multitud de coches hasta la primera rotonda, donde casi todos se desvían para los institutos que hay más adelante. Yo giro a la izquierda con apenas tres o cuatro coches más. Badén, badén, badén, curva de derechas, leve bajada de la trazada... Coches. Eso ya no era habitual. Coches yendo despacio. "Uy, qué raro...". Disminuyo a 40km/h y descubro la razón de la disminución generalizada de velocidad: había un caballito (un potro o un pony, no sé) andando por la carretera (eso sí, muy educado el tío, yendo por el arcén). Estaba ahí solito, trotando pegadito al quitamiedos y es cuando me asaltaron las dudas:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Pobrecito, se habrá perdido o se habrá escapado.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;¿Qué hago? ¿Llamo a alguien? ¿Pero a quién llamo? No me sé el teléfono de la policía.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Bah, no, no llamo, ya lo encontrará el dueño.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Pero, ¿y si lo atropellan? No, sí, llamo. Me detengo ahí y llamo.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Pero no, es que mejor no llamo y volverá a su casa (mientras paso por el "ahí" donde me iba a detener).&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Uf, pero es que... No sé, lo mismo debería llamar... Bueno, cuando llegue al trabajo llamo. O le pregunto a José Miguel (mi jefe) si tengo que llamar o no en estos casos. Sí, le preguntaré a él cuando llegue.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Claro, pero es que lo mismo llega a las diez de la mañana (eran las nueve menos diez cuando todos estos pensamientos cruzaban mi cabeza) y ya es tarde.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Ras, volantazo para entrar en la gasolinera. Porque había decidido que sí, que llamaría. Todavía no sabía a quién debía llamar. ¿Llamo a emergencias? Pero es que no sé si es una emergencia. Por otro lado, no sé ningún otro número de teléfono. Bueno, llamo ahí, a ver qué pasa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Cojo el móvil, marco el 112 y la locución me dice "Ha llamado a Emergencias. Si quiere comunicar una emergencia, manténgase a la espera. Si no va a comunicar una emergencia, rogamos no use este número de teléfono". Ouch, ¿era una emerg...? Antes de que me diera tiempo a pensarme si era o no una emergencia, me atiende una chica:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Emergencias, buenos días.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Hola, la verdad es que no sé si tengo que llamar a este número, pero es que hay un potro andando por la carretera.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿Un potro?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Sí, estaba andando por el arcén.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿En dónde se produjo esto?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- En Guadarrama, en la N-VI, a la altura del kilómetro 46.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Será la A6.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- No, no, es en la N-VI, por la carretera antigua.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Ah, es que no la escucho muy bien (tenía la nariz tapada... Mal momento para decir ene seis).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- No pasa nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- ¿A qué altura, más o menos?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Por el kilómetro 46 (&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;no  sabía si iba a llamar o no, pero, por las dudas, había tomado la  referencia).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- De acuerdo, ahora mismo pasamos el aviso. Gracias.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;- Adiós, gracias (al parecer, había llamado al número correcto).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y así llegué a la oficina, todavía preguntándome si hice bien en avisar. ¿Lo capturarán y lo llevarán a un recinto oscuro, hacinado, lleno de caballos sarnosos esperando su hora de la muerte? Por el contrario, ¿buscarán a su dueño? Y ese dueño, ¿lo tratará bien? ¿Lo llevarán a un refugio? ¿Lo venderán a un ser despiadado o a una persona dulce y amable? ¿Lo habrán encontrado? ¿O lo habrá atropellado un coche? ¿O se habrá metido ya en su casa? Pobrecito... Me lo tendría que haber quedado yo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3171239038370670938?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3171239038370670938/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3171239038370670938&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3171239038370670938'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3171239038370670938'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/el-potro.html' title='El potro'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7757107269713938746</id><published>2010-04-20T11:17:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:15.987+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Coso</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;No, coso de coser no, coso de coso. No, tampoco el de los toros, el de siempre, el de "coso"!&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;A ver, que me explico. Hace muchos años que no lo uso (casi tantos como llevo viviendo en España, yo creo), pero el "coso" es algo muy socorrido.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Por ejemplo, estás en la cocina, haciendo una bechamel. Está tu mamá por ahí dando vueltas y le decís: "Che, má, alcanzame el coso ese" y tu mamá va y te da el batidor. O la sal. O la pimienta o la leche. O sea, lo que pedías. Porque siempre se sabe qué es el "coso". "Coso" reemplaza a la palabra que no te viene a la cabeza, pero es que da igual, porque en ese contexto, no hace falta ninguna palabra que defina a "coso", basta con decir "coso" para saber qué es.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;"¿Dónde está el coso de Stan?", "Colgado en el coso" (el arnés de Stan está colgado en el perchero que está al lado de la puerta de entrada. Desde luego, la forma "cosal" es mucho más corta).&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;"Pasame el coso" mientras estás comiendo es la servilleta, con un 90% de posibilidades.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;"Agarrá el coso, que está lloviendo".&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;"Mierda, no sé donde dejé el coso", mientras removés los apuntes es, fijo, el boli.&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Uy, ahora, de tanto nombrarlo, me suena hasta raro, pero creo que es más raro que no lo siga usando! Bueno, miento, lo sigo usando, pero ahora se convirtió en "el este": "Che, má, alcanzame el este ese" y tu mamá va y te da el batidor. O la sal. O la pimienta o la leche. O sea, lo que  pedías. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7757107269713938746?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7757107269713938746/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7757107269713938746&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7757107269713938746'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7757107269713938746'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/coso.html' title='Coso'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6059913637548588206</id><published>2010-04-19T17:13:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:43:01.651+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>30 años</title><content type='html'>&lt;div style="color: purple; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;Hace unos días cumplí treinta años. Bueno, "días"... Vale, semanas, pero fue hace poco (21 días no son ná!!!, tres semanitas justas).&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;No era algo que me preocupara, me hacía tanta ilusión cumplir 29 como cumplir 30 (o sea, mucha. Mi enorme ego se siente fenomenal cuando me llaman, me mandan mails y sms o me dejan 100 mensajes en el Facebook). Pero yo creo que siempre imaginé, inconscientemente, que a esta edad mi vida ya sería más o menos como sería el resto de mi vida. Es decir, ya estaría viviendo en MI casa, con mi pareja, tal vez algún retoño, animales por doquier (infaltable), un trabajo en el que estuviera bien, con mis viajes semestrales (o, mejor, mensuales!) a alguna parte del mundo, con alguna carrera acabada... No sé, las cosas que tienen las personas "de mediana edad". Una vida encaminada, acomodada, fácil (vale, retiro lo de "fácil". No creo que la gente tenga la vida fácil ni a los 30 ni a los 40 ni a los 20).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;En cambio, mi vida es aún más caótica que a los 20. No tengo aún ninguna carrera terminada, no tengo hijos (ni los tendré en el medio plazo), vivo con mi madre... Me acuerdo cuando llegué a España y veía a huevones de 30 viviendo con sus padres y pensar "Dios, ¿pero esa gente no tiene dignidad? ¿Cómo siguen viviendo con papá y mamá a esa edad? Manga de fracasados y conformistas". Y resulta que ahora soy yo la que, con 30 añotes, vive en casa de papá y mamá! Jaajajajaa, como cambian las cosas. Lucía de 21 años, te contesto: sí que tengo dignidad, sí que me gustaría vivir independiente y no soy ni fracasada ni nada por el estilo, dado que las circunstancias de la vida me llevan a compartir piso. Casualmente, lo comparto con tu madre, pero no porque así sea más fácil mi vida (muchas veces, todo lo contrario) sino porque la vida es así, y así hay que tomarla. Hala, ya me quedé más tranquila.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Y en este 2010 más amigos cumplen 30. Y se les viene un poco el mundo abajo; "uf, 30 años ya"... ¿Qué más da tener 30 que 28? Porque yo, a pesar de que mi vida no es como creí que sería hace 10 años, soy feliz con mis 30. Es más, de vez en cuando miro en el espejo a ver si ya salió alguna arruga (no, todavía no hay. Bueno, sí, muchas cuando me río, pero son pasajeras).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Así que, aunque mi vida sea completamente diferente a como creí que sería (o, tal vez, justamente por eso), soy feliz, y estoy en paz con mis 30 redondos años. ¿Qué tan feliz? ¡Pues así de feliz! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S8xy9lFrn_I/AAAAAAAAAyY/2zCPQAZQHv4/s1600/Sin+nombre.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="250" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S8xy9lFrn_I/AAAAAAAAAyY/2zCPQAZQHv4/s400/Sin+nombre.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: purple;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6059913637548588206?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6059913637548588206/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6059913637548588206&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6059913637548588206'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6059913637548588206'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/30-anos.html' title='30 años'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/S8xy9lFrn_I/AAAAAAAAAyY/2zCPQAZQHv4/s72-c/Sin+nombre.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7106203798497139021</id><published>2010-04-16T20:31:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:19.564+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>La culpa es de Facebook</title><content type='html'>&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Sí, lisa y llanamente. Tengo que empezar así, porque la verdad hay que decirla de frente y sin vueltas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me abrí una cuenta de Facebook, allá por 2008, porque era la única manera que tenía de ver fotos de Ale, que estaba en Malasia por aquel entonces. Durante un tiempo ni lo usé, no conocía a nadie y, sinceramente, no me atraía nada. De vez en cuando me llegaba alguna invitación para agregar amigos, que las iba aceptando y así, tontamente, empecé a revisarlo todos los días.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Reencontré viejas amistades (¡Caro Cianfagna estuvo en casa porque nos encontramos por Facebook y nos dimos cuenta de que estábamos "cerca"!), retomé contactos, hice nuevos amigos... Hasta me abrí una de esas odiosas granjas que consumen tanto tiempo y neuronas gestionar (la cerré al mes, harta de estar pendiente de si los tomates se cosechaban en ocho horas y las calabazas en doce). Ahora, básicamente lo uso como plataforma de información de la asociación (otro post irá dedicada a ella), para hablar con amigos (de los que también hablaré en otro post) y para informarme sobre noticias medioambientales (¡hay que ver la cantidad de información se cuelga en los perfiles!).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Lo que quiero decir con todo esto es que poco a poco, Facebook fue comiéndole espacio y dedicación a mi blog. Y hoy, buscando un post antiguo (el de "&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ondetalucia.blogspot.com/2008/02/cmo-soy.html" style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;¿Cómo soy?&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;") me encontré extrañando volcar mis pensamientos acá, porque me divertí leyendo las tonterías que escribo y los comentarios que me dejan.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Así que, blogger, agarrate que ¡volvió Lucía!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7106203798497139021?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7106203798497139021/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7106203798497139021&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7106203798497139021'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7106203798497139021'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2010/04/la-culpa-es-de-facebook.html' title='La culpa es de Facebook'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1517330245746978372</id><published>2009-04-01T16:21:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:42:34.764+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='pena penita pena'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='personajes'/><title type='text'>Alfonsín</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me imagino que hoy muchos blogs dirán lo mismo: murió Alfonsín. No sé cuántos de esos harán un relato conmovedor y lleno de anécdotas; no sé cuántos de esos harán referencia a los tiempos de su presidencia; no sé cuántos de esos hablarán de política... A mí la política me da igual, no entiendo de política, no me gusta la política, no sé de política.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Para mí, Alfonsín es un recuerdo de la infancia. Yo tenía 3 años cuando fue elegido presidente (¿4 ó 5 cuando mi mamá nos llevó a la Plaza de Mayo a apoyarlo contra los milicos que se querían levantar?), y 9 cuando cedió su lugar a Menem. Es decir, una nena. Pero en casa, Alfonsín era como uno más. Mi mamá lo nombraba tanto, se lo comparaba tanto con Menem (el único presidente argentino que recuerdo haber vivido, porque a De La Rúa lo voté pero me fui antes del país que él de la Casa Rosada en helicóptero), que era como si él mismo se sentara a nuestra mesa todas las noches. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me acuerdo cuando un día, a la vuelta de uno de los viajes que tenía que hacer mi mamá por trabajo, nos contó toda emocionada que había visto a Alfonsín en un ascensor de no sé donde.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Hoy hay escritos sobre él en todas partes. La tele en Argentina me imagino que estará inundada de imágenes de Alfonsín, de discursos de Alfonsín, de gente llorando (¿y festejando?) la muerte de Alfonsín. Pero me impactó una cosa que leí en El País: "&lt;i&gt;&lt;span style="color: #663366;"&gt;Alfonsín, el único presidente de la democracia argentina que no ha tenido que vérselas en los tribunales por acusaciones de corrupción, recibió en los últimos años de su vida el respeto de casi todas las facciones políticas, que le reconocieron finalmente su enorme tarea para asentar la democracia en momentos muy difíciles y su extraordinaria honradez personal&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Que triste que en España se destaque de un expresidente argentino que era "honrado".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Que triste que Argentina haya tenido solo un presidente honrado, de los 55 que tuvo a lo largo de la historia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Que triste que haya habido un único presidente argentino al que no se lo haya acusado de corrupto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Que triste, por eso, que haya muerto Alfonsín.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1517330245746978372?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1517330245746978372/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1517330245746978372&amp;isPopup=true' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1517330245746978372'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1517330245746978372'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/04/alfonsin.html' title='Alfonsín'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-301496346368518732</id><published>2009-03-10T18:05:00.006+01:00</published><updated>2011-02-07T10:42:27.256+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>Domingo Jarosero</title><content type='html'>&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ya llegó la primavera, se acabaron los jerseys, y las chicas se liberan, del aprisonamiento del corsé!!!&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Eso es, señoras y señores, llegó la primavera. Como cada año. Lo que no es tan habitual es que yo salga hasta altas horas de la noche un sábado. ¿Culpables? Reme y Rubén, claro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Les cuento: yo vivía, en el bosque muy contento (estoy cantarina hoy, jejejejejee). No, yo estaba tranquilamente en casa, cuando mi mamá me dice: "Esta noche voy a invitar a pizzas a unas compañeras del trabajo, invitá a alguien vos también". La llamo a Mar, confirma que viene. La llamo a Reme, me dice que viene también. Tomi y Eva tenían cosas que hacer, Rubén estaba de cena familiar, así que, nada, reunión de chicas (éramos seis mujeres y mi papá, pobre santo).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Bueno, nada, cenamos, ji-ji, ja-ja, uy que sueño que tengo, cuando se irá toda esta gente, me quiero ir a dormir, ji-ji, ja-ja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Como a las doce, empieza a retirarse la gente y la buena de Reme me dice "Rubén dijo que si acababa temprano nos llamaba para ver dónde estábamos". Así que, sin esperar que el caballero nos solicite, lo llamamos. Estaba en Móstoles, pero que lo pasáramos a buscar (¡por Móstoles!), que salía con nosotras.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Mar, ganas de salir, 0. Reme, ganas de salir, 0. Yo, ganas de salir, -80. Pero me dije que una noche es una noche, y pallá que fui (¡a Móstoles!, más de 50 kilómetros de coche). Llegamos a Móstoles, recogimos a Rubén y nos dice las diferentes opciones de planes que había (Rubén es un chico con muchos recursos). La frase, en plan muletilla, que repetía cada vez que exponía un plan era "hay gente de 30 años". Reme y yo estamos solteras, pero tampoco es cuestión de andar con el hacha de guerra todo el día! Nada, que nosotras íbamos a salir tranquilamente, pero no a cazar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al final (ya era como la una de la mañana, y yo, ¡en Móstoles!), optamos por ir a Fuenlabrada (15 kilómetros más lejos de mi casa!), donde estaban Sandra con su nuevo novio ("yo tengo curiosidad por ver al novio de Sandra" fue la frase rubenística que nos llevó a Fuenla) y unos amigos ("el novio de Sandra tiene 30 años, así que los amigos, andarán por esa edad", otra frase del muchacho). Estaban en... Chachachacháaaaaaaaaan... ¡Un bar heavy! Yo, en Fuenlabrada, a la una y pico de la mañana, para ir a un bar heavy! Ya era mucho esto... Lo peor, es que íbamos Reme y Rubén en un coche, guiando, y yo, en mi C3, atrás. Dimos 74289 millones de vueltas por Fuenlabrada. Yo los llamaba y les decía "Reme, por acá ya pasamos ochenta veces...". Hasta que, harta de dar vueltas por Fuenlabrada (y de dar vueltas yo en mi cabeza, que no pasó ni un pensamiento bueno en ese rato), lo llamé a Rubén para decirle que me indicara como salir a la M50. No me dejó ni decir "hola", que me dijo "aparca en el primer hueco que veas, que ya estamos cerca". Bueno, nada, a aparcar... Y a esperar, porque tardaron un rato en venir a buscarme (Reme me confesó después de que se habían vuelto a perder! Que desastre de juventud...). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y ahí estaba yo, en Fuenla, para ir a un bar heavy lleno de desconocidos. Entramos al lugar y salimos porque nos echaron. Vamos, que lo pasé muy bien. Había mucho humo, nos dieron una paliza al futbolín, pero lo pasé bien, a pesar de todo. Cuando cerró, la gente decía de ir a otro lugar, pero después de ir cerrando tres bares más, decidimos emprender la retirada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Llegué a casa sobre las seis y media de la mañana. Me duché (no puedo con el humo, el olor se me impregna y me tengo que duchar, sea la hora que sea) y me acosté con mi mamá a las siete de la mañana (Mar estaba en mi cama). Yo tenía la sana intención de levantarme el domingo temprano a sacar fotos, pero Reme y Rubén frustraron mis planes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me levanté (que no desperté) a las doce y me fui a La Jarosa con mi mamá y Mar. Estoy llegando cuando suena el teléfono: Reme.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Hola.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Hola, estoy en Guadarrama.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- (Sorprendida y alegre) ¿Qué hacés acá?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Nada, estoy con un amigo, y los escuché hablar tanto de La Jarosa, que acá estoy. ¿Cómo hago para ir a La Jarosa?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- ¡Yo estoy en La Jarosa! ¿Por dónde estás?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Bueno, y siguen las explicaciones (con subida al puerto de los Leones incluida, jajajaja), hasta que llegan Reme y su amigo (Juanma) a La Jarosa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Otra vez, nos lo pasamos fenomenal. Nos los llevamos a todos a comer a casa, hicimos sobremesa hasta las seis de la tarde, hablando de bichos, de venenos de bichos, de cosas varias. Bah, en realidad, el que habló fue el que tenía vergüenza de ir a la casa de desconocidos, los demás lo escuchábamos boquiabiertos con lo que sabe "el nene".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;También hice alguna que otra foto, que adjunto. La entrada es casi toda de la noche del sábado, aunque el título es de La Jarosa porque nos lo pasamos muy muy bien.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;La Jarosa, con un montón de agua y montañitas nevadas detrás.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311611887715283922" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai3qgC89I/AAAAAAAAAwg/AkzQRU5KMSU/s400/Jarosa.JPG" style="display: block; height: 213px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Mar, contando los anillos del pino...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311611896564717810" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai4Ld6mPI/AAAAAAAAAwo/RwIzj2yltlI/s400/Mar+contando.JPG" style="display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Y sintiendo lo bien que olía.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311611906221120034" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai4vcLmiI/AAAAAAAAAww/OV6lPlEZKCE/s400/Mar+oliendo.JPG" style="display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Stancito, infaltable.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311611913502769810" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai5KkQwpI/AAAAAAAAAw4/yHUS0NPctjQ/s400/Stan.JPG" style="display: block; height: 268px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;La Reme.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311612480559079122" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SbajaLBBXtI/AAAAAAAAAxI/lZ_IWjHewSk/s400/Reme.JPG" style="display: block; height: 268px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;Reme y Juanma (alias, "nene", gracias a la bautizadora oficial).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311611913055443314" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai5I5nGXI/AAAAAAAAAxA/7HhT4RxwdbY/s400/Reme+y+Juanma.JPG" style="display: block; height: 266px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Uka Shaka, Uka Shaka...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311612485954092754" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SbajafHSvtI/AAAAAAAAAxQ/V1qxRc5C8cY/s400/Shaka.JPG" style="display: block; height: 268px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-301496346368518732?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/301496346368518732/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=301496346368518732&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/301496346368518732'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/301496346368518732'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/domingo-jarosero.html' title='Domingo Jarosero'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/Sbai3qgC89I/AAAAAAAAAwg/AkzQRU5KMSU/s72-c/Jarosa.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-820231242924458834</id><published>2009-03-10T17:12:00.005+01:00</published><updated>2011-02-07T10:42:20.634+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Ya las tengo todas</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ya está, se acabó la espera. Dos aprobados y cuatro notables más tarde, acabé el cuatrimestre. Mi cuarto primer cuatrimestre de la carrera. Y me quedan aún dos más!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Alguno dirá "joder, que bien, no te quedó ninguna para septiembre"... ¡¡¡Error!!! Quedarme no me quedó, pero me voy a presentar a biogeografía, ¡a por la matrícula de honor! Matrícula, como mínimo. Jajaajajaa, estoy loca. Y dependiendo de como se dé el segundo cuatrimestre, puede que me presente a sensores (5,3 saqué). No me gusta nada esa asignatura, pero no es difícil, y la verdad que si me aplico un poco, puedo sacar buena nota. La cagada es que el examen es a las 11:30 de un sábado de septiembre... Tiene todas las papeletas para quedarse con el 5,3, yo creo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;La cosa quedó así:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Sensores: 5,3.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Biogeografía: 5,6.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Entomología: 7,1.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Ingeniería ambiental: 7,8.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Meteorología: 8.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Diversidad (botánica): 8,7.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-820231242924458834?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/820231242924458834/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=820231242924458834&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/820231242924458834'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/820231242924458834'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/ya-las-tengo-todas.html' title='Ya las tengo todas'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4423930258791375383</id><published>2009-03-06T14:39:00.004+01:00</published><updated>2011-02-07T10:42:09.563+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Ouch...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;6,38... No, no es la nota nueva que me dieron, es lo que se me queda, por ahora, como media de la carrera, gracias al asqueroso &lt;b&gt;5,6&lt;/b&gt; que me saqué en biogeografía... Había logrado llegar al 7,16 de media y ahora, de golpe y porrazo, estoy como cuando empecé el curso. Todos los notables, como si no existieran... :'(&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Voy a ir a hablar con el profe, a ver que mierda es lo que hice tan mal (esperaba, al menos, otro ocho), y, si puedo y no me quedan muchas para septiembre, la repito. Este año tengo que acabar con una media de 7!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pero bueno, así como publiqué las buenas notas, publico esta. Sensores la tendré el martes; calculo que habré sacado un 6 ó 7...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4423930258791375383?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4423930258791375383/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4423930258791375383&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4423930258791375383'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4423930258791375383'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/ouch.html' title='Ouch...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8210104833143469310</id><published>2009-03-03T15:09:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T10:40:58.252+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>¡Toma ya!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Yo creí que no era posible, pero ¡sigo subiendo! Botánica (o sea, el primer parcial de Diversidad) la aprobé con 8,7! Con nada que me esfuerce en el segundo cuatrimestre, un sobresaliente! Lucía, serenate, bajá a la Tierra, te conformabas con un cinco y ahora vas a por el sobresaliente... Bajá un cambio, piba, que el cuatrimestre es largo y todavía no empezaste a estudiar. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me quedan dos: sensores y biogeografía.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Jejejeje, ya les contaré la cara que se le queda a Rubén cuando vea mi nota de diversidad... Él estaba indignado porque la última vez que quedamos a estudiar en la biblioteca, justo el domingo antes de la segunda semana de exámenes, yo me puse a mirar los libros del segundo cuatrimestre porque no sabía qué más estudiar. Evidentemente, me quedaban cosas por estudiar, sino hubiera sacado un diez en todas, pero estaba saturada ya.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8210104833143469310?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8210104833143469310/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8210104833143469310&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8210104833143469310'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8210104833143469310'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/toma-ya.html' title='¡Toma ya!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-695333600541741137</id><published>2009-03-03T12:42:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T10:40:46.156+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Notable al cubo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Jejejee, otra nota, otro notable... Esta, en meteorología, un 8 redondito.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Así que, recapitulando:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   &lt;b&gt;Entomología&lt;/b&gt;: 7,1.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   &lt;b&gt;Ingeniería ambiental&lt;/b&gt;: 7,8.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   &lt;b&gt;Meteorología&lt;/b&gt;: 8.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Cada nueva nota que me dan es más alta que la anterior, a ver si sigo escalando! Jajajajaa. Aunque no creo que en las tres que me faltan vaya a sacar más de un ocho... Más bien, menos, pero bueno, habrá que seguir esperando un poco más.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-695333600541741137?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/695333600541741137/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=695333600541741137&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/695333600541741137'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/695333600541741137'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/notable-al-cubo.html' title='Notable al cubo'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3536274833011122990</id><published>2009-03-02T13:00:00.004+01:00</published><updated>2011-02-07T10:40:31.551+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Se va la segunda...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Sí, bueno, es lo que toca, unos cuantos posts con mis notas. Pero este, pasará a la posteridad. Porque conseguí lo que creí imposible: aprobé bases de la ingeniería ambiental! Y claro, muchos dirán "¿qué es eso?". Pues eso mismo me pregunto yo. Es una asignatura que podría ser muy bonita e interesante, pero que es muuuuuuuuuuuuy complicada, dado que el libro es ininteligible y hasta en los enunciados mismos del examen había errores. Va de ingeniería química, fluidos compresibles e incompresibles (sí, también incomprensibles), procesos de tratamientos de aguas y suelos... Eso, que podría ser muy interesante, pero la cruda realidad es que es una de las asignaturas difíciles de la carrera. Y yo, acabo de aprobarla. Y todavía estoy sorprendida, feliz, emocionada... Oh, que momento más bonito. Se me pianta un lagrimón.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El viernes pusieron la nota de esta asignatura y figuraba con el examen aprobado, pero con la asignatura suspensa dado que no figuraban mis prácticas (obligatorias). Yo las había hecho en Málaga hace dos cursos y temía que las hubieran perdido. Mandé un mail corriendo al equipo docente, explicándoles la situación y me pasé todo el fin de semana rogando que aparecieran. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Hoy llamé (súper pesada, jajajaja):&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Buenos días, ¿Vicenta Muñoz?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Sí.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Soy Lucía Fernández, alumn...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Ah, de Málaga, ¿no?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- No, bueno, las prácticas las hice en Málaga, pero...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Sí, sí, el curso 2006/2007, ¿verdad?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- (Joder, me tienen fichada). Eso mismo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Si me esperas 30 segundos, justamente estábamos mirando eso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- (Si me hubieran dicho que esperara 30 horas, las esperaba igual). &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;De acuerdo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- ...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- ...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- ...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Buenos días, ¿Lucía? Soy Ángel Maroto, también profesor titular de esta asignatura (con esto de que es a distancia, no nos conocemos los nombres de los profes).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;- Hola, profesor.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y se escucha de fondo "Aquí; Lucía Fernández; notable".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Si, ya tenemos la nota final, un notable.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Pero, ¿y el tema de las prácticas? ¿Aparecieron entonces?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Sí, todo en orden.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- De acuerdo, gracias (en ese momento, entendí a Penélope Cruz cuando subió a recoger el Oscar).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Y así fue como me enteré de que, finalmente, aprobé ingeniería!!! El año que viene me tengo que poner las pilas con física I y II, que son de la misma calaña que estas, pero con ingeniería aprobada, las encararé con muchas más fuerzas!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Todavía me quedan cuatro notas por conocer, así que, seguiré escribiendo!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3536274833011122990?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3536274833011122990/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3536274833011122990&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3536274833011122990'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3536274833011122990'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/03/se-va-la-segunda.html' title='Se va la segunda...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-2395620752393053317</id><published>2009-02-25T11:22:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.238+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>Notable</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Increíble pero real. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #663366;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El viernes de la primera semana de exámenes, hice el de entomología. Salí sabiendo que había suspendido y que me la tendría que preparar para septiembre. Después del examen de diversidad (el lunes de esa misma semana), no había tenido fuerza para seguir aprendiendo nombre de bichos, saturada ya, así que no me sorprendió salir del aula esperando un suspenso. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #663366;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Sí me sorprendió cuando, una semana después, veo en la secretaría virtual que me había puesto un 6,6 en el examen!!! Wow, menudo alegrón. No lo podía creer. Todavía me faltaba entregar la parte práctica (20% de la nota final), pero había aprobado entomología!!!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #663366;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Una vez entregado el trabajo (puntuado con un 9,2 muy bonito), se me quedó la nota en un muy digno 7,1! El primer examen cuyo resultado conozco cumplió mis expectativas de subir mi media (que anda por el seis y pico, si mal no recuerdo). A ver si puedo terminar el año con una media de 7, que es lo que me propuse a principio de curso (claro que, en esos momentos, una no es muy realista, siempre apunta más alto de lo que llega a conseguir, pero vamos a ver si lo logro).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SaUfqvxHykI/AAAAAAAAAwQ/PvrgDqdYDwM/s1600-h/Dibujo.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306682555163462210" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SaUfqvxHykI/AAAAAAAAAwQ/PvrgDqdYDwM/s400/Dibujo.jpg" style="display: block; height: 183px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 443px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-2395620752393053317?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/2395620752393053317/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=2395620752393053317&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2395620752393053317'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/2395620752393053317'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/02/notable.html' title='Notable'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SaUfqvxHykI/AAAAAAAAAwQ/PvrgDqdYDwM/s72-c/Dibujo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7533983809852142900</id><published>2009-01-26T12:26:00.008+01:00</published><updated>2011-02-07T10:36:33.495+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>Yincana para estudiar un finde en la UNED...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Estamos con el cerebro como para estas cosas, hombre, eso no se hace. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ayer, domingo, abría la biblioteca del centro asociado de Las Rozas, y allá que nos fuimos a estudiar. Bueno, eso creía yo, porque la UNED tenía una yincana preparada para mí. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Yo, como siempre, llegué tempranísimo (media hora antes), y me disponía a tomar un tecito en la cafetería mientras esperaba que abriera la biblioteca. Jáh jáh, ilusa de mí. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;No llovía todavía (aunque sí me había llovido por el camino, poniendo a prueba mi destreza para conducir a ciegas, dado que el lunes pasado le fundí el motor al limpiaparabrisas y hasta el miércoles no me lo arreglan. El truco de la patata, consistente en cortar un tubérculo por la mitad y pasárselo al cristal para que escurra el agua, funcionó durante 5 kilómetros. El viento y la lluvia lo lavaron en 2 minutos dejándome, otra vez, como si nada) cuando me acerqué a la puerta de entrada y un críptico mensaje ponía "Entrada al centro por la puerta de abajo, a la vuelta". Fin. A la vuelta. ¿Qué vuelta? Puerta de abajo. ¿Hay otra puerta para entrar? Como evidentemente la había, elegí un camino (hacia abajo, a mi derecha) y rodeé el edificio. Puertas había muchas. La de la cocina, la del cuarto de contadores, la del sistema de climatización, la de... La de nada más. Muchas puertas, y todas cerradas. Sin siquiera un mísero picaporte para probar suerte. Me fui para el otro lado (hacia arriba, a mi izquierda), hasta que rodeé 8 veces el lugar. Así pasaron 15 minutos. 15 solitarios minutos, sintiéndome como una tonta. Cada vez que pasaba frente a cafetería, con sus luces y sus promesas de tecitos calentitos, me entraba una morriña... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Menos cuarto llegó más gente. Una parejita que no sabía si iba para la biblioteca, y un chico que, definitivamente, iba para la biblioteca. Lo esperé y lo abordé:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Gentil caballero, ¿va usted a la biblioteca?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Hermosa dama, hacía allí se dirigen mis pasos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Oh, ¡mi héroe!, tú podrás guiarme, dado que no he encontrado aún la entrada a la cueva.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;- Sígueme, perfecta joven, que juntos lo lograremos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Así que lo seguí. Mi príncipe azul tenía tanta idea como yo de por donde se entraba. Pero bueno, al menos iba más entretenida, hablando con este muchacho (de Chamberí, que está en primero de derecho y que se viene al culo del mundo a estudiar porque en las bibliotecas del centro hay mucho niñato ruidoso). Los otros dos también estaban probando distintas combinaciones: "¡Ábrete Sésamo!" se escuchaba de cuando en cuando (íbamos al loro, por si Sésamo se abría, pero nada), "¡Alohomora!", "Ábrete, puta puerta", aderezado con unos cuantos golpes y exclamaciones de fastidio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Poco a poco, las tinieblas de mi mente se fueron disipando, porque me dí cuenta de que estábamos en el SXXI (equis equis palito) y que había algo que se llamaba móvil. Llamo a Tomi (que para eso casi que vive en la UNED, seguro que conocía las palabras mágicas para entrar) y no me lo coge. Llamo a Rubén, quien tiene mucha maña y sabe de tó; no me lo coge. Llamo a Sandra, que, en teoría, estaba de camino junto con Rubén, y me lo coge, pero Rubén se había quedado frito (es muy mañoso, sí, pero muy dormilón también), así que, la respuesta seguía esquivándonos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;En el medio de la lluvia (nos había dado tiempo hasta a que cambiara el tiempo de tanto buscar la "puerta de abajo"), mi cerebro seguía dando chispazos: Manolo, el de la cafetería. Las veces que me había asomado no lo había visto (bueno, vale, la primera vez sí, pero yo, toda superada, no necesitaba que me indicaran donde estaba la puerta de abajo y no había preguntado), pero seguro que era cuestión de tiempo que apareciera. Y así fue. La cafetería tiene unos ventanales enoooooooormes que dan a una especie de patio (amurallado) donde nos sentamos en verano a disfrutar del solecito serrano, así que no era fácil llegar hasta Manolo. Pero nuestra paciencia se vio recompensada porque Manolo, nuestro salvador, nos indicó, con grandes aspavientos "es para allá, para allá". Aaaaaaaah, ¡para allá! ¡Haberlo dicho antes! Y, efectivamente, allá se abrió una puerta. SE ABRIÓ. Cuando pasamos las 80 veces anteriores estaba cerrada (y sin pomo, sin picaporte, sin manilla, sin como lo quieran llamar, para abrirla). Logramos entrar, acreditamos nuestra condición de estudiantes (agotados estudiantes) mostrando el carnet al segurata (que ya podría haber abierto la puta puerta quince minutos antes, digo yo), dejamos nuestras cosas en la biblioteca y el príncipe me dice "creo que nos merecemos un café". No pude estar más de acuerdo, así que la yincana terminó cuando me senté, media hora más tarde y con un completo desconocido, a tomar un café (un té) en la cafetería de Manolo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7533983809852142900?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7533983809852142900/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7533983809852142900&amp;isPopup=true' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7533983809852142900'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7533983809852142900'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/01/yincana-para-estudiar-un-finde-en-la.html' title='Yincana para estudiar un finde en la UNED...'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4015792257315818570</id><published>2009-01-21T11:12:00.004+01:00</published><updated>2011-02-07T10:56:23.564+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Alive!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Estoy viva. Sí, de verdad, lo estoy. Desaparecida, pero viva. A ver si retomo un poco esto, que desde octubre pasaron muuuuuuuuuchos meses.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Actualmente, como cada enero desde hace unos años, estoy inmersa en los libros. Inmersa, literalmente. Tengo seis asignaturas para este cuatrimestre (en 5 días el examen de diversidad; en 8, el de meteorología; en 9, entomología; en  20 el de sensores; en 21 el de ingeniería y 23 días para el de biogeografía) y solo con los libros de botánica sobre la mesa, no se me ve sentada en la silla! Que azco de Izco. Pero bueno, ya iré informando.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El primer paso, al menos, ya lo di. O sea, escribir algo, cualquier tontería, para sosegar mi conciencia. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Bye!!!&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4015792257315818570?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4015792257315818570/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4015792257315818570&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4015792257315818570'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4015792257315818570'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2009/01/alive.html' title='Alive!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7058991515784587591</id><published>2008-10-09T15:40:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:37:05.864+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>¿Y el pescado?!!??!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Esta mañana, cuando me desperté a las ocho y cuarto para ir al curro, la encontré todavía roncando a mi mamá (por eso había podido dormir hasta las ocho y cuarto; cuando se va a su hora, a las siete menos diez, me despiertan siempre sus nunca-bien-silenciados gritos de "Stan, vos te quedás" o el mismo Stan llorándome porque su abuela se fue). Al escuchar movimiento, se despertó, y medio aún entre sueños me dijo "te guardé pescado de ayer en la heladera para que comas al mediodía". &lt;b&gt;TE&lt;/b&gt; guardé, &lt;b&gt;COMAS&lt;/b&gt; al mediodía. Remarco esas dos palabras.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pero, madre querida, &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;¿no me habías dicho que me habías dejado pescado para mí? Que sepan que me mintió vilmente. Al salir del trabajo al mediodía me iba a ir a comprar un bocadillo al Romantic, no tenía ganas de prepararme nada, cuando me recordé las sabias palabras de mi madre, que me había dejado comida. A MI me había dejado comida. Había en un taper un poco de pescado, con papas y pimientos y tomates. "Esta será mi comida", pensé yo inocentemente. Bajé a Stan y a Cacatúa mientras se calentaba, volví a subir al ratito para saborear mi almuerzo, me senté tranquila a ver la tele mientras comía... No, no, mientras intentaba comer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Porque ni bien sentarme, escucho unos gruñidos amenazadores provenientes de debajo de la mesa. Grrrrrrrrrrrrrrrr, grrrrrrrrrrrrrr. Asustada, tiro un pedazo de pescado (al que le había sacado previamente las espinas, claro está) al suelo y ¡zas!, desaparece al instante. Tiro otro cacho. Mismo resultado. Así que, desmigando la dorada con los dedos, dos trozos al suelo, medio a mi boca, dos al suelo, medio a mi boca. Total, que me comí las papas y poco más, porque Stan se comió todo el pescado! Pero, digo yo, ¿la comida no era para mí, carajo?!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7058991515784587591?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7058991515784587591/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7058991515784587591&amp;isPopup=true' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7058991515784587591'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7058991515784587591'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/10/y-el-pescado.html' title='¿Y el pescado?!!??!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-581808704825110793</id><published>2008-09-30T17:09:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:36:50.582+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>¡Yo sabía!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Consulta de Calificaciones Enseñanzas Regladas (1º y 2º Ciclo) &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Curso 2007/2008&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Convocatoria de Septiembre Curso 2007/2008&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;&lt;br /&gt;601047 BASES FÍSICAS DEL MEDIO AMBIENTE&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Prueba: P1 (Sept) Calificación NO APTO Nota Númerica: &lt;b&gt;2,5&lt;/b&gt; [NOTA PROFESOR --&amp;gt; IGNACIO ZUÑIGA]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Prueba: Final (Extr) Calificación SUSPENSO Nota Númerica: &lt;b&gt;2,5&lt;/b&gt; [NOTA PROFESOR --&amp;gt; IGNACIO ZUÑIGA]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;603038 MÉTODOS MATEMÁTICOS&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Prueba: Final (Extr) Calificación APROBADO Nota Númerica: &lt;b&gt;5&lt;/b&gt; [NOTA PROFESOR --&amp;gt; JOSE ANTONIO CARRILLO RUIZ]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399;"&gt;    Yo sabía que podía sacar algo bueno de mi nota de física si la miraba mucho. La miré tanto tanto tanto, que ¡las sumé! Claro que esperaba más de métodos matemáticos, pero fue sólo culpa de no haber sacado más nota en física. Si hubiera sacado un 4, ahora tendría un 8 en métodos. Y si hubiera sacado un 5,2, ¡tendría un 10,4!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399;"&gt;   Es que resulta que tengo el puto 2,5 de física desde el sábado 20 de septiembre, y hasta entonces, ¡¡¡no había vuelto a salir nada!!! Casi todo el resto de la gente tiene ya sus notas, ya las festejó y/o lloró, según el caso, pero yo, 2.5, 2.5, puto 2.5 desde hace diez días. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-581808704825110793?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/581808704825110793/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=581808704825110793&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/581808704825110793'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/581808704825110793'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/09/yo-saba.html' title='¡Yo sabía!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1261189305129701419</id><published>2008-09-17T15:08:00.006+02:00</published><updated>2011-02-08T17:11:14.724+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>No hay calificaciones que mostrar</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Unas dos semanas después de los exámenes todos, indefectiblemente, empezamos el ritual de las notas. Sabemos que tardarán más tiempo, que no habrá nada colgado todavía, pero aún así, lo hacemos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Es como un baile. Los pasos los tenemos aprendidos y vamos perfeccionándolos con la práctica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Entramos en la página de la UNED, ponemos nuestros datos de usuario para acceder a nuestra información personal, accedemos a la Secretaría virtual y el ratón se mueve él solito hasta Consultar las calificaciones de Acceso, 1er y 2º Ciclo, septiembre (o febrero o junio, según toque) y, como siempre, aparece el mismo odioso mensaje "&lt;span style="color: red;"&gt;No hay calificaciones que mostrar&lt;/span&gt;". ¿Cómo que no? ¡Si hice cuatro exámenes!, le dan a una ganas de decir, pero en vez de eso, cerramos la página para, a los treinta minutos, estar otra vez igual, uned.es, usuario y pass, secretaría virtual, 1er y 2º Ciclo, septiembre, "&lt;span style="color: red;"&gt;No hay calificaciones que mostrar&lt;/span&gt;", insulto contenido, cerrar página. Creo que se entiende que, media hora después, volvemos a teclear la página de la UNED. ¿Enfermizo? Bastante. Y con pecado, porque sabemos que nuestros queridos profesores se tiran casi un mes antes de desvelar el misterio. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Y así, todos los días, varias veces al día (y a la hora), hasta formar parte de nuestra rutina diaria. Y un buen día, cuando ya estás por cerrar la página después de echar el vistazo habitual, te das cuenta que no dice "&lt;span style="color: red;"&gt;No hay calificaciones que mostrar&lt;/span&gt;". A veces, hasta lo ves en el mismo momento en que cerraste la página y corrés, toda emocionada, uned.es-pass-secretaría-1erCiclo-Septiembre y te quedás asombrada de no tener el mensaje que te vino acompañando tanto tiempo. La nota que hayas sacado, buena, mala, esperada o no, da igual. Entra un momento de congoja por saber que tendremos que esperar otros cuatro meses para ver a nuestro querido "&lt;span style="color: red;"&gt;No hay calificaciones que mostrar&lt;/span&gt;".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1261189305129701419?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1261189305129701419/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1261189305129701419&amp;isPopup=true' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1261189305129701419'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1261189305129701419'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/09/no-hay-calificaciones-que-mostrar.html' title='No hay calificaciones que mostrar'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-9212532468405599650</id><published>2008-09-12T11:00:00.002+02:00</published><updated>2011-02-07T10:25:58.989+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='madres'/><title type='text'>"X cubo"</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Uf... Que agotamiento mental. Física, física y más física por todos lados. Física el sábado, física el domingo, física el lunes... Pero el gran día gran de la física será mañana. A las nueve de la mañana, física de primero (esa en la que saqué un 0,5 en febrero) y a las 16, la de segundo. Y, no conforme con eso, el viernes tengo energía y medio ambiente, más física (puta termodinámica). Menos mal que el viernes también tengo métodos matemáticos, que eso me gusta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Este mensaje lo había empezado antes de los exámenes, como pueden ver. Ya estaba agotada de la física, y más agotada terminé (especialmente después de ver el examen de ampliación de física, que vaya mierda de examen más raro que nos pusieron. Salimos todos preguntándonos como se hacía un ejercicio que hoy, 10 días después, todavía no sé resolver). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pero bueno, la entrada era para contar una anécdota que no es mía, pero que viene a colación de la locura que le puede entrar a uno cuando está tan inmerso en algo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Cuando mi mamá estudiaba, allá por el siglo XVII, también se tiraba horas y horas sumergida en libros. Cuentan las malas lenguas (la suya; bífida y venenosa hasta consigo misma) que un día, al subirse al autobús después de una noche en vela, le pidió al conductor un billete a ¡¡¡x cubo!!! Jajajajaja, ¿se imaginan la cara del chófer? ¿X cubo? Jajajajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Así que, estudiantes del mundo, ¡tómense las cosas con calma si no quieren terminar como mi mamá! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-9212532468405599650?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/9212532468405599650/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=9212532468405599650&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9212532468405599650'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9212532468405599650'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/09/x-cubo.html' title='&quot;X cubo&quot;'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-4832582333043329291</id><published>2008-09-10T11:59:00.007+02:00</published><updated>2011-02-07T10:25:25.972+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>Fin de exámenes!!!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El domingo fuimos a Peñalara, a festejar que habíamos sobrevivido a otra tanda de exámenes. Ya los paseos van siendo más exigentes. Esta vez, nos subimos al pico más alto de la sierra de Guadarrama: 2.428 metritos! Estamos hechos unos campeones, jajajajaa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Mucho por contar no hay. Fue una subida tranquilita (demasiado tranquila para más de uno), y arriba hacía un frío que pelaba. Fíjense como estoy en alguna foto, con mi sudadera, un forro polar de Tomy y la chaqueta de Félix. Para la próxima salida, prometo ir más preparada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;No hay fotos de eso, pero también estuvimos jugando a las cartas cerquita de la Laguna de los Pájaros (timba a 2.170 metros!). Somos los mejores, jajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Bueno, los dejo con las fotos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Los expedicionarios, casi ya arriba del todo. De izquierda a derecha, Rubén, yo, Pilar, Merche, Félix y Tomy. Sacando la foto, Mar.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244334183013672802" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeJ13352I/AAAAAAAAAhY/YYuLAQKJZ8Y/s400/P9010181.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;A saber qué nos estaría señalando Rubén. Pero se nos veía interesados, ¿no?&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244334192812619330" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeKaYH9kI/AAAAAAAAAhg/qmBtsSmVQZc/s400/P9010182.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejpBAuxZI/AAAAAAAAAio/ASiN4eYeH_E/s1600-h/P9010208.JPG"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244334196314007874" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeKna66UI/AAAAAAAAAho/eKf_xXi168Y/s400/P9010183.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244334201536664018" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeK64GUdI/AAAAAAAAAhw/rwxCMi3PxUA/s400/P9010184.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Arriba de tó.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244334209220344466" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeLXgB-pI/AAAAAAAAAh4/F92KDkZRyDs/s400/P9010188.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244338847973543746" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeiZYM-j0I/AAAAAAAAAiA/KoloWMbTmpk/s400/P9010190.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Momento lectura tras el almuerzo. No falla, Rubén siempre se lleva una revista.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244338854456287650" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeiZwWlYaI/AAAAAAAAAiI/tykd23kexLQ/s400/P9010196.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Hacía mucho frío! Aunque Mar estaba con pantalón corto, sandalias y camiseta de manga corta (arriba se tuvo que poner la sudadera también). Y Rubén, comiéndose una de las milanesas de mi mamá.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244338859889474530" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeiaEl9O-I/AAAAAAAAAiQ/7AE7Bc1hFAs/s400/P9010203.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244338875632839042" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeia_Pd6YI/AAAAAAAAAig/nIx3c0d5giw/s400/P9010208.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244338863390605586" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeiaRosQRI/AAAAAAAAAiY/2i-uMrcZ4uk/s400/P9010205.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;El macho alfa con dos de su rebaño. Separadas, que a ver si nos vamos a poner celosas.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejpSWrU1I/AAAAAAAAAiw/XZzlSxLyc3Y/s1600-h/P9010217.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244340220793148242" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejpSWrU1I/AAAAAAAAAiw/XZzlSxLyc3Y/s400/P9010217.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejplTUicI/AAAAAAAAAi4/S_WIEJt-tPo/s1600-h/P9010219.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244340225879345602" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejplTUicI/AAAAAAAAAi4/S_WIEJt-tPo/s400/P9010219.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt; Bucólica estampa de Peñalara. Ya cerquita de donde empieza la ruta.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejpxK6PtI/AAAAAAAAAjA/fVxpnk7TMoA/s1600-h/P9010220.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244340229065293522" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMejpxK6PtI/AAAAAAAAAjA/fVxpnk7TMoA/s400/P9010220.JPG" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-4832582333043329291?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/4832582333043329291/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=4832582333043329291&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4832582333043329291'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/4832582333043329291'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/09/fin-de-exmenes.html' title='Fin de exámenes!!!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SMeeJ13352I/AAAAAAAAAhY/YYuLAQKJZ8Y/s72-c/P9010181.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3367433688916322990</id><published>2008-08-28T10:21:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:43.666+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Abandono</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Uy, tengo esto un poquito abandonado, ¿no? Es lo que pasa cuando una es estudiante, además de trabajadora. Hmmmmmmm, eso puede llevar a confusiones... No, no es que esté estudiando para los exámenes de la semana que viene, es que tengo compañeros universitarios también, y ya sabemos como son los universitarios, unos golfos todos. Yo no, que conste. Yo soy una muchacha centrada y aplicada. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Jajajajajaa, ¡¡¡qué va!!! Si soy la instigadora del desfase de estos últimos tiempos. Que si vamos al cine, que a la montaña, que a tomar un helado, que a conciertos... Eh, ojo, que el fin de semana pasado quedamos en la biblioteca, que no todo es cachondeo en esta vida (...).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Y el martes y viernes que viene, exámenes. No puedo creer lo rápido (y desperdiciado) que pasó el verano. ¡Si hasta ya es de noche a las siete y pico de la mañana cuando me levanto! Hay que joderse.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;En fin, sé que debo fotos de mi corte de pelo, de como quedó la habitación, pero todo se andará.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;¡Besiños!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3367433688916322990?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3367433688916322990/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3367433688916322990&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3367433688916322990'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3367433688916322990'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/08/abandono.html' title='Abandono'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-3454796368862313278</id><published>2008-08-13T08:41:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:24:56.427+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='despistes'/><title type='text'>To en ermiso?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ayer llamé a Carmen para hablar un rato, después de pegarme una buena siesta. La noche anterior la había pasado en vela, viendo la lluvia de estrellas de las Perseidas y a las tres de la tarde, después del curro, estaba que no sabía ni como me llamaba.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Me atiende el teléfono y, sin casi decirme ni hola, &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;me dice "Qué significa el sms que me mandaste antes?". Fue entonces cuando me preocupé por su salud mental, ¿de qué sms me estaba hablando, si me acababa de despertar? Me hace fijarme en los elementos enviados en el móvil y veo uno de las 15:40 que dice "To en ermiso?". No me acuerdo para nada haber mandado ese sms, estaba frita!!! O sea, ya no sólo hablo dormida, ¡¡¡mando sms también!!! Lo peor es que, por muchas vueltas que le dimos, no sabemos que significa...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Aunque, claro, esta anécdota no supera a otras grandes acciones sonámbulas de mi vida... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Como la vez que invité a Caro a dormir por primera vez a mi casa, allá hace unos 14 años y que, según ella, me puse a gritar como una desaforada. Ella creía que se iban a levantar mis papás a ver que me estaba haciendo la piba esta que había invitado, pero para tanto no sería, siendo que no pasó nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;O como la vez que, también siendo chica, me levanté para ir al cole y veo la cortina de mi ventana medio descolgada. Atando cabos y arrejuntando cachitos dispersos, me acordé que, soñando, me había parado en mi cama y empezado a descolgarla. Claro, como tenía los ojos cerrados (¡estaba durmiendo!), no veía lo que hacía, y encendí la luz que tenía en la cama. Aún en sueños, me di cuenta que lo que estaba haciendo no tenía sentido, y me acosté otra vez. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Bueno, y hablar... Soy de esas peligrosas que, cuando le da por hablar, hasta responde las preguntas que se le hagan! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Que desastre de persona... Jajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-3454796368862313278?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/3454796368862313278/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=3454796368862313278&amp;isPopup=true' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3454796368862313278'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/3454796368862313278'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/08/to-en-ermiso.html' title='To en ermiso?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5296367481279945200</id><published>2008-08-03T15:32:00.007+02:00</published><updated>2011-02-07T10:24:45.302+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>La Caqui</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW2DQvS8oI/AAAAAAAAAeU/8LUnjp-9WhU/s1600-h/DSCN3265.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230286709409903234" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW2DQvS8oI/AAAAAAAAAeU/8LUnjp-9WhU/s400/DSCN3265.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW0Kbg1DoI/AAAAAAAAAdk/KUc6i2oXlGs/s1600-h/DSCN3263.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230284633537842818" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW0Kbg1DoI/AAAAAAAAAdk/KUc6i2oXlGs/s200/DSCN3263.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 124px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 164px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW1EdJQKMI/AAAAAAAAAeE/qT7M1kpEIo0/s1600-h/DSCN3282.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230285630408239298" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW1EdJQKMI/AAAAAAAAAeE/qT7M1kpEIo0/s200/DSCN3282.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 88px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 116px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Unas cuantas fotos de Cacatúa.&lt;/span&gt; &lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Esta gata es genial. Le encanta subirse a mis apuntes cuando estudio, me sigue a todas partes, me pide mimos, ¡y es buenísimo como duerme ahora en verano! En la esquinita de mi cama, con las patas delanteras estiradas hacia adelante, onda &lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW1Er0tW1I/AAAAAAAAAeM/XAOh8ei_eLA/s1600-h/DSCN3288.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230285634348604242" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW1Er0tW1I/AAAAAAAAAeM/XAOh8ei_eLA/s200/DSCN3288.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 72px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 96px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;superhéroe. Cuando no lo hace &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;panza arriba.&lt;br /&gt;En invierno le gusta más dormir encima mio, como ya se vio en alguna foto.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW0KkCGmiI/AAAAAAAAAd0/4ohVklc3AHc/s1600-h/DSCN3280.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230284635824888354" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW0KkCGmiI/AAAAAAAAAd0/4ohVklc3AHc/s200/DSCN3280.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 105px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 140px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Pero miren esa posición, ¡esa carita!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;En las que está dentro de la caja del puzzle fue un soborno que le hice para poder estudiar un rato. Como ella se acuesta sobre mis libros, le saqué la tapa del puzzle del Guernica y la metí dentro. Se quedó tranquila, pero aún así no estudié mucho, ¡faltan ganas! Pero bueno, ya queda poquito para los exámenes de septiembre, me tendré que poner a estudiar un día de estos... Siempre le puedo echar la culpa a Caqui de que no puedo estudiar! Jajajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW2DuihjzI/AAAAAAAAAec/WwURqytVIEo/s1600-h/DSCN3284.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230286717409398578" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW2DuihjzI/AAAAAAAAAec/WwURqytVIEo/s400/DSCN3284.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 231px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 308px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5296367481279945200?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5296367481279945200/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5296367481279945200&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5296367481279945200'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5296367481279945200'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/08/la-caqui.html' title='La Caqui'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJW2DQvS8oI/AAAAAAAAAeU/8LUnjp-9WhU/s72-c/DSCN3265.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-9160093098395655295</id><published>2008-08-03T15:02:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:24:35.888+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>Cena y no-cine con los de la UNED</title><content type='html'>&lt;div style="color: #cc33cc; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Cena y no-cine. Exactamente. Habíamos quedado el jueves en Madrid para ir al cine, con los chicos de la UNED, en el programa de Veranos de la Villa, que ponen dos pantallas de cine en el Parque de la Bombilla y un montón de sillas de plástico para ver cuatro pelis (dos por pantalla) al aire libre. Como las películas empezaban a las 22:30, quedamos para cenar antes pero, claro, entre que llegamos, nos encontramos, decidimos donde cenar, pitos y flautas, entramos tarde al restaurante y a las 22:30 estábamos todavía cenando. O sea, tuvimos que descartar el cine y lo cambiamos por una terracita al lado del río hasta las tantas. Después unos cuantos siguieron hasta las cinco de la mañana. Yo, por supuesto, no estaba entre ellos, yo a la cama tempranito (bueno, no tanto, que entre una cosa y otra, me acosté a las tres).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;El Palacio Real y la Catedral de la Almudena a la vera del río Manzanares&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt-_Cn7uI/AAAAAAAAAc8/AlNxs9O1yJM/s1600-h/DSCN3269.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230277839846633186" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt-_Cn7uI/AAAAAAAAAc8/AlNxs9O1yJM/s400/DSCN3269.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt_KdGe-I/AAAAAAAAAdE/jap8b0JQcNQ/s1600-h/DSCN3270.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230277842910477282" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt_KdGe-I/AAAAAAAAAdE/jap8b0JQcNQ/s400/DSCN3270.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;La terracita. Óskar y Reme no querían salir en la foto, así que se las saqué a ellos primero! Jejeje.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt_t2eG7I/AAAAAAAAAdM/Gdf2OflbGxI/s1600-h/DSCN3272.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230277852412124082" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt_t2eG7I/AAAAAAAAAdM/Gdf2OflbGxI/s400/DSCN3272.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Tomy, Pilar y Javier tomándose una "pequeña" cervecita&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWuAGjWUXI/AAAAAAAAAdU/gJL-h5NYhh0/s1600-h/DSCN3273.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;span style="color: #993399;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230277859042808178" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWuAGjWUXI/AAAAAAAAAdU/gJL-h5NYhh0/s400/DSCN3273.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Parece que la morenísima Carmen no se cree mucho lo que le cuenta Rubén, mientras Montse mira su cerveza preguntándose si quedará muy mal si después se pide otra&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWuAdDy3fI/AAAAAAAAAdc/WLk2B4SuC24/s1600-h/DSCN3274.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230277865084476914" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWuAdDy3fI/AAAAAAAAAdc/WLk2B4SuC24/s400/DSCN3274.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-9160093098395655295?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/9160093098395655295/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=9160093098395655295&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9160093098395655295'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9160093098395655295'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/08/cena-y-no-cine-con-los-de-la-uned.html' title='Cena y no-cine con los de la UNED'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJWt-_Cn7uI/AAAAAAAAAc8/AlNxs9O1yJM/s72-c/DSCN3269.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-9001302487036623325</id><published>2008-08-01T08:45:00.005+02:00</published><updated>2011-02-07T10:24:29.066+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>Más México</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Me mandaron unos chicos que conocimos allá unas fotitos de cuando estuvimos bañándonos en Tankah, acá las dejo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229437667262767250" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJKx2gQ-oJI/AAAAAAAAAcs/OVJZrqhBv4o/s400/maya+348.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229437678671022450" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJKx3Kw6yXI/AAAAAAAAAc0/n5ZAqw17H20/s400/maya+349.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;¡Gracias, Yolanda!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-9001302487036623325?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/9001302487036623325/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=9001302487036623325&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9001302487036623325'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/9001302487036623325'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/08/ms-mxico.html' title='Más México'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SJKx2gQ-oJI/AAAAAAAAAcs/OVJZrqhBv4o/s72-c/maya+348.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-625081597769510819</id><published>2008-07-31T08:21:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.239+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>Misión imposible</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   No hay otra manera de describirlo. La búsqueda del Santo Grial no es nada comparada con la que emprendimos con Ale hace unos días.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   Como sabrán, Ale vive en Málaga y yo en Madrid. Bueno, yo en Guadarrama, que es necesario afinar un poco para contar la historia como merece. Guadarrama queda a unos 50 kilómetros de Madrid. Yo, por suerte, trabajo en Villalba (a 10 km de casa), así que me la suda bastante donde queda Madrid (bueno, tampoco tanto, que últimamente estoy bajando todas las semanas al cine o a clases de física, o a comprar cositas...).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;   Bueno, total, que a Ale lo aceptaron para hacer un máster en automática y robótica en una universidad madrileña (en la UPM), así que estamos buscando un pisito en condiciones para irnos a vivir (otra vez!!! :D) juntos. Pero ese piso ideal tiene que reunir una serie de condiciones muy difíciles de encontrar:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - Que no nos pidan aval (un aval es dejar inmovilizada en tu cuenta el dinero del alquiler por x meses. Si el aval es de 3 meses, pues alquilerx3 sin poder tocarlo de tu banco).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - De más de 50 m2.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - En Las Rozas o Majadahonda.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - Precio máximo del alquiler: 700 euros.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - Con terraza/patio/jardín.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - En urbanización.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;      - En una planta superior a la 2º.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;   Como dije, es imposible. No hay ni un solo piso que reúna esas características! Así que, ya me veo viviendo con el Gaditano debajo de un puente, o en una caseta. A menos, claro, que alguno conozca este lugar ideal. Se aceptan propuestas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-625081597769510819?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/625081597769510819/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=625081597769510819&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/625081597769510819'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/625081597769510819'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/07/misin-imposible.html' title='Misión imposible'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-375865022641286147</id><published>2008-07-09T20:50:00.011+02:00</published><updated>2011-02-07T10:24:19.303+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>México lindo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Todo acaba y todo se termina, y las vacaciones mexicanas no iban a ser una excepción... Todavía debo el relato del día antes de irnos, del sábado 28 en que nos fuimos con los de la universidad a pasear por la sierra, pero eso ya lo haré otro día, cuando tenga un rato (últimamente, estoy que no paro!).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Bueno, nos fuimos para México el domingo 29 (o sea, el mismo día que jugaba España la final de la Eurocopa '08 contra Alemania. El piloto del avión, ni bien subir, nos dijo que iba a intentar mantenernos informados de como iba la cosa y así nos enteramos de que Torres había marcado un gol en el '32 y de New York vino el notición que hizo saltar al avión: ¡¡¡España había ganado!!! Y haciendo un muy buen partido, acotaron los yanquis. De todas maneras, nos hubiéramos enterado en México, porque los mexicanos estaban como locos, contentos, decían ellos, con la victoria de la "madre patria").&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Llegamos al hotel a las mil. O a las mil y una, era tardísimo (para nosotros, que veníamos de siete horas en el futuro. En México serían las ocho de la tarde, pero en España ya eran las 3 de la mañana del lunes).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El lunes por la mañana tocaba reunión informativa en el hotel. Y como todos los informativos tienen propagandas, también nos contaron las excursiones que se podían contratar. ¡Queríamos hacerlas todas! Así que compramos un paquete para ir el martes a Tulum y Xel-ha, el miércoles a Chichén Itzá y Valladolid, el viernes a Cobá y Tankah y el sábado a la reserva de la biosfera de Sian Kaan. Casi nada. Y el jueves que teníamos libre queríamos ir a Islas Mujeres... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pero todavía era lunes, así que nos fuimos en taxi a &lt;b&gt;Playa del Carmen&lt;/b&gt;, donde me hice las consabidas trencitas (no pueden faltar en un viaje al Caribe!!!), no sin antes disfrutar de un refrescante trago (no alcohólico, claro) en la piscina.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221099834397655474" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSowYfgbI/AAAAAAAAAYU/uElwUjKdEW0/s400/DSC06979.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Barcito en Playa del Carmen.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221099847869331122" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSpikY9rI/AAAAAAAAAYk/uDsdEUJI45Y/s400/DSC06983.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Los helados apetecían de verdad, entre tanto calor y humedad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221099838937769506" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSpBS8JiI/AAAAAAAAAYc/KZX0NIK1OQw/s400/DSC06982.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Por la noche estábamos tan cansados que caímos redondos, ni discoteca ni ná de ná. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El martes, madrugón número 1. Nos pasaban a recoger a las 7:50 para ir a Tulum y Xel-Ha, así que, nada, despertador y andando. Pero no costaba levantarse temprano. Será que allá se hace de noche sobre las siete y media, ocho de la tarde, y todo se adelanta. Aún así, teníamos nuestros buenos legañones mientras recogíamos a los de los otros hoteles. &lt;b&gt;Tulum&lt;/b&gt;... Bueno, ¿qué puedo decir de Tulum? Había muuuuuuucha más gente que las otras veces que estuve (aunque esto se puede generalizar a todos los lugares, por desgracia). Pero sigue siendo hermoso. Las fotos no le hacen justicia, de verdad. Además, es todo tan mágico. A veces a uno le cuesta saber en que día estamos (y más cuando son vacaciones), y los mayas sabían por donde salía y se ponía el sol cada día concreto... Que máquinas estos mayas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;Lucía luciendo trenzas. Y bandana, que con el sol de allá, se quema el cuero cabelludo y se queda atrapado entre las trenzas! Algo muy desagradable, parece que tenés caspa a raudales.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837431433639618" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs--Nw3NsI/AAAAAAAAAY8/aF71cX8k7cw/s400/1.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;La parejita feliz. Feliz de estar de vacaciones, claro.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221099851813369506" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSpxQuNqI/AAAAAAAAAYs/y2F36kZnNcI/s400/DSC07016.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Tulum. Única ciudad maya amurallada y construida al borde del mar.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221099858046447474" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSqIezb3I/AAAAAAAAAY0/Sz-i-zYKsh4/s400/DSC07029.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837432611966914" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs--SJzD8I/AAAAAAAAAZE/LOnzQ4Lrv18/s400/2.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ahí en Tulum me encontré con un grupo de argentinos. Fue una experiencia muy rara. Y dirán, "¿rara por qué, si España está llena de argentinos?". Pero fue rara porque estos eran argentinos, venidos de Argentina, de vacaciones, sin saber nada de España. Así que, nos pasamos todo el trayecto del "trencito" que te lleva de la zona de parking a las ruinas (800 metros...) preguntándonos "¿qué tal España? ¿qué tal Argentina?".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;No nos dio tiempo de terminar de ver todo el sitio arqueológico, porque, como no es nada raro en este tipo de excursiones, tuvimos que salir corriendo al próximo destino: &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;b&gt;Xel-Ha&lt;/b&gt;. Paraíso acuático donde vimos un montón de peces de colores. Realmente, era como meter la cabeza en una pecera, impresionante. Nos tiramos desde las 12:00 hasta las 17:00 metidos en el agua. Mejor dicho, medio metidos en el agua. Para que se hagan una imagen mental bastante aproximada, les digo esto: veníamos de Europa. Del verano europeo, vale, pero blancos como la leche, todavía no habíamos tomado nada de sol ninguno de los dos. El primer sol que nos agarró fue el sol de julio del Caribe, de mediodía y tarde, metidos en el agua boca abajo (o sea, espalda y culo mirando al cielo), casi sin protector solar (no porque no nos hubiéramos puesto, sino porque ahí no te dejan usar protector normal, tiene que ser biodegradable, y se degradaba demasiado rápido, según pudimos comprobar al llegar al hotel y ver nuestra piel). O sea, me quedó el culo como una flor! Jajajajajajaa. Pero el lugar es precioso de verdad. 5 horas de esnorquel, sumergidos en esas aguas cristalinas. No hicimos muchas fotos, estábamos demasiado entretenidos nadando y mirando.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837434376551554" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs--YugfII/AAAAAAAAAZM/ihXWPokUKuM/s400/3.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al día siguiente, miércoles, a Chichén Itzá y Valladolid. De &lt;b&gt;Chichén&lt;/b&gt; no puedo decir nada, ya todos lo conocen. Ale flipó en colores cuando aplaudió frente a la pirámide y escuchó el quetzal respondiéndole. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837444111569714" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs--8_hEzI/AAAAAAAAAZc/72ABErmYDkE/s400/5.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;En el cenote de los Itzá.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837438076389666" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs--mgniSI/AAAAAAAAAZU/jUDXP2Ek3a4/s400/4.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Después de estar unas cuantas horas escuchando al guía (daba gusto, sabía un montón, y nos contó unas historias interesantísimas), paseando y comiendo (y esperando a la lluvia, que al final, no llegó) nos paramos una media horita en &lt;b&gt;Valladolid&lt;/b&gt;, un pueblo mexicano colonial no tan "turísitico" (¿existirá algo no turístico en Yucatán?).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;Bancos "tú y yo" en la plaza de Valladolid. Para que las parejitas hablen sin hacer nada indecente (que aburrido, ¿no?).&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837772637264546" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_SE2JWqI/AAAAAAAAAZk/t7OBwM91yoA/s400/6.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;El Gaditano de turista total.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837772884542162" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_SFxGgtI/AAAAAAAAAZs/KTCRR35DjKM/s400/7.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Para rematar la faena, a la vuelta al hotel, subimos a la crepería a comer panqueques y disfrutar de un batido, con la puesta de sol y los albatros acompañándonos.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837776614215298" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_STqUzoI/AAAAAAAAAZ0/bjNpORyKa0A/s400/8.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al día siguiente, jueves, era nuestro día libre. No cogimos ninguna excursión, para poder descansar un poco... Pero claro, eso de descansar iba a ser que no. Nos fuimos a &lt;b&gt;Isla Mujeres&lt;/b&gt; (es decir, taxi hasta Playa del Carmen, bus hasta Cancún, furgo hasta Puerto Juárez y ferry hasta la isla. Y a la vuelta, al revés, claro). Creo que este día fue el que menos me gustó. La isla es verdad que tiene unas playas increíbles (basta ver la foto), pero está muy sucio todo. Latas tiradas por ahí, animales explotados para "disfrute" del turismo... No sé, está todo como muy deteriorado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837779841998082" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_Sfr43QI/AAAAAAAAAZ8/W8XzVvhPIio/s400/9.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="font-size: 85%;"&gt;Alquilamos una bici para recorrer la isla.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222837788048142162" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_S-QYr1I/AAAAAAAAAaE/W1sOdezf8YY/s400/10.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y, para desquitarnos, al día siguiente, el que creo que más me gustó. &lt;b&gt;Cobá&lt;/b&gt; es otra ciudad maya, pero está en medio de la selva y muy poco reconstruida. Uno se da ahí idea de como tiene que haber sido llegar y verlo en el momento de su descubrimiento. En Cobá está la pirámide más alta de la península (42 metros) y a esta te dejan subir (todavía. Seguramente pase como con la de Chichén, que tengan que prohibirlo para poder conservarla). Las vistas desde ahí arriba eran indescriptibles. Selva, selva y selva, árboles, mariposas, pájaros... Eso sí, la subida cuesta, ¿eh? Los escalones son muy irregulares y, al no estar reconstruida, hay que andar con mucho ojo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838084615147090" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_kPDeDlI/AAAAAAAAAac/3eTPUq-e_Wo/s400/13.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838086532261090" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_kWMi5OI/AAAAAAAAAak/7UFVOoMvQmY/s400/14.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838430573127746" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_4X2R6EI/AAAAAAAAAa0/rGFSwkARV0g/s400/16.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838134840362162" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_nKKGBLI/AAAAAAAAAas/ES9nb3U52cQ/s400/15.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838081565905954" src="http://bp3.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_kDseVCI/AAAAAAAAAaU/1CHWebwMsYI/s400/12.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838432575287298" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_4fTocAI/AAAAAAAAAa8/80OafHXk-nU/s400/17.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838076327463090" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_jwLiCLI/AAAAAAAAAaM/Yg9Lqlxq-Y4/s400/11.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y después, ¡algo de turismo activo! Nos llevaron a un lugar cercano a Cobá llamado &lt;b&gt;Tankah&lt;/b&gt;. Es una reserva en medio de la selva, con un lago, cenotes, muchas plantas y animales. Es lo más selvático que vimos en México, yo creo. Había varias actividades para hacer, y lo primero que hicimos fue tirarnos por una tirolina. Yo, la verdad, no estaba muy segura de que me fuera a tirar, pero cuando vi lo suavecita que era, no me lo pensé más. Había dos, una de 92 metros y otra de doscientos y pico. Te daban un freno (el palo ese que tenemos en la foto),  pero en la segunda no me hizo falta usarlo, porque ¡casi me quedo en medio del agua! Claro, no dije que las tirolinas atravesaban el lago. Pues eso, que al tirarme por la segunda me habrán dado poco empujón o algo, porque no llegué hasta el final. Me quedó muy poquito, apenas unos dos metros o así, ¡pero el tío que te ayudaba a frenar y bajar me tuvo que ir a buscar! Jajajaja. Después tenías que volver casi al punto de inicio por el lago, así que nos subimos con otra parejita a unos kayaks que tenían para tal fin y, mientras los chicos remaban, las chicas mirábamos y disfrutábamos del paisaje. ¡Hasta vimos una tortuga! Y un pájaro azul precioso, a ver si encuentro alguna foto de él. Y claro, después del duro esfuerzo de llegar al otro lado, un breve descanso en las hamacas, esperando que llegara el resto del grupo para ir a refrescarnos. ¿A una piscina? ¿A un lago? No, ¡a un cenote! El agua estaba fresquita, pero súper clara. Además, el techo no se había caído en todas partes, así que había una zona onda caverna, con nidos de golondrinas y de murciélagos. Y todo lleno de plantas por todas partes... Uf, buenísimo. Que bien, sacarse el calor de encima metiéndonos en un cenote. Increíble. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Jajajaja, como increíble fue también que Ale se había olvidado de llevar bañador y tenía puestas unas bermudas que, al mojarse, se transparentaban completamente! Por respeto al Gaditano no pongo la foto que le hicimos saliendo del agua, con un salvavidas tapando sus partes nobles. Cuando digo que se le transparentaba todo, es que realmente se transparentaba TODO. Jajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Lo siguiente fue una comida preparada por los habitantes de esa aldea (mayas, nos dijeron). Arroz, guacamole, fajitas de pollo, frijoles... Todo muy mexicano. Y muy rico. Riquísimo. Y como bebidas había las de siempre (Coca-Cola, cerveza, agua, ...) y una infusión (fría) de hibiscus (rosa china) que estaba deliciosa. Ah, y de postre, además de la fruta a la que ya nos habíamos acostumbrado (creo que nunca había comido tanta fruta como en estas vacaciones) había yuca (creo, no me acuerdo qué tubérculo era), que para darle algo de onda (no tenía casi ninguna, la verdad) se mojaba en azúcar moreno con pimienta y picante. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana; font-size: 85%;"&gt;A punto de lanzarnos por la tirolina. ¡Esos son los frenos que evitan que te estampes contra el árbol al que está atado el cable! Si llegás al otro lado, claro, jajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838434430150562" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_4mN3Z6I/AAAAAAAAAbE/dGrzAre6R6Q/s400/18.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838440575237250" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_49G9_II/AAAAAAAAAbM/nEh-xPOZtMs/s400/19.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt; &lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;¡Remen, remen, remen!&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838441769000818" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHs_5BjlX3I/AAAAAAAAAbU/LeenuP62H8U/s400/20.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838700277731458" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAIEk3kII/AAAAAAAAAbc/pqfYM_rBi1g/s400/21.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;A Ale le gustaron tanto las hamacas que se compró una para la casa de sus papás.&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838705500494434" src="http://bp2.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAIYCEmmI/AAAAAAAAAbk/fnFY9oBP9J0/s400/22.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;Esto es vida...&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838709692466114" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAInphA8I/AAAAAAAAAbs/FKbL4wuBrrI/s400/23.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;El cenote...&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838711358206850" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAIt2qM4I/AAAAAAAAAb0/9E8KB99Jz3k/s400/24.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana; font-size: 85%;"&gt;... desvelando todos los encantos del Gaditano!&lt;/span&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838713567278226" src="http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAI2FV9JI/AAAAAAAAAb8/05GE6yvbRqw/s400/25.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al día siguiente nos tocaba ir a la reserva de Sian Kaan, pero Ale se puso malo de la panza y nos tuvimos que quedar en el hotel. Bueno, "se puso malo"... Hasta que vio a la doctora que vino a atenderlo a la habitación. En ese momento se le curó todo! Nah, la chica era guapísima y Ale se enamoró, pero estuvo malo de verdad, el pobre. Y mientras él volaba de fiebre en la habitación, yo aproveché a bajar un rato a la piscina, sin lamentar no haber ido a la Reserva de la Biosfera, porque nos habían comentado que estaba muy sucia, con latas y papeles por todas partes... Una pena como tienen la selva. Y ahora que quieren hacer un aeropuerto en Riviera Maya se van a cargar el resto de selva que tenían. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAP8l4r_I/AAAAAAAAAcE/lchT8K-rOM4/s1600-h/26.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222838835573469170" src="http://bp0.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHtAP8l4r_I/AAAAAAAAAcE/lchT8K-rOM4/s200/26.jpg" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px;" /&gt;&lt;/a&gt;En fin, hora de hacer las maletas y tirar para España. El vuelo de vuelta fue muy tranquilito, nada digno de mención. Bueno, tal vez que estaba tan descolocada que no sabía si era lunes o domingo, pero me imagino que será normal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;¿Creen que las vacaciones terminaron ahí? Ni mucho menos. Todavía quedaba una semana entera, que ya contaré en otro post.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-375865022641286147?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/375865022641286147/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=375865022641286147&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/375865022641286147'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/375865022641286147'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/07/mxico-lindo.html' title='México lindo'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_4Z-xoJCoHaw/SHUSowYfgbI/AAAAAAAAAYU/uElwUjKdEW0/s72-c/DSC06979.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8253267943367151140</id><published>2008-06-24T18:59:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.240+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>¡¡¡10!!!</title><content type='html'>&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ayer me dieron la primera nota, energía y medio ambiente, un mísero 3,5. La verdad que creí que me había ido mejor, pero bueno, 3,5. Y eso no es digno de una entrada, ¿no? Pero la nota que me dieron hoy... Eso son palabras mayores. ¡Y tanto! En técnicas instrumentales en química me saqué un diez!!! O me pusieron un diez, mejor dicho. Matrícula de honor.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; No me lo puedo creer. Miren, miren por ustedes mismos:&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SGEp22B-iUI/AAAAAAAAAYM/xABaBJ8kJYc/s1600-h/Notas.bmp" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215495865665227074" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SGEp22B-iUI/AAAAAAAAAYM/xABaBJ8kJYc/s400/Notas.bmp" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8253267943367151140?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8253267943367151140/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8253267943367151140&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8253267943367151140'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8253267943367151140'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/06/10.html' title='¡¡¡10!!!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SGEp22B-iUI/AAAAAAAAAYM/xABaBJ8kJYc/s72-c/Notas.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6593924526451081620</id><published>2008-06-24T13:19:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.241+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>La 'chispas'</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El domingo descubrí una nueva faceta mia: ¡se me da bien ser electricista! Bueno, tal vez "bien" es un poco exagerado. Me explico.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El viernes me fui a Ikea con mi querida (agh) madre. La verdad que esa tarde merece una entrada aparte... Uf, que suplicio! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Salí a las tres del curro, me fui a casa a intentar comer algo (justo ese día estaban pintando el techo de la cocina, así que estaba todo cubierto de plásticos y cartones. Ergo, no comí). Sobre las cuatro y pico, cinco, me voy para Fuencarral. Atascazo. Llegando a la oficina de mi mamá me perdí, media hora dando vueltas hasta que logré reconocer algo (era la segunda vez que iba a la oficina, che). Salimos para Ikea. Atascazo impresionante. Calor. Coches. Humo. Bocinas. Aaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Por suerte, llegamos a Ikea y no había mucha gente. Normal. Estaban todos en la carretera. Estuvimos paseando entre esos salones tan bien armaditos, los dormitorios irreales y las cocinas de ensueño, hasta que llegamos a donde había que arremangarse las mangas y empezar a cargar bolsas y cajas. Ahí fue donde mi mamá hizo 'crack'. Justo ahí. No se podía pretender que cogiera una bolsa correcta (le pedí unas ruedas para un mueble y me trajo unas cajas!!!), o que colaborara manteniendo quieto el carrito mientras yo subía las estanterías (uf, eso pesaba, al menos 72 kilos!). La pobre estaba reventada. Si no fuera porque me tocó acomodar todo, era hasta gracioso! Jajajaja, que empanada que llevaba. Lo peor es que se daba cuenta y se reía sola, la muy guacha (cabrona). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pero lo que iba a contar no era eso. Era la odisea de mis apliques.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El piso que estamos alquilando no tiene lámparas en el techo. Las tiene en las paredes. Y claro, como estábamos dándole un cambio de look a las habitaciones, los apliques horribles que había tenían que desaparecer. Mis papás compraron sus luces en Leroy Merlin, pero como no había ninguna que me gustara para mi habitación, tuve que esperar a ir a Ikea para ver algo que me gustara. Son dos cachos de lamparones impresionantes. Me tengo que poner a hacer fotos, pero mientras, cuento. Es un cristal como de 40x20 cm que va montado sobre un soporte y atrás, dos foquitos. El cristal tiene unos dibujos como de unas hojas, sobre un fondo blanco. Como el jueves había ido el electricista y yo todavía no tenía elegidos los apliques, mi habitación estaba a oscuras. Además, me había empeñado en que las luces las ponía yo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Y eso intenté hacer el domingo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Saco los apliques de la caja y, ¡oh, sorpresa!, no eran para conectar directamente a la corriente, sino que ¡eran de enchufar! Ah, no, eso no podía quedar así. Así que, desmonté el sistema para sacarle el cable que iba al enchufe, me peleé media hora con los cables que salían de mi pared (había que atornillar unos minitornillos muy chiquitos y, si no fuera porque tengo las uñas largas, no sé como lo hubiera hecho). Triunfal, conecto la luz en mi habitación, le doy al interruptor y... ¡¡¡NADA!!! Nada en absoluto. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Como soy tan lista, había terminado de montar tooooooodo antes de comprobar que funcionara, así que, ocho pasos para atrás (desconectar la electricidad, sacar el vidrio, abrir el cajetín, desatornillar tres tornillos y dos minitornillitos) y darme cuenta que uno de los cables que tenían que estar apretados por un minitornillito se había roto. Vale, que se rompa, lo arreglo, ¿y qué? Y eso hice. Lo arreglé. Pero esta vez no iba a caer en la tontería de montarlo todo. Triunfal, conecto la luz en mi habitación, le doy al interruptor y... ¡¡¡NADA!!! Nada en absoluto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;¿Y ahora qué pasaba? Que no había apretado uno de los minitornillitos (parece que era importante). Nuevamente triunfal, conecto la luz en mi habitación, le doy al interruptor y... ¡¡¡EUREKA!!! Va a ser verdad eso de que a la tercera va la vencida. ¡Logré conectar, yo solita, las luces de mi habitación! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;No se me puede olvidar mencionar que, durante todo ese proceso (largo proceso), mi papá me ayudó diciéndome cosas como "para comprobar que no haya electricidad no toques los cables con la palma de la mano, sino con el revés" o "hay que apretar el minitornillito para que hagan contacto los cables", etc. mientras que mi dulce madre, mi progresista madre, mi moderna madre me decía "Lucía, no hagas vos eso, no es de chicas hacer esas cosas, parecés un marimacho". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Pues este marimacho se vale ella solita para hacer los arreglos de la casa. ¡Viva la independencia de la chispas!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6593924526451081620?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6593924526451081620/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6593924526451081620&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6593924526451081620'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6593924526451081620'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/06/la-chispas.html' title='La &apos;chispas&apos;'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7098619526183650275</id><published>2008-06-22T18:28:00.009+02:00</published><updated>2011-02-07T10:23:40.484+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='estudiantes'/><title type='text'>Cena ambientada</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El viernes 13 de junio nos fuimos de cena con los de la facu, para festejar el cierre del segundo cuatrimestre. No se puede decir que sea fin de curso, porque para septiembre hay que estudiar otra vez (y entonces, empezaremos el curso 2008-2009), así que, eso de fin de curso, como que no existe. Pero como terminamos los exámenes, nos merecíamos un descanso, ¿no?&lt;/span&gt; &lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;En fin, dejo acá unas fotos que demuestran lo bien que nos lo pasamos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6CUHpUuHI/AAAAAAAAAXs/EwtmSnSA7cE/s1600-h/Todos.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214748700702980210" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6CUHpUuHI/AAAAAAAAAXs/EwtmSnSA7cE/s400/Todos.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Para cuando hicimos esta foto, algunos ya se habían ido, pero éramos unos cuantos.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6CUHpUuHI/AAAAAAAAAXs/EwtmSnSA7cE/s1600-h/Todos.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6Cle_d9_I/AAAAAAAAAX0/F9XYaRaqfS4/s1600-h/Ladies.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214748999027652594" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6Cle_d9_I/AAAAAAAAAX0/F9XYaRaqfS4/s400/Ladies.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Las niñas, posando para la foto. Para la décima foto, al menos, porque nos íbamos agregando al ir viendo los flashes, hicimos, al menos, 74 versiones de este grupo! Jajajajaja.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ay, el amor, el amor, está en todas partes. Claro, después de tres años de desdichas compartidas, es normal que nos queramos tanto, ¿no? Carmen y yo en una, Ruth y Montse en otra.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6C6WubjOI/AAAAAAAAAX8/BroISZnduIA/s1600-h/Carmen+y+yo.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214749357585960162" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6C6WubjOI/AAAAAAAAAX8/BroISZnduIA/s320/Carmen+y+yo.jpg" style="cursor: pointer; float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6DJUADXrI/AAAAAAAAAYE/UCF2i_0joaM/s1600-h/Montse+y+Ruth.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214749614552604338" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6DJUADXrI/AAAAAAAAAYE/UCF2i_0joaM/s320/Montse+y+Ruth.jpg" style="cursor: pointer; float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7098619526183650275?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7098619526183650275/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7098619526183650275&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7098619526183650275'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7098619526183650275'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/06/cena-ambientada.html' title='Cena ambientada'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SF6CUHpUuHI/AAAAAAAAAXs/EwtmSnSA7cE/s72-c/Todos.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8683124467714186588</id><published>2008-06-18T08:15:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:47.621+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Pinturas, pintores y ¡horrores!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Ayer al fin llegó el gran día. Iban a empezar a pintar la casa (primero mi habitación) con los colores que habíamos elegido hace una semana, o así, y que todavía no habíamos visto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Llego a mi casa a las tres, después de un arduo (?) día de trabajo, y me encuentro el piso patas para arriba. Todo lo que había en mi habitación y en la de mi papá estaba repartido entre el salón, la habitación de mi mamá y la del ordenador. No teníamos lugar casi para sentarnos, por no hablar de lo que me costó cortarme un tomate para almorzar. Por la mañana se habían dedicado a proteger los muebles, mover las cosas que faltaban y pintar los techos y justo cuando le iba a hincar el diente a la ensalada, me llama Monir (uno de los pintores) y me dice "¿te gusta así el color?". ¿Cómo describir la cara de asco, miedo y horror que me embargó? Yo había elegido (o creía haber elegido) un color rosa viejo, casi como las letras con las que escribo. Y el pibe este me estaba mostrando un trozo como de un metro cuadrado de mi pared, ¡¡¡naranja fosforescente!!! Naranja como los resaltadores Faber-Castell, igualito. Le expliqué que mi habitación era rosa, que la naranja era la de mi mamá (un naranja que no le iba a gustar. ¿Se imaginan viviendo en un cuarto naranja fosforito???). Se fue a buscar el rosa y se dio cuenta de que se lo habían olvidado. Así que, aproveché a comer mi ensalada y a sacar fotos a esa cosa tan horrible que era el color del cuarto de mi mamá, para decirle que se fuera haciendo a la idea de que no iba a poder volver a dormir en su vida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Cuando al fin llegó el chico con mi rosa, yo estaba acojonada (cagada). Con los dedos cruzados y poniendo mi mejor cara, me acerco al bidón que me acompañaría unos cuantos años para ver ¡¡¡rosa chicle!!! Y cuando, para tranquilizarme, el pibe pintó el mismo metro cuadrado para que viera que el color no era tan tarta de fresa, casi lloro. Mejor estaba, es verdad, pero ¡no era eso lo que yo quería! A medida que se fue secando fue quedando mejor, la verdad sea dicha, pero seguía siendo muy... ¡Rosa! Le pregunté si no se le podía poner un poco de negro y volvió con un color un poco más violetita (le había puesto azul), sin dejar de ser rosa, que me gustó un montón. Hicimos la correspondiente prueba en la pared, la secó, volvió a darle otra mano y ¡¡¡bingo!!! Así que, unas tres horas más tarde de lo previsto, empezó a pintar mi habitación de un color PRECIOSO. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Ya subiré fotos cuando la casa vuelva a ser una casa (anoche dormí con las ventanas abiertas, la cama en el medio de la habitación, cosas mías y de mi mamá -hoy empiezan con el naranja horrible- arrinconadas por todas partes).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Con la pintura de la habitación de mi papá también tuvieron que hacer magia. Él había elegido un verdecito muuuuuuuy claro, y en la pared, de tan claro, quedaba tan indefinido y tan amarillento, que dolían los ojos. Pero al final también le retocaron la pintura y quedó un verde muy bonito. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Hoy empiezan con el cuarto del ordenador (azul) y el de mi mamá (naranja fosforescente, color que le encantó; allá ella) y sólo quedará el salón, el pasillo y el balcón para acabar la aventura.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8683124467714186588?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8683124467714186588/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8683124467714186588&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8683124467714186588'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8683124467714186588'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/06/pinturas-pintores-y-horrores.html' title='Pinturas, pintores y ¡horrores!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8991773581270902206</id><published>2008-06-06T14:42:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:23:19.263+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>Mirlo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Mi mamá y yo llevamos dos días de angustia y desesperación. El miércoles, cuando volví a casa del trabajo, me pareció escuchar un pajarito piando en la chimenea. Abrí las puertas y no había nada, y preferí no darle más vueltas. Cuando llegó mi mamá y escuchó el pio pio, nos pusimos manos a la obra, a intentar rescatar al bicho. Ya no había dudas de que había un pajaro atrapado en la chimenea. Desmontamos todo lo que podíamos desmontar y no ganamos nada (es más, al sacar una chapa que tapaba el agujero de la chimenea por la parte superior, cayó un esqueleto de pájaro, que le hizo compañía a otro que ya había metido en esa caja mortal). Nos asomamos por la chimenea, sacamos fotos al hueco, para ver si estaba por ahí el pájaro, mientras el pobre animal estaba pio pio, batiendo las alas, intentando liberarse, y nada. Nos resignamos a que moriría ahí, no podíamos hacer nada. Todo esto fue el miércoles.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El jueves por la mañana, a la hora que solemos desayunar, no se podía estar en casa. El pio pio era desquiciante. Teníamos una impotencia que ya no sabíamos si queríamos sacarlo o que se muriera. Hasta llamamos a los bomberos, pero nadie nos ayudó.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Ayer por la tarde ya no se lo escuchó. Hasta que cayó el sol y volvieron los esperanzadores/horribles pio pio y arañar de metales. Le dejamos una luz encendida, enfocando el agujero, con los dedos cruzados para que el animal se diera cuenta de que por ahí tenía salida. Por la noche no se volvieron a escuchar, ya creíamos que habría muerto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Esta mañana, pio pio otra vez. Y con fuerza, era increíble después de tanto tiempo ahí metido. Sobre las ocho menos algo de la mañana empecé a buscar la ropa que me pondría para otro día de trabajo (y exámenes y llegada de novio, pero no viene al caso), cuando escuché "plof" metálico. ¡¡¡El pájaro había salido!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Desperté a mi mamá, casi llorando de la alegría le abrimos la puerta del balcón para que volara a su libertad. No estaba ni atontado, ni lastimado, ni nada, sólo asustado porque había dos humanas, un perro y una gata mirándolo con cara de tontos. Era un pájaro negro, con el pico naranjita. O sea, un mirlo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Oh, que bonito final, dirá alguno. No, no es el final. Al rato de irse el pedazo de mirlo que había en nuestra chimenea, se escucha, otra vez, pio pio. Más bien pio pio al cubo. Creo que hicieron un nido ahí y que al fin explosionaron los huevos. Así que tenemos pio pio por una temporada. Por lo que estuve leyendo por internet, los poyuelos (¿no es polluelos?) están 12 días en el nido, así que, dos semanitas de serenatas nos esperan!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #663366; font-family: Verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208751023119066210" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SEkzdVh25GI/AAAAAAAAAXk/F-ealFG3hZw/s400/mirlo.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8991773581270902206?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8991773581270902206/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8991773581270902206&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8991773581270902206'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8991773581270902206'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/06/mirlo.html' title='Mirlo'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SEkzdVh25GI/AAAAAAAAAXk/F-ealFG3hZw/s72-c/mirlo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-370420631822618506</id><published>2008-05-28T21:47:00.005+02:00</published><updated>2011-02-07T10:56:51.190+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Propaganda de Endesa</title><content type='html'>&lt;div style="color: #993399; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #663366; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: #993399;"&gt;Si, ya lo sé, es más mentira que las que decía Pinocho, pero me encanta esta propaganda. Esta y la de Repsol. Les dejo las dos, para que miren por ustedes mismos. En la de Endesa me encanta la nena que le dice a sus papás "Vosotros". Y el nene que dice "no me lo creo". Me gusta, vamos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="355" width="425"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TjNugBtGK3U&amp;amp;hl=es"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/TjNugBtGK3U&amp;amp;hl=es" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="355" width="425"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/McUd4NNs95c&amp;amp;hl=es"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/McUd4NNs95c&amp;amp;hl=es" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-370420631822618506?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/370420631822618506/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=370420631822618506&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/370420631822618506'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/370420631822618506'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/05/propaganda-de-endesa.html' title='Propaganda de Endesa'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6459171674590321500</id><published>2008-05-27T18:04:00.003+02:00</published><updated>2011-02-07T10:23:07.628+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>México!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Eso, que nos vamos a Rivera Maya con el Gadi, del 29 de junio al 6 de julio. Vamos a pasar su cumple allá!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Todavía estoy que no me lo creo. Mejor no me lo creeré hasta que no estemos en el avión, que ya sabemos como son los viajes charter...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6459171674590321500?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6459171674590321500/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6459171674590321500&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6459171674590321500'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6459171674590321500'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/05/mxico.html' title='México!'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5185426321285136604</id><published>2008-05-11T17:56:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:22:56.018+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='animalitos'/><title type='text'>La buena acción del día (o la mala del año, según quien mire)</title><content type='html'>&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;Esta mañana, cuando saqué a pasear a Stan, íbamos caminando por el camino de  tierra por el que solemos ir, cuando Stan medio empezó a perseguir a un animal  que estaba oculto entre la hierba. Pensé que sería una rata, o un pájaro, pero  cuando pasé por ahí, unos ojazos azules me miraban desde una carita de gatita  preciosa. No había visto nunca gatos por ahí, no sabía si estaban abandonadas  (eran tres nenas) o si la madre andaría por ahí cerca. La cosa es que una de las  gatas empezó a seguir a Stan. Yo iba con mi libro de Medio urbano, porque en  época de exámenes hay que aprovechar todos los momentos para estudiar, pero esta  vez lo usé para sentarme encima. Como estos últimos días estuvo lloviendo mucho,  estaba todo embarrado, así que puse el libro en el suelo y me puse a jugar con  la gatita. Stan no quería saber nada, estaba enojadísimo, indignado!, pero la  loca se me trepaba por todas partes, mientras sus hermanas decían "miau,  miauuuu". Total, que estuve como 20 minutos ahí, y de la madre, ni noticias. Así  que, até a Stan para poder tener las dos manos libres, me doblé la sudadera  (buzo), así, como haciendo una bolsa, y metí las tres gatas adentro, agarré a  Stan, el libro y a duras penas, pude llegar a casa. Las guachas se me trepaban  por todas partes, por los brazos, por los hombros, por la nuca... Yo tenía miedo  que se me cayeran, pero al final, logré tocar el timbre para darle la  (desagradable) sorpresa a mi papá y a Cacatúa (increíblemente, yo creí que se  iba a alegrar de tener tres bebés!!!), mientras mi mamá les puso leche tibia en  un cuenco y las dejamos en el lavadero, con papel de diario, mientras  desayunábamos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     Cuando llevé a Cacatúa al lavadero para que viera a las cachorras (una blanca con manchitas naranjas y ojos azules, otras dos súper parecidas, negritas con pelitos naranjas y blancos, una con ojos azules y la otra, verdes), se quedó  parada en el lugar, mirando, y después empezó a retroceder, caminando hacia  atrás! y se fue, toda ofendida, a dormir a la cama de mi mamá.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;Mientras  desayunábamos, las nenas investigaron todo el lavadero. Se metían por detrás de  la lavadora (lavarropas), se trepaban a la tabla de planchar... O sea, en  confianza total ya las pibas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     Pero, claro, a mí me carcomía la duda, a ver si la madre las estaba buscando, y  yo las había secuestrado! Total, que desayuné de prisa y corriendo y le dije a  mi mamá que me acompañara al lugar donde las había encontrado, a ver si estaba  la madre. Así que, otra vez para allá que nos fuimos las cinco.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;   De la madre, ni rastro. La posibilidad de traérnoslas a  casa iba creciendo por momentos. Las otras, ajenas a todo el lío que habían  armado, saltaban de roca en roca, se trepaban por nuestros pantalones, se  dormían en nuestros hombros... Una hasta se me metió por adentro de la camiseta  (remera)!!! Jajajajaja.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     Pasadas unas dos horas, decidimos volver. Nos encontramos con un tipo que venía  con un perro y nos dijo que hacíamos bien en llevárnoslas, porque si las  agarraba un perro las podía matar. Nos quedamos un rato de charla, hasta que  llegó otro hombre. No sé como se llama, pero lo conocemos de verlo todos los  días cuando paseamos a Stan. Es un hombre del campo (muy cerca de donde él tiene  las vacas fue donde encontré a las gatas), que vive cerca de la casa de la  cultura de Guadarrama. Fue ver a las gatas y ofrecerse a quedarse con una o dos.  Mi mamá y yo estábamos contentas (bueno, yo tenía la esperanza de quedármelas,  son tan lindas!!!). Entró en su casa a buscar algo donde poder llevar las gatas,  y cuando salió dijo que si queríamos, se quedaba con las tres, que él tenía  mucho terreno y que le encantaban los animales. Así que, se quedó con las tres  nenas y volvimos parte del camino hablando de libros, de lo mal que está el  mundo, con tanta violencia y tal, y de lo cariñosos que son los  animales.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     Total, que tres horas después de encontrar a las gatas, les encontramos una casa. El más contento, mi papá, que ya se veía con cuatro gatas en casa. Yo,  contenta en parte, porque las gatas habían encontrado casa, pero un poco triste  de que no fuera la mia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify" style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;     &lt;/span&gt;&lt;span style="color: purple; font-size: 100%;"&gt;    Al  rato de estar en casa, empezó a diluviar, así que creo que las gatas tuvieron un  montón de suerte de como fue la mañana.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5185426321285136604?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5185426321285136604/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5185426321285136604&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5185426321285136604'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/5185426321285136604'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/05/la-buena-accin-del-da-o-la-mala-del-ao.html' title='La buena acción del día (o la mala del año, según quien mire)'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6044040147870735912</id><published>2008-05-07T10:42:00.004+02:00</published><updated>2011-02-07T10:22:47.481+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='eventos'/><title type='text'>Mi cumple</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Es más fuerte que yo, no puedo seguir estudiando. Estoy harta de la ganadería bovina, de la industria y de lo demás. Por no hablar de la termodinámica y todo eso, así que, mejor voy a hacer algo que tendría que haber hecho hace mucho: contarles que tal fue el día de mi cumple!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Como todas las mañanas, me vino a despertar Stan para que lo baje a mear. Así que, sobre las ocho y media, pa'bajo con el niño. Mi mamá estaba en la computadora y cuando me vio la muy guarra no me dijo ni feliz cumpleaños ni nada, se me quedó mirando como quien ve a un muerto. Vaya comienzo de cumple... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Paseamos todo lo que Stan quiso (bueno, si por él fuera, viviría en la calle) y cuando subí me encontré una bandeja de madera sobre la mesa, con un zumo de naranja, una napolitana, alfajores de maizena, un tecito y una planta. Y el libro de Harry Potter que había pedido, con una carta dedicatoria de mi mamá preciosa (la carta, no mi mamá). Saqué fotos, pero creo que se perdieron. La cuestión es que la intención de mi mamá era llevarme el desayuno a la cama, pero como Stan le ganó de mano a la hora de despertarme, pues tuvo que cambiar un poco los planes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El día transcurrió de manera normal, nos fuimos a pasear a El Escorial y llegó la hora de hacer los ñoquis... Mi mamá estaba cagada, porque tenía miedo de que le salieran mal y nos quedáramos todos sin comer. Por la noche, llegaron Carmen, Carlos y Mireia y nos dispusimos a evaluar a mi santa madre... Debo decir que aprobó con éxito. Carlos hasta repitió ñoquis! Claro que antes puso cosas para picar, pero hasta sobraron ñoquis!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y así, amenamente, llegaron las dos de la mañana hablando de física cuántica. Exacto, de física en el día de mi cumple. Esta gente no me quiere nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al fin de semana siguiente llegó Ale, ya para quedarse en España (¿o no?), y me trajo el último de los regalos por mi cumple. No, miento, el último me lo dieron este fin de semana mis cuñados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y ese es el relato de mi cumple. Un día normalito, ¡¡¡pero con muchos ñoquis!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6044040147870735912?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6044040147870735912/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6044040147870735912&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6044040147870735912'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6044040147870735912'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/05/mi-cumple.html' title='Mi cumple'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-8042390880955204140</id><published>2008-05-05T18:01:00.005+02:00</published><updated>2011-02-07T10:59:31.243+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='retos'/><title type='text'>El Guernica</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;¡¡¡Terminé el puzzle!!! 3000 fichitas que están al fin en el lugar que les corresponde. Ya subiré alguna foto, es enorme y muy difícil!&lt;br /&gt;Al fin terminé el gran puzzle.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-8042390880955204140?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/8042390880955204140/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=8042390880955204140&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8042390880955204140'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/8042390880955204140'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/05/el-guernica.html' title='El Guernica'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6671475734653120361</id><published>2008-03-26T17:53:00.004+01:00</published><updated>2011-02-07T10:22:21.305+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='madres'/><title type='text'>Mi mamá se quiere escaquear (zafar)</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Sí, sí, como lo leen... Mi mamá quiere eludir su responsabilidad de madre. Si hace (casi) 28 años me trajo al mundo, ya va siendo hora de que vuelva a hacer algo por mi, y así también lo habrá pensado ella, porque hace unos días (el 29 de febrero) se ofreció &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;de manera total y completamente voluntaria&lt;/span&gt;, a amasar ñoquis para mi cumple. Claro, como Norma los hacía, ella no va a ser menos. No conforme con cocinar para tres, me dijo que invitara a alguien (Ale sigue en Malasia), así que tiene que cocinar este sábado para cinco personas. Y claro, lleva ya rato diciendo que ñoquis va a hacer, pero que también una carne, o una picadita, o un postre potente, que los ñoquis son poca cosa para tanta gente. O sea, que no quiere cumplir lo prometido! ¿Será guarra? Primero me dice que me va a hacer ñoquis, y ahora dice que va a hacer un ñoqui por cabeza. Por mucho que yo diga, no puedo hacer nada, así que, disfrutaré de EL ñoqui en tres días por mi cumple. Snif...&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6671475734653120361?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6671475734653120361/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6671475734653120361&amp;isPopup=true' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6671475734653120361'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6671475734653120361'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/03/mi-mam-se-quiere-escaquear-zafar.html' title='Mi mamá se quiere escaquear (zafar)'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-251200336480607766</id><published>2008-03-23T16:15:00.037+01:00</published><updated>2011-02-07T10:22:14.889+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>France</title><content type='html'>&lt;div align="justify" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Oh, la France... Que bonita es Francia. Volvimos ayer después de una semana en el país vecino.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTfaIpAfI/AAAAAAAAAVA/097_-gDRIyU/s1600-h/DSCN2584.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990589137125874" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTfaIpAfI/AAAAAAAAAVA/097_-gDRIyU/s200/DSCN2584.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 109px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 145px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTwqIpAgI/AAAAAAAAAVI/eiPlIMWr2qw/s1600-h/DSCN2593.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990885489869314" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTwqIpAgI/AAAAAAAAAVI/eiPlIMWr2qw/s200/DSCN2593.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 111px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 83px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Estuvimos &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;alojados en una mini &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;casita &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;e&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;n &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Saint Pierre la Mer&lt;/span&gt;, a orillas del Mediterráneo. El domingo ponen un mercadillo que hizo las delicias de mi mamá, aunque a Stan le gustó más el solecito y el mar. Y a mí también,&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aS96IpAdI/AAAAAAAAAUw/JABCgBx3p-o/s1600-h/2DSCN2591.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990013611508178" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aS96IpAdI/AAAAAAAAAUw/JABCgBx3p-o/s320/2DSCN2591.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 134px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 165px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; para que nos vamos&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; a engañar... El &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;día estaba precioso, lástima el viento, que nos&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; volaba y levantaba muchísima arena. Aún así, estuvo bien este primer día de descanso post-viaje.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; Son cerca de 900 kilómetros de Guadarrama a St. Pierre, así que el domingo nos lo tomamos con muuuuuuuuuucha calma.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aS1aIpAcI/AAAAAAAAAUo/n-0KO4IDdqc/s1600-h/2DSCN2566.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aS1aIpAcI/AAAAAAAAAUo/n-0KO4IDdqc/s1600-h/2DSCN2566.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180989867582620098" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aS1aIpAcI/AAAAAAAAAUo/n-0KO4IDdqc/s320/2DSCN2566.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 164px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 371px;" /&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Por la tarde nos fuimos a &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Béziers&lt;/span&gt;, origen de la idea de ir a Francia. Beli me &lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aUMKIpAiI/AAAAAAAAAVY/AMN5Oytsp4A/s1600-h/DSCN2616.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180991357936271906" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aUMKIpAiI/AAAAAAAAAVY/AMN5Oytsp4A/s320/DSCN2616.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 178px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 236px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;regaló para Navidad un libro que se llama "La reina oculta". Trata de una chica que vivía en Béziers hasta que la cruzada contra los cátaros destruyó la ciudad. Cuando nos planteamos el ir a algún lugar de vacaciones en Semana Santa, al principio hablábamos de ir a Canarias, pero surgió el ir al sur de Francia y tanto mi mamá como yo, que&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; habíamos devorado el libro, nos entusiasmamos con la idea. Claro que esa idea tan &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;romántic&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;a que teníamos de Béziers no se corresponde para nada con la realidad, pero fue interesante pasear por &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;sus decadentes callejuelas, ver la catedral (construida sobre las ruinas que quedaron después del saqueo de 1209), imaginarnos a los cruzados fuera de la ciudad y a Simón de Montfort diciendo su tristemente famosa frase "Matadlos a todos, Dios reconocerá a los suyos" y &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;ser testigos, también acá, del impresionante viento que no deja ni tocar el órgano de la catedral.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aT76IpAhI/AAAAAAAAAVQ/IvsGO9d9aXg/s1600-h/DSCN2607.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180991078763397650" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aT76IpAhI/AAAAAAAAAVQ/IvsGO9d9aXg/s200/DSCN2607.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aVXKIpAmI/AAAAAAAAAV4/tAZeisktwNU/s1600-h/DSCN2669.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180992646426460770" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aVXKIpAmI/AAAAAAAAAV4/tAZeisktwNU/s200/DSCN2669.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 110px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 146px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al día &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;siguiente &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;fuimos al &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;lugar que más&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; me gustó de&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; todos: &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Ca&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;rcassonne&lt;/span&gt;. Es una ciudad preciosa, hermosa, &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;divina... Me encantó. Ahí quiero volver, con el Gadi esta vez. Conserva &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;todo el encanto de la villa medieval, &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aV6aIpAnI/AAAAAAAAAWA/rRDf0RtXn2A/s1600-h/DSCN2671.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180993252016849522" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aV6aIpAnI/AAAAAAAAAWA/rRDf0RtXn2A/s320/DSCN2671.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 161px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 215px;" /&gt;&lt;/a&gt;con sus murallas, su catedral, su castillo... El castillo está medio regular, está bien reconstruido, pero le falta como vida, está muy vacío. &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Pero las callecitas, &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;las tiendas, la gente, &lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aWPqIpAoI/AAAAAAAAAWI/SY0-yYJ3zWE/s1600-h/DSCN2698.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180993617089069698" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aWPqIpAoI/AAAAAAAAAWI/SY0-yYJ3zWE/s200/DSCN2698.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 142px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 106px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;el ambiente en general de Carcassonne... Oh la&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; lá.&lt;br /&gt;Me llamó mucho la atención que el &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;cementerio está justo en las afueras de las murallas, casi lindando con ellas.&lt;br /&gt;Comimos en una placita, dentro de la Cité, donde todo el mundo estaba con sus perros, se escuchaban todos los&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; i&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;diomas, hacía un sol delicioso.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aVHqIpAlI/AAAAAAAAAVw/7MaCGB4R33c/s1600-h/DSCN2644.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180992380138488402" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aVHqIpAlI/AAAAAAAAAVw/7MaCGB4R33c/s400/DSCN2644.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 207px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 276px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aU06IpAkI/AAAAAAAAAVo/RO8538hwmiE/s1600-h/DSCN2637.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180992058015941186" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aU06IpAkI/AAAAAAAAAVo/RO8538hwmiE/s320/DSCN2637.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Nuestro siguiente destino fue &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Narbonne&lt;/span&gt;, que quedaba&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aW2KIpApI/AAAAAAAAAWQ/OaH-jljvPVo/s1600-h/DSCN2739.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180994278514033298" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aW2KIpApI/AAAAAAAAAWQ/OaH-jljvPVo/s200/DSCN2739.JPG" style="cursor: pointer; float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; bastante cerca de St. Pierre. Esa ya es ciudad más normalita. De hecho,&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; quise comprar el último día algún recuerdo para mi querido Gaditano y había sólo &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;tiendas de ropa. Una mierda. Las casas muy lindas, muy francesas, el paseo por al lado del río (bueno, Canal de la Robine) muy mono, pero yo después de Carcassonne no la veía con &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;buenos ojos. En Narbonne vimos McDonald's (que cierra a las 21hs!!!), &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aasaIpAqI/AAAAAAAAAWY/6QwhXM3KaKs/s1600-h/DSCN2760.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180998509056819874" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aasaIpAqI/AAAAAAAAAWY/6QwhXM3KaKs/s320/DSCN2760.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 156px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 209px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Carrefour... Lo mismo que acá, vamos. Aunque también, como en toda Francia (o en esa zona, al menos), cierra todo súper temprano. Abren también muy temprano. En eso no es como en España. Allá el súper del pueblo abría a las 7.30 de la mañana, hasta las doce del mediodía, y después otras pocas horas por la tarde, hasta las seis o siete... Almuerzan y cenan tempranísi&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;mo. Dos veces salimos a cenar por ahí, y teníamos que ponernos en marcha a las ocho de la tarde, para que no nos cerrara el restaurante!!! Y claro, así también nos íbamos a dormir temprano y temprano nos levantábamos... Recuperamos pronto las costumbres españolas. Anoche cenamos cerca de las diez y media de la noche y hoy almorzamos como a las dos, así que, ya vamos volviendo a la normalidad.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTGaIpAeI/AAAAAAAAAU4/cxPymSrtGb0/s1600-h/2DSCN2770.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990159640396258" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTGaIpAeI/AAAAAAAAAU4/cxPymSrtGb0/s400/2DSCN2770.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Llegamos a los castillos. Dos días de subir a peñascos imposibles. De &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;asombrarnos con las historias de los cátaros y simpatizantes refugiados en lo que de abajo parecen fortalezas inexpugnables, pero que la sed y el hacinamiento &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;hicieron caer, tarde o temprano, en manos de los cruzados y su jefe, el omnipresente &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Simón de Montfort. El primer castillo que asaltamos, con más pena que gloria, fue el de &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Quéribus&lt;/span&gt;.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; Uf, costó subir. El camino empieza &lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-acwqIpAsI/AAAAAAAAAWo/llY9U8bTzcA/s1600-h/queribus+1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181000781094519490" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-acwqIpAsI/AAAAAAAAAWo/llY9U8bTzcA/s320/queribus+1.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 163px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 243px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;muy bien, con una rampa de tierra que se deja andar bastante bien, pero cuando el bosque va desapareciendo y la roca empieza a tomar más protagonismo, el camino a subir es una escalera tallada en la piedra, como también tallado en la piedra parece el mismo castillo. Estamos alto, estamos sobre piedra, estamos sin bosque, pero, sobre todo, estamos con muchísimo viento. Tanto que está prohibido subir cuando hay tormenta, porque el viento sopla con una fuerza increíble. Hay una parte donde parece que está canalizado y casi no se puede caminar. Y si subir fue difícil &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;en esa parte, bajar, con el viento de frente, que te hacía llorar impidiéndote ver el camino, fue peor aún. Bueno, peor para mi, porque Stan bajó corriendo. El viento me tiraba hacia atrás, y Stan me tiraba hacia adelante! Mientras, mi papá tiraba de mi mamá. Fue un momento muy tirante, jajaja. A la bajada, a recuperar fuerzas.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-abjqIpArI/AAAAAAAAAWg/IsRuHL7AhQo/s1600-h/DSCN2791.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-abjqIpArI/AAAAAAAAAWg/IsRuHL7AhQo/s1600-h/DSCN2791.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180999458244592306" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-abjqIpArI/AAAAAAAAAWg/IsRuHL7AhQo/s320/DSCN2791.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 182px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 243px;" /&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;A la tarde la idea era&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ac-6IpAtI/AAAAAAAAAWw/Q632etqzOyA/s1600-h/DSCN2801.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181001025907655378" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ac-6IpAtI/AAAAAAAAAWw/Q632etqzOyA/s200/DSCN2801.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 155px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 207px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; subir al castillo de&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Peyrepertuse&lt;/span&gt;. Pero entre lo que tardamos en subir al castillo anterior, el viento que hacía ahí también y que después mis papás se metieron a una degustación de vino en el pueblo que había al pie de Quéribus, pues no pudo ser. Eso y que ya no había muchas fuerzas, todo sea dicho. Así que nos conformamos con admirarlo desde abajo y hacer unas cuantas fotos.&lt;br /&gt;Todo esto fue el mismo día (miércoles, creo). Y el jueves, más castillos. En el pueblo de &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Lastours&lt;/span&gt;, también en lo alto de sendos peñascos, hay cuatro castillos. &lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adbqIpAvI/AAAAAAAAAXA/zvI0fbiqvGw/s1600-h/DSCN2818.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181001519828894450" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adbqIpAvI/AAAAAAAAAXA/zvI0fbiqvGw/s320/DSCN2818.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 151px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 201px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El principal que íbamos a ver, Cabaret. Era parte importante también del libro que habíamos leído y teníamos curiosidad. Curiosidad que sólo yo pude saciar, porque el acceso era bastante complicadillo, y mi mamá se tuvo que quedar con las ganas. Pero sí que logró subir a uno de los cuatro castillos, y estaba muy contenta por esa hazaña. Stancito no tenía ningún problema. Él iba, venía, subía, bajaba, esperaba a mi mamá, se venía corriendo a estar conmigo... Hiperactividad total, el niño.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adQaIpAuI/AAAAAAAAAW4/dxU8gzmh9IA/s1600-h/DSCN2817.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adQaIpAuI/AAAAAAAAAW4/dxU8gzmh9IA/s1600-h/DSCN2817.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181001326555366114" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adQaIpAuI/AAAAAAAAAW4/dxU8gzmh9IA/s320/DSCN2817.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adnqIpAwI/AAAAAAAAAXI/x89lTyX6UQM/s1600-h/DSCN2841.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181001725987324674" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-adnqIpAwI/AAAAAAAAAXI/x89lTyX6UQM/s400/DSCN2841.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El viernes fue de descanso, aunque a la tarde fuimos a Narbonne a ver si comprábamos alguna cosita para el Gadi (que al final no compré nada).&lt;br /&gt;Y el sábado, ya de vuelta, pasamos (otra vez, claro, ya habíamos pasado a la ida, pero no habíamos podido sacarle una foto) por el ¡¡¡Meridiano de Greenwich!!! Yo me sorprendí un montón, no sabía que estaba por ahí la raya esa. Pero bueno, cae entre Zaragoza y Barcelona. Con razón en Francia se hacía de noche más temprano y comían a esas horas. Lo que no entiendo es porque en España tenemos el horario igual que el resto de Europa continental y no el de Gran Bretaña...&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-af_aIpAyI/AAAAAAAAAXY/IV2hzfB7ogs/s1600-h/2DSCN2879.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181004333032473378" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-af_aIpAyI/AAAAAAAAAXY/IV2hzfB7ogs/s400/2DSCN2879.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y eso es todo, amigos, que ya me enrollé bastante. Au revoir!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-251200336480607766?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/251200336480607766/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=251200336480607766&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/251200336480607766'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/251200336480607766'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/03/france.html' title='France'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-aTfaIpAfI/AAAAAAAAAVA/097_-gDRIyU/s72-c/DSCN2584.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6421513422982232187</id><published>2008-03-10T15:20:00.015+01:00</published><updated>2011-02-07T10:22:09.567+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='paseos'/><title type='text'>Finde con Ale</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuWKIpAZI/AAAAAAAAAUQ/jXDpT8wBBHo/s1600-h/2IMG_3289.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180949748293108114" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuWKIpAZI/AAAAAAAAAUQ/jXDpT8wBBHo/s400/2IMG_3289.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-Zt86IpAWI/AAAAAAAAAT4/PIJ8CHpm0cU/s1600-h/2IMG_3217.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180949314501411170" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-Zt86IpAWI/AAAAAAAAAT4/PIJ8CHpm0cU/s320/2IMG_3217.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 234px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 159px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Bueno, fueron poc&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;os &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;días, per&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;o &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;intensos. Sobr&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;e todo el&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; sábado, pero empiezo por el principio.&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;El jueves fui a recoger al Gadi al aeropuerto. Llegó con un poco de retraso, pero al fin, sobre las nueve de&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZueKIpAaI/AAAAAAAAAUY/oKy_8pSG2zA/s1600-h/2IMG_3316.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180949885732061602" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZueKIpAaI/AAAAAAAAAUY/oKy_8pSG2zA/s200/2IMG_3316.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 81px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 122px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; la noche, nos pudimos dar un abrazo! Después de 64 días, &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;casi nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Cuando llegamos a casa, y antes&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; de comer&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;, fue la entrega de regalos. Me trajo&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; un montón de cosas el loco, ropa, adornos, pendientes, cajitas... Per&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;o lo mejor fueron las historias que conta&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;ba, lo bien q&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;ue se lo ve, &lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuHKIpAXI/AAAAAAAAAUA/hfOTysdA2DI/s1600-h/2IMG_3243.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180949490595070322" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuHKIpAXI/AAAAAAAAAUA/hfOTysdA2DI/s200/2IMG_3243.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 96px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 145px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;el comer juntos, el dormir abrazados otra vez.&lt;br /&gt;El v&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;iernes, yo al curro y él a una entrevista (que no le&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; c&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;o&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;nvenció muc&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;ho) y después, a preparar las cosas para irnos a Ávila. Por la noche fuimos a la cena con la gente de la UNED. Yo me hubiera quedado hasta las 4 de la mañana, pero Ale estaba cansado y nos fuimos tempranito.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-Ztk6IpAVI/AAAAAAAAATw/TRMCJWC3afQ/s1600-h/2IMG_3383.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180948902184550738" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-Ztk6IpAVI/AAAAAAAAATw/TRMCJWC3afQ/s400/2IMG_3383.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 80px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 375px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y el sábado, levantarnos y tirar para&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; Ávila fue el mis&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;mo movimiento. Uf, que &lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuOqIpAYI/AAAAAAAAAUI/bwGbectSO_k/s1600-h/2IMG_3277.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180949619444089218" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuOqIpAYI/AAAAAAAAAUI/bwGbectSO_k/s320/2IMG_3277.JPG" style="cursor: pointer; float: left; height: 76px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 162px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;manera de caminar... Se nota qu&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;e &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;está acostumb&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;rado a caminar por Malasia, Sin&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;gapur y demases, porque no se cansa, el guacho. Nos subimos a las murallas,&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZumKIpAbI/AAAAAAAAAUg/fzxpy4QD44A/s1600-h/2IMG_3340.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180950023171015090" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZumKIpAbI/AAAAAAAAAUg/fzxpy4QD44A/s320/2IMG_3340.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 109px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 186px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt; paseamos por el río, recorrimos la ciudad de arriba a abajo. Y hacía un frío que pelaba.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;El dom&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;ing&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;o, día de votación general, así que no estaba ni el loro en la calle, volvimos para Madrid, brevísima parada en Guadarrama a recoger la maleta y vuelta al aeropuerto, hasta el 4 ó 5 de abril, por lo menos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6421513422982232187?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6421513422982232187/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6421513422982232187&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6421513422982232187'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6421513422982232187'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/03/finde-con-ale.html' title='Finde con Ale'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R-ZuWKIpAZI/AAAAAAAAAUQ/jXDpT8wBBHo/s72-c/2IMG_3289.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-6719351051237570560</id><published>2008-03-03T12:18:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T10:16:15.441+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>Notas de geo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Bueno, salieron al fin las notas de Geografía... Un 6,5. Si, ya sé, estoy aprobada, pero yo esperaba bastante más, la verdad. Se ve que no le gustó que le soltara un cuento como el que nos soltaron ellos durante el cuatrimestre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Este cuatrimestre, no podrá ser menos que un nueve!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-6719351051237570560?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/6719351051237570560/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=6719351051237570560&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6719351051237570560'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/6719351051237570560'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/03/notas-de-geo.html' title='Notas de geo'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-70337075654733515</id><published>2008-02-29T14:37:00.007+01:00</published><updated>2011-02-07T10:16:02.300+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='exámenes'/><title type='text'>0,5</title><content type='html'>&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Esa es la nota que saqué en física. ¿Triste o &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;decepcionada? Que va, me cago de risa, un 0,5!!! Jajajajaja, que be&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;stia que soy.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Tengo otras notas más interesantes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Ayer me fijé, y tenía la primera nota: economía, 4,8. Vaya putada. 4.8. Por 0,2 no aprobé!!! Tenía que llamar a llorarle a la profesora y me dijo "es lo que hay". Bueno, si es lo que hay, nos veremos en septiembre. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Al rato, salió la nota de microbiología: ¡¡¡7!!!! Un notable en micro!!! Es que soy la mejor. Todo gracias a mi intuición, que me dijo que la pregunta larga sería la del compost. Bueno, vale, y gracias a los libros que me prestó Carmen y a las tutorías de Almudena, venga. A lo que seguro que no le tengo que dar las gracias es a mi voluntad de estudio y a mi &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;dedicación, porque fu&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;eron nulas. Tal vez a la suerte debería agradecerle algo. En ese momento se me olvidó la puñalada trapera de economía y el 0,5 (porque 0 no se puede poner, seguro, que pena de vida, jajajajaa, todavía me río). Estaba subiendo la vista para cerrar la página cuando, sin quererlo, mis ojos se posaron en la nota de economía (mierda de 2 décimas) y, ooooooooooh!, tenía un 5!!! No entendía nada, pero feliz y entusiasmada llamé a Carmen para contarle las grandes noticias (que al final me habían aprobado y el grandioso y notable 7). Después de descojonarnos (reirnos mucho) un rato, ella abre sus correos y, oooooooooooooooooh!, la profe de economía le había mandado un mail diciéndole que me dijera que había consultado mi caso&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt; con el catedrático y le habían permitido aprobarme!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Uf, que grandiosos momentos nos depara la carrera, jajajaajajaja.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R8g-1_zHpDI/AAAAAAAAATg/e-6WYt1_XWI/s1600-h/Dibujo.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172453269414847538" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R8g-1_zHpDI/AAAAAAAAATg/e-6WYt1_XWI/s320/Dibujo.JPG" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;El siguiente acontecimiento importante es el jueves, que al fin voy a ver a Ale! Lo voy a buscar a Barajas a la salida del curro, el viernes nos vamos a la cena con los de la facultad (tutora de economía incluida) y el sábado, a Ávila. El domingo me vuelve a abandonar mi querido gaditano, pero bueno, me voy a concentrar en mi 7, mi 5 y el momento en que vea a mi malayito.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-70337075654733515?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/70337075654733515/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=70337075654733515&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/70337075654733515'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/70337075654733515'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/02/05.html' title='0,5'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R8g-1_zHpDI/AAAAAAAAATg/e-6WYt1_XWI/s72-c/Dibujo.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-1393571043267234367</id><published>2008-02-27T15:35:00.003+01:00</published><updated>2011-02-07T10:15:52.495+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>Flores</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Así da gusto preguntar, eh? Muchas gracias por lo que dijeron! Seguro que alguno se quedó con ganas de decir que soy un desastre con la ropa o que llevo con El Guernica más tiempo que el que se tomaron en hacer el monasterio de El Escorial.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Me encantó recibir esos comentarios y lo quería agradecer "públicamente", aunque ya en privado dí (o daré) muchos besos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Sigan escribiendo, que a una le gusta que le endulcen el oído!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-1393571043267234367?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/1393571043267234367/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=1393571043267234367&amp;isPopup=true' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1393571043267234367'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/1393571043267234367'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/02/flores.html' title='Flores'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-7738989785985460284</id><published>2008-02-21T12:24:00.005+01:00</published><updated>2011-02-07T10:15:38.428+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='yo misma'/><title type='text'>¿Cómo soy?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Algunas cosas de mi personalidad se podrán ver en las distintas entradas que hago, pero vamos a recopilar un poco y describir como soy. Algunos me conocen poco, otros me conocieron mucho pero una inmensa cantidad de agua nos separó, otros creerán que me conocen ahora, otros... Bueh, no sé. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;No crean que es fácil, porque si hay algo que tengo claro de como soy, es que no me conozco nada. A pesar de ser argentina, autoanalizarme no es lo mio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R71mjUQv1rI/AAAAAAAAATQ/1FJfBVoL850/s1600-h/4J3ECAIIHAGKCATDHXK1CA0DBZZWCA06HUUPCAZHWI5ECAQU0X50CAH4J2W7CAQKTH62CAN32BC9CA9A0BX2CA4QNVWYCA7YB4E9CATJLOIXCAZC4C4XCA6ZGA72CAOGOSC1CA3JXCZRCAX22I1W.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" height="130" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169400704211605170" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R71mjUQv1rI/AAAAAAAAATQ/1FJfBVoL850/s200/4J3ECAIIHAGKCATDHXK1CA0DBZZWCA06HUUPCAZHWI5ECAQU0X50CAH4J2W7CAQKTH62CAN32BC9CA9A0BX2CA4QNVWYCA7YB4E9CATJLOIXCAZC4C4XCA6ZGA72CAOGOSC1CA3JXCZRCAX22I1W.jpg" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px;" width="120" /&gt;&lt;/a&gt;Podría empezar diciendo lo fácil, que soy bajita y Aries! Y que estoy tan loca como la cabra de mi signo zodiacal, podría agregar...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Soy tímida (sí, sí, de verdad que lo soy!), aunque me gusta mucho hacer el tonto y detrás del ordenador eso se potencia bastante. Me gusta muchísimo leer y hacer puzzles (ahora mismo, El Guernica, 3000 fichitas blancas, negras y grises; y el anterior, La nascita di Venere, un cacho de puzzle de 4000 piezas), soy MUY impulsiva (yo no es que actúo y luego pienso, sino más bien que primero actúo, después vuelvo a actuar y tal vez después, pienso), no me arrepiento nunca de nada (no por cabezota, que también lo soy, sino porque creo que de todo, de lo bueno y de lo malo, se aprende), soy orgullosa y testaruda, me encanta aprender (soy Doña Cursos), soy más de escuchar que de hablar, me adapto enseguida a cualquier cosa que me tires a la cara, soy muuuuuuuuy perfeccionista (no le dejo a los demás pasar una y a mí misma, menos) lo cual me convierte en una hinchapelotas con muchas cosas (por ejemplo Ale nunca se anima a hacer la cama, dice que necesita calculadora y cartabón para dejarla a mi gusto! Jajajajaja), tengo arranques de mal genio (y, para qué mentir?), aunque he hecho un graaaaaaaaaaaaaaaaan pero grandísimo progreso en ese campo (una vez, en el cole, le tiré una bocha de hockey a un compañero. No le dí en la cabeza de milagro), soy muy inconstante, me cuesta acabar las cosas, me gusta mucho ir a mi bola, no llevo muy bien que me impongan límites y menos si no los entiendo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;Me gusta mucho cuidar de mis seres queridos y ayudar al que pueda (soy de esas que reparten sus trabajos, contestan dudas cuando las sabe y eso). Uy, casi me olvida, soy maestra Ciruela total. Para los gallegos que no sepan qué es eso de maestra Ciruela, se los explico: en realidad la maestra Ciruela es la que no sabe escribir y hace escuela. Que va por el mundo, tiza en mano, buscando un pizarrón para poder enseñar, como leí por ahí, pero yo lo tenía entendido (demostrando mi Ciruelismo) que significaba que le gustaba dar clases, aún a aquellos que no las quieran recibir. Pues así soy yo. Me encanta explicar, resolver cualquier duda, revolver cielo y tierra buscando una respuesta si no la sé. Aunque quien reciba la lección no lo quiera! Jajajajajaa. No se me puede olvidar (aunque olvidadiza soy) una cosa importante... Me cuesta mucho pedir ayuda. Yo puedo sola y puedo todo... Si, sé que no son así las cosas, pero yo puedo con todo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;En cuanto a cosas menos complicadas (es difícil describirse, eh?), mi flor preferida es el jazmín (flor que me regalaban cada 13 de diciembre por mi santo), me encanta el ruido que hace la lluvia/nieve cayendo sobre un paraguas, así como el de las burbujitas de Coca-Cola escapando del vaso, me fascina el olor a tierra mojada, mi color preferido (difícil de adivinar) es el violeta, estoy enamorada de Donosti (bueno, y de mi novio, claro... Ehem) y, sobre todo, de mis perrito Stan y gata Cacatúa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: Verdana;"&gt;En fin, no sé que más poner (ya me aburrí, otra característica muy mía), ahora les toca a ustedes!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-7738989785985460284?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/7738989785985460284/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=7738989785985460284&amp;isPopup=true' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7738989785985460284'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3978206495185434186/posts/default/7738989785985460284'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ondetalucia.blogspot.com/2008/02/cmo-soy.html' title='¿Cómo soy?'/><author><name>Lucía Fernández</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17716453225422541445</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/SLZbGef7WlI/AAAAAAAAAf0/LYDiy3-v9Kk/S220/DSCN1548.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4Z-xoJCoHaw/R71mjUQv1rI/AAAAAAAAATQ/1FJfBVoL850/s72-c/4J3ECAIIHAGKCATDHXK1CA0DBZZWCA06HUUPCAZHWI5ECAQU0X50CAH4J2W7CAQKTH62CAN32BC9CA9A0BX2CA4QNVWYCA7YB4E9CATJLOIXCAZC4C4XCA6ZGA72CAOGOSC1CA3JXCZRCAX22I1W.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3978206495185434186.post-5679291529607541662</id><published>2008-02-15T14:26:00.004+01:00</published><updated>2011-02-07T10:57:07.602+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='cambalache'/><title type='text'>Viene Ale, viene Ale!!!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Al fin, vuelve Ale. No es que vayamos a vernos mucho, pero del 29 de febrero al 6 de marzo lo voy a poder llamar todo lo que quiera, porque va a estar en Algeciras!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #993399; font-family: verdana;"&gt;Y del 6 al 9 de marzo no se me verá el pelo porque ¡¡¡Ale viene a Madrid!!! El 7 es la cena con la gente de la UNED, y dos días después se vuelve a ir para Malasia (esta vez, durante un mes), así que estoy muy contenta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3978206495185434186-5679291529607541662?l=ondetalucia.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ondetalucia.blogspot.com/feeds/5679291529607541662/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3978206495185434186&amp;postID=5679291529607541662&amp;isPopup=true' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blo
